Ik ben 83 jaar oud en werk als yoga-instructeur. Ik moet werken en ik ga niet met pensioen.

Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek met Barbara Brown, 83, die werkt als yoga-instructeur in Richmond, Virginia. Brown zei dat het werk de moeite waard is, gezien het aantal lessen dat hij bijwoont verpleeghuis. Hoewel hij moet werken om zichzelf uit te rusten Sociale zekerheidBrown zei dat hij niet van plan is met pensioen te gaan. Dit interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.

Ik ben op 15-jarige leeftijd na school begonnen met werken en sindsdien werk ik. Mijn familie had het niet goed en had hulp nodig, dus nam ik de verantwoordelijkheid op me om ’s avonds naar de universiteit te gaan en de hele dag te werken.

Toen ik op school zat, rekruteerde een man van JPMorgan mij om voor het bedrijf te werken. Ik begon mijn carrière als auditor na het behalen van een bachelordiploma in boekhouding.

Ik heb ruim vijftien jaar bij JPMorgan gewerkt en het was een geweldige ervaring, maar niet gemakkelijk. Vervolgens heb ik bij een klein bedrijf als controller gewerkt en toezicht gehouden op de boekhoudkundige werkzaamheden. Ik werk ook voor entertainmentbedrijven en startups in New York.

Ik ben ongeveer twintig jaar geleden naar Richmond verhuisd. Mijn man was ziek en kreeg een beroerte, dus zijn we hierheen verhuisd omdat mijn zoon hier ging studeren. Richmond was heel anders dan New York, maar ik kreeg een baan bij een beeldende kunstinstelling, waar ik tot 2009 ongeveer tien jaar bleef.

Na pensionering Vanuit die baan werd ik yoga-instructeur en op 83-jarige leeftijd run ik nog steeds fulltime mijn bedrijf.

Ik doe altijd yoga

Ik deed het vooral als ik op Wall Street werkte om te kalmeren. In Richmond begon ik veel yoga te doen terwijl ik aan het werk was, en kwam op het punt waarop ik dacht dat ik leraar wilde worden, naarmate ik ouder werd.

Ik nam mijn vakantietijd en bracht twee weken door in de ashram. Zes maanden later keerde ik terug om mijn opleiding af te ronden.

Ik behaalde mijn eerste certificering als yogaleraar van 200 uur en kreeg een baan bij de Y, waar ik in 2009 les gaf tijdens de lunchpauze. Daarna stopte ik met mijn voltijdbaan. Ik kan me mijn laatste dag nog goed herinneren, toen ik alles inpakte en daarna ging lesgeven yogales. Ik stop eigenlijk nooit met werken.

Ik reisde naar cafés om senioren les te geven, en ik gaf les in de studio. Ik maak het tot mijn plicht om overal les te geven en te blijven leren.

Ik leid yoga-retraites en neem mensen uit het buitenland mee naar vergelijkbare landen Costa Rica en Guatemala. Ik gaf twee keer per dag les en we aten vegetarisch. Dat heb ik zeven jaar gedaan, naast mijn reguliere lesgeven.

Nu concentreer ik mij op lesgeven in verpleeghuizen

Ik heb vijf verpleeghuizen gehad die ik heb bezocht, en ik ben dankbaar omdat het voor mij als persoon een geweldige ervaring is geweest. boven de 80fit blijven. Ik bezoek verschillende plaatsen waar mensen geheugenverlies ervaren, daarom heb ik een techniek ontwikkeld om ze dit te leren.

Ze houden van muziek, dus ik speel drums en laat ze zingen. Het is interessant dat mensen met geheugenverlies vaak bekende liedjes herkennen. Ik kan ze aan het lachen maken, en ook al is het een beetje een gemis, ze kunnen baat hebben bij yoga.

Ik geef stoelyoga, dus ik hoef niet op de mat te gaan zitten. Ik kan op een stoel zitten en voor de klas demonstreren wat er moet gebeuren. Ik geef nog steeds één persoon privé les op een mat die bij mij thuis komt.

Er was een vrouw die nooit bewoog, en ze plaatsten haar in mijn klas, en ik draaide me om en zag haar haar armen en benen bewegen. Het was een zeer lonende ervaring om te zien dat ik een positieve impact heb op de levens van veel mensen.

Ik kan er ook mee werken jonge mensen — Ik kan met iedereen samenwerken. Het is alleen zo dat ik niet constant met jonge spelers kan trainen omdat ik op de mat moet staan, en dat zou een belasting voor mijn lichaam zijn, dus dit werkt voor mij.

Ik ben niet zoals de gemiddelde yogaleraar. Ik regel al de financiën voor mijn bedrijf en heb niemand om hulp gevraagd. Ik hoop zo lang mogelijk les te kunnen blijven geven.

Ik ben ook veganist en volg een zeer streng dieet

Ik ben al meer dan 35 jaar veganist. Verse groenten en fruit kopen is niet heel duur en ik eet er niet veel van. Als ik zoveel mensen zie in de toestand waarin ze zich bevinden, van wie velen jonger zijn dan ik, zou ik willen dat velen van hen beter zouden eten.

Ik gebruik geen medicijnen. Bij mijn laatste fysieke controle werd mij dat verteld belangrijke statistieken zet mij op 40. Ik voel me niet oud. Toen ik naar de chiropractor ging, vroeg een van de medewerkers hoe oud ik was. Ik zei: ik zal het je niet vertellen, omdat je me op afstand hebt gehouden.

Ik werk niet alleen voor het geld omdat ik het erg leuk vind, maar ik heb geld nodig om me financieel te helpen

Ik werk voor aanvulling op mijn sociale zekerheidwat alleen niet voldoende zal zijn.

Ik kocht een huis om te verhuren, maar toen COVID-19 uitbrak, betaalde de huurder mij zeven maanden niet. Ik betaal nog steeds mijn creditcard terug. Ik heb ook een hypotheek op mijn eigen huis.

Yogaleraar worden is ook erg duur. Dat zou ik nu nooit meer kunnen. Het kost ongeveer $ 10.000 om aan de slag te gaan, en dan moet je blijven leren. Zelfs yogakleding is duur en het is een zeer luxe bezigheid.

Ik heb een zoon en drie kleinkinderen

Mijn agenda is zo druk dat ik niet de gemiddelde grootmoeder ben. Voor mijn kleinkinderen bak of kook ik niet, al zie ik ze wel vaak. Na het lesgeven neem ik een pauze, omdat het veel energie kost, vooral voor een oud lichaam. Als ik thuiskom, doe ik ademhalingsoefeningen.

Iedereen moet met verschillende soorten uitdagingen te maken hebben gehad. Het verlies van mijn man en mijn moeder was heel zwaar. Ik blijf in het moment, zonder achterom te kijken of spijt te hebben. Mijn tijd wordt besteed aan creëren. Wat kan ik nu doen om een ​​beter leven te creëren en anderen te helpen een beter leven te hebben?