Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Victoria Hattersley, een 70-jarige miljonair die in Mount Vernon, Washington woont, over staatszaken. belastingvoorstel voor miljonairs. Het wetsvoorstel zou een belasting van 9,9% opleggen op inkomsten verdiend boven de $ 1 miljoen. Het volgende is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Toen ik klein was, hadden we niet veel geld. Ik woon in Trumbull, Connecticut, een welvarender stad, maar we zijn geen welvarende mensen.
Mijn vrienden gingen winkelen in hele mooie winkelcentra, en ik moest naar discountwinkels, dus ik ben niet met geld opgegroeid.
Ik trouwde jong, kreeg jong kinderen en verkeerde jarenlang in moeilijke omstandigheden. Ik moest het uiteindelijk zelfs doen ga naar een voedselbank. Dus ik begrijp hoe moeilijk het is en hoe stressvol dat soort leven kan zijn.
I begon mijn carrière in Boston toen ik weer bij mijn familie ging wonen. Ik kon een aantal van de ervaringen die ik in Washington had, benutten en begon te werken bij de AIDS Clinical Trials Group van de Harvard School of Public Health.
Ik werkte in AIDS-onderzoek en ontmoette uiteindelijk mijn man – mijn laatste en meest fantastische echtgenoot – hij was het hoofd van de biostatistiekgroep van een centrum voor statistiek en data-analyse dat klinische proeven deed voor AIDS-onderzoek. Ik zit aan de administratieve kant.
We zijn getrouwd en hebben allebei kinderen, dus we hebben een hoger inkomensniveau nodig dan academici zich kunnen veroorloven. We werkten allebei in de farmaceutische industrie, waar ik een carrière van twintig jaar had. Hij had een langere carrière omdat hij daar eerst werkte.
Met aandelenopties in de farmaceutische industrie verdien je geld, investeer je het en verdien je vervolgens geld aan investeringen. De aandelenmarkt deed het geweldig, en daar verdienden we ons fortuin.
Ik trok mezelf aan mijn laarsjes omhoog, maar niet iedereen hoeft dat te doen
Financieel zit ik aan beide kanten van het spectrum.
Word miljonair Natuurlijk is het niet zo eenvoudig als je terugtrekken en gewoon hard werken. Er zijn nog veel meer dingen die daarbij een rol spelen, waaronder veel geluk. Ik heb geluk.
Het maakt me boos als mensen zeggen: “Nou, ik heb het gedaan, dus jij kunt het.”
Ik had vroeger dezelfde houding. Later, toen ik door het leven ging, meer ervaring opdeed en zag dat zeer capabele mensen hard probeerden te werken om een baan te krijgen, maar de baan was er niet, of ze werden om wat voor reden dan ook niet erkend voor dit of dat, besefte ik dat de dingen beslist niet zo eenvoudig waren.
Niemand Nee wil voldoende zijn.
Mensen moeten rijk kunnen worden – daar is niets mis mee. Het punt is: het is eerlijk betaal uw eerlijke deel belasting. Dat is het punt.
De samenleving en cultuur zijn beter als de mensen goed zijn, als mensen kunnen werken, gezondheidszorg kunnen krijgen en hun kinderen naar de kinderopvang kunnen sturen. Wanneer dit gebeurt, produceren ze meer en genereren ze meer belastingen voor wat we moeten doen.
Dit is simpelweg een gezondere manier om de samenleving te organiseren dan de samenleving te onderdrukken en de samenleving in armoede te laten vervallen, terwijl de hogere klasse daar niets aan bijdraagt.
De nieuwe wet in mijn staat zal slechts gevolgen hebben voor minder dan 1% van de bevolking
Washington heeft een van de meest regressieve belastingwetten van het land. Dit heeft meer gevolgen voor gemeenschappen met lage inkomens dan voor gemeenschappen met hoge inkomens. Zij betalen een groter deel van hun geld vanwege de belastingstructuur. Bovendien hebben degenen met meer geld meer mogelijkheden om financiële adviseurs in te huren die hen kunnen helpen fiscale mazen in de wet te vinden, enzovoort.
De nieuwe wet in Washington voorziet in een inkomstenbelasting van 9,9% – niet gebaseerd op aandelen of wat dan ook – van meer dan 1 miljoen dollar per jaar vanaf 2028, en de eerste betalingen zullen in 2029 worden gedaan.
Slechts minder dan 1% van de mensen in de staat Washington zal hierdoor getroffen worden.
Ik realiseerde me dat naarmate je meer rijkdom verwerft, je om je heen blijft kijken en zegt: “Oh, als ik meer had, zou ik dit kunnen doen. Ik wil niets van mijn geld verliezen omdat ik aan dit nieuwe ding heb gedacht.”
Ik geloof dat het een syndroom is de stoornis van buitensporige rijkdom. Er wordt veel gepraat hierover.
Iedereen zou er baat bij hebben als rijke mensen hun eerlijke deel zouden betalen
Voordat ik met pensioen ging, had ik jarenlang vrijwilligerswerk gedaan op het gebied van de democratie.
Ik werk in het democratische ecosysteem en de transpartijdige ruimte en probeer de maatschappelijke betrokkenheid in het hele land te versterken met verschillende organisaties die dat doen, en met Patriotic Millionaires in mijn vrijwilligerswerk.
Ik geloof gewoon dat er buitensporige rijkdom is en dat de zaken alleen maar erger zullen worden – de zaken zullen heel snel erger worden.
Onze ongelijkheid is dramatisch. We kijken terug naar de geschiedenis en zien dat hier sprake is van culturele instabiliteit, sociale instabiliteit en economische instabiliteit – en dit is niet gezond, en er zijn geen barrières.
Ik denk dat veel rijke mensen zich een leven als dit niet kunnen voorstellen waarin je voor je kinderen probeert te zorgen, je werkt en alleen maar de rekeningen probeert te betalen.
Dat is alles wat de meeste mensen willen doen; ze willen hun rekeningen betalen. Zij zullen dat graag doen een huis bezitten. Misschien willen ze op vakantie gaan, of willen ze hun kinderen in een passende kinderopvang plaatsen. Het stressniveau als je niet weet of je je huur, autorekening of lichaamswarmte kunt betalen, is verschrikkelijk.
Waarom dwingen we mensen naar plaatsen waar het voor hen onmogelijk is om uit de situatie te komen waarin ze zich bevinden?
We kunnen de impact van buitensporige welvaartsongelijkheid in onze samenleving zien, en dit is zeer gevaarlijk voor ons allemaal.
Wat dit wetsvoorstel waarschijnlijk zou doen, is mensen belastingvoordelen geven en kleine bedrijven helpen. De gouverneur was heel duidelijk: we moeten het geld terug in de zakken van de mensen stoppen.
Dit is niet iets dat alleen voor individuen van belang is. Dit is belangrijk voor ieder individu, maar het is ook belangrijk voor iedereen: voor de hele samenleving, voor ons land, dat we deze ongelijkheid aanpakken, want deze kan niet blijven bestaan. We zullen een aanzienlijke sociale en culturele impact hebben.
Ik ben gewoon gepassioneerd door het helpen van mensen die het goede willen doen.
Het was het juiste om te doen.
