Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Jay Gulledge, 59, die in Tennessee woont. De ontslagen bij USAID en het huidige dienstverband zijn geverifieerd door Business Insider.
Toen de regering-Trump het Amerikaanse agentschap ontmantelen voor Internationale Ontwikkeling vorig jaar was ik een van de duizenden werknemers die hun baan verliezen. Ik was toen 58 jaar oud.
Een jaar na mijn ontslag ben ik blij met wat er met mij is gebeurd: ik werk voor een geweldige organisatie met geweldige collega’s.
Maar vaak, als ik met een oud-collega praat of een van hun LinkedIn-posts zie, begin ik het te voelen schuldgevoel van de overlevende. Ik vroeg mezelf af: waarom heb ik zoveel geluk?
Ik dacht dat USAID het laatste hoofdstuk in mijn carrière zou zijn
Ik heb een lange en bochtige carrière achter de rug, en mijn reis naar het werken bij USAID was een kronkelige reis.
Begin jaren 2000 was ik een academisch wetenschapper. Daarna werkte ik bij een denktank over klimaatverandering en daarna in het middenmanagement van een laboratorium. Ik heb een aantal jaren besteed aan het adviseren en opbouwen van een vastgoedportefeuille, met als doel passieve inkomsten te genereren.
Toen ik vijftig was, raakte ik geïnteresseerd in internationale ontwikkeling. Er bestaat een beurzenprogramma van de American Association for the Advancement of Science, dat wetenschappers en ingenieurs lange tijd bij Amerikaanse federale agentschappen heeft geplaatst.
Gulledge sloot zich aan bij USAID via een AAAS-fellowship. Met dank aan Jay Gulledge
Ik heb geen internationale ontwikkelingsachtergrond, alleen interesse. De fellowship is dichtbij USAID en vanaf september 2022 zal ik daar een jaar als fellow doorbrengen voordat ik als adviseur voor integratie op het gebied van klimaatverandering aan de slag ga met een direct huurcontract van twee jaar.
Toen ik bij deze fellowship kwam, was ik 56 jaar oud, en ik hoopte dat USAID het laatste hoofdstuk in mijn carrière zou zijn.
Mijn werk past perfect bij de prioriteiten van de regering-Biden, maar ik weet dat die prioriteiten zullen veranderen naarmate de regering verandert.
Wanneer Donald Trump de verkiezingen van 2024 wint, en dan wanneer Elon Musk en Ministerie van Efficiëntie van de overheidof DOGE, in het nieuws was, ging ik ervan uit dat mijn dagen geteld waren.
Niemand van ons had gedacht dat het instituut volledig zou sluiten.
Collega’s vonden de ontslagen beangstigend, maar ik denk dat ze verdrietig waren
De sfeer afgelopen februari was chaotisch. We hebben veel verschillende dingen gehoord, maar we weten niet echt wat er aan de hand is.
Veel collega’s omschrijven deze periode als beangstigend. Het voelt voor mij niet beangstigend. Verdriet is mijn dominante gevoel, geen persoonlijk verdriet, maar pijn voor de wereld en mijn land. USAID heeft inefficiënties, maar ze gebeuren miljoenen mensen helpen die die hulp niet meer krijgen.
Op 19 februari 2025 ontving ik een e-mail dat mijn beëindiging op 5 maart zou ingaan.
Het verlies van mijn baan was verdrietig, maar op 58-jarige leeftijd, aan het einde van mijn carrière, heb ik een passief inkomen uit mijn inkomen. vastgoedportefeuilleIk heb geen kinderen en ik kan mijn rekeningen wel betalen. Dit zal mij geen financiële schade toebrengen en mijn gezin ook niet aanzienlijk schaden, zoals dat voor anderen wel het geval zou kunnen zijn.
De arbeidsmarkt wordt overspoeld met mensen met vergelijkbare vaardigheden als ik
Toen mijn ontslag inging, probeerde ik een baan te vinden die mij voldoening zou geven in mijn carrière. Aan het einde van mijn carrière hoef ik niet alleen voor het geld naar werk te zoeken.
Ik hoor dat veel van mijn collega’s op tientallen banen solliciteren en niet worden teruggebeld. De markt wordt overspoeld met werkzoekenden in vakgebieden die verband houden met mijn vaardigheden. Er zijn duizenden concurrenten voor elke baan, en het risico is dat ik misschien niets vind.
Ik solliciteerde niet op veel banen en vermeed vooral internationale ontwikkelingsfuncties, omdat ik voormalige collega’s had die veel beter gekwalificeerd waren voor die banen dan ik.
Ik weet dat als al het andere niet lukt, ik er weer tegenaan kan gaan investeren in onroerend goed.
Ik was ongeveer zes maanden werkloos voordat ik de perfecte rol vond als directeur van wetenschappelijke programma’s bij PSE Health Energy, een onderzoekscentrum dat onderzoek doet naar de gezondheidsimplicaties van energiesystemen.
Ik voel nog steeds het schuldgevoel van de overlevende
Een jaar later ben ik blij met waar ik nu sta. Ik hou ervan om nieuwe wetenschappelijke concepten te leren kennen en met geweldige collega’s te werken.
Toch is er een gevoel van verlies dat niet kan worden ontkend. Ik heb jarenlang gewerkt om de internationale ontwikkeling in te gaan, waarbij ik doelbewust dat pad heb ontwikkeld, maar het werd mij ontnomen. Ik kan er niets aan doen.
Ik voel ook nog steeds het schuldgevoel van de overlevende. Dit is niet iets alledaags, maar het komt vaak ter sprake als ik even stilsta om na te denken. Ik denk erover na mijn voormalige collegaecht capabele mensen, die nog steeds werkloos zijn.
De meesten van hen werken al hun hele carrière bij USAID en zijn zeer begaan met hun werk. Mijn identiteit was niet rond mijn werk opgebouwd, aangezien ik daar nog maar een paar jaar werkte.
Ik landde, maar alleen al door het grote aantal mensen dat losliet, kon niet iedereen dat doen. Zij moeten het verlies dieper voelen dan ik.
Business Insider heeft contact opgenomen met het Office of Personnel Management voor commentaar, maar heeft geen reactie ontvangen.
