Een pasgeboren baby in Minneapolis heeft al anderhalve dag niet gegeten.
Haar moeder riskeerde te gaan werken om genoeg geld te verdienen om meer luiers te kopen toen agenten van de immigratie- en douanehandhaving (ICE) haar auto stopten en haar meenamen. Thuis wachtten haar 16-jarige dochter en haar baby – slechts 3 maanden oud – op.
Nu haar moeder weg was, probeerde de tiener de baby, die uitsluitend borstvoeding kreeg, flesvoeding te geven, maar dat lukte niet. Dus belden ze Bri.
Al ruim anderhalve maand runt Bri, een moeder van twee kinderen uit Minneapolis, een uitgebreid donatienetwerk in de stad, voornamelijk om andere moeders en gezinnen met kinderen te helpen. Bri, die haar eigen baby borstvoeding geeft, plaatste op haar sociale media dat ze naast basisbenodigdheden, luiers en vochtige doekjes, ook moedermelk kan doneren aan iedereen die het nodig heeft.
Bri is een overproducent: in één ochtend kan ze in haar eentje 45 ounces pompen. Toen het telefoontje op 17 januari kwam, had Bri ongeveer duizend ons extra moedermelk afgekolfd, die in haar vriezer was bewaard. Hij wist dat het waarschijnlijk slechts een kwestie van tijd was voordat hij hoorde dat er een baby in nood was.
Anderhalf uur nadat ze het telefoontje had ontvangen, stond Bri bij haar familie op de stoep met 350 ounces melk in een koelbox, samen met een verzorgingspakket met instructies over hoe je de melk veilig kunt ontdooien, een flessenwarmer, flessen en wat extra kleding die niet meer past bij haar toen zes maanden oude kind.
Binnen schreeuwde de baby.
Ze maakten snel de fles klaar en keken toe hoe het lichaam van het kind zich ontspande. De baby dronk de hele fles leeg en viel in slaap.
Bri huilde.
Toen ontstond er woede.
“Ik voel me zo boos – zo boos, en ik kan me niet voorstellen wat die 16-jarige voelt omdat hij er kapot van is. Zijn moeder was zijn wereld… en nu zijn ze gescheiden”, zei Bri. “Er zijn moeders die volledig gescheiden zijn van hun kinderen.”
In Minneapolis zijn er naast elk verhaal dat de impact van het harde optreden van de federale overheid beschrijft, talloze verhalen over mensen als Bri. Buren vertrouwen op vreemden. Moeders helpen kinderen die niet van hen zijn en die ze nog nooit hebben ontmoet.
Bijna twee maanden lang heeft Bri ’s morgens en ’s avonds, voor en na het werk, donaties ingezameld voor immigrantenfamilies die zich voor de ICE verborgen hielden. Bri vroeg The 19th alleen haar voornaam te gebruiken en de namen van haar kinderen weg te laten, omdat ze zich zorgen maakte over haar veiligheid en die van de gezinnen die ze helpt.
‘S Nachts, nadat de baby slaapt en onder de hoede is van Bri’s 18-jarige dochter, levert ze boodschappen tot ongeveer 22.00 uur. Wat begon als een donatie van een echtpaar groeide al snel uit tot een netwerk, waarbij de donaties wekelijks binnenstroomden. Het zijn vooral moeders die met elkaar praten en pakketten klaarmaken, terwijl Bri organiseert wat er binnenkomt en dit op haar sociale media plaatst, in een poging de donaties af te stemmen op de behoeften van het gezin. Op professioneel vlak omvat Bri’s werk ook het verbinden van mensen met middelen, zodat mensen weten dat ze naar haar toe moeten komen.
Een groot deel van haar focus de afgelopen weken lag op het verzamelen van donaties van luiers, doekjes en kunstvoeding voor thuisblijvende moeders die ICE proberen te vermijden.
“De eerste zin die veel moeders zeggen als ze bellen is: ‘Ik vraag nooit om hulp en de enige reden dat ik om hulp vraag is omdat ik van mijn kinderen houd’”, zegt Bri. Als reactie daarop vertelde hij hen in het Spaans: Schaam je om te stelen – niet om te vragen. Of ruwweg gezegd: “Schaamte is voor degenen die stelen, niet voor degenen die om hulp vragen.”
Tot nu toe hebben Bri en haar netwerk meer dan 500 gezinnen geholpen met het bezorgen van boodschappen en meer dan 300 gezinnen met luiers en doekjes.
“Dit vult mijn hart en geeft me de hoop dat niet alles slecht is en dat als dit langer kan doorgaan, we hulp hebben. Als de ene moeder het niet kan, kan een andere moeder het wel en handelen we in de gemeenschap”, zei Bri. “Als een moeder pijn heeft, hebben wij allemaal pijn.”
Er komen ook moedermelkdonaties binnen. Zes andere moeders hebben aangeboden te doneren, zei Bri. Ze moet in dit opzicht voorzichtig zijn en alleen moedermelk gebruiken als de moeders momenteel doneren aan een plaatselijk ziekenhuis en een certificaat hebben waaruit blijkt dat ze daartoe toestemming hebben gekregen (Bri zelf is gescreend en heeft een certificaat). Ziekenhuizen en melkbanken hanteren doorgaans strikte screeningprocessen om te testen op microben en donoren te screenen op alcohol-, drugs- en drugsgebruik. Ook pasteuriseren ze de melk om ziekteverwekkers te verwijderen.
Omdat de gezinnen die ze helpt geen risico willen lopen om naar het ziekenhuis of de melkbank te gaan, probeert Bri zorgvuldig met haar melk en donaties om te gaan om het risico te verkleinen. De moedermelk wordt ingevroren en vervoerd in geïsoleerde koelers met ijspakken, maar “omdat het hier zo koud is, maak ik me geen zorgen dat de moedermelk smelt”, zegt Bri.
In de hulpvraag die ze ontving, hoorde Bri over de omstandigheden die andere gezinnen ervoeren. Ze zullen vragen om bijvoorbeeld medicijnen voor kinderen, omdat ze te bang zijn om hun kinderen naar het ziekenhuis te brengen. Sommige mensen vragen misschien om producten voor menstruatiehygiëne, zoals maandverband en tampons. Eén moeder vroeg om een doos luiers omdat ze de overige luiers had gewassen en hergebruikt. Bri bracht hem er twee.
Nu Minneapolis de derde maand ingaat waarin de ICE oproept tot hardhandig optreden tegen immigratiehandhaving, zijn de oproepen verschoven naar de ondersteuning van de langetermijnbehoeften van de gemeenschap op het gebied van de geestelijke gezondheidszorg. Als onderdeel van het zorgpakket dat Bri voorbereidde voor het tienerbroertje of zusje van de baby die ze hielp, bevatte ze bijvoorbeeld kleurpotloden en een schetsboek. Met behulp van gemeenschapsdonaties via a GoFundMeBri kon de huur van de meisjes vier maanden lang betalen terwijl hun moeder nog steeds in Texas vastzat in afwachting van een hoorzitting op borgtocht.
En de levering is niet vertraagd. De meeste nachten bevindt Bri zich in de koude straten van Minneapolis met een koffer vol boodschappen of luiers. Hij deed onlangs twee leveringen na het werk terwijl hij aan de telefoon was met een verslaggever.
Het is tegenwoordig stil op straat, zei Bri. Een route die vroeger een uur duurde, duurt nu minder dan 30 minuten. Onze mensen zijn volledig verborgendacht hij.
Dit werk is tijdrovend en moeilijk. Tijdens pauzes van zijn werk controleert hij vaak of iemand om een bezorging heeft gevraagd of een donatie heeft aangeboden. Er waren dagen dat hij huilend naar huis liep.
Bri is een alleenstaande moeder.
“Wat zou je doen als je een ICE-agent tegenkwam die een slechte dag had en besloot je te profileren?” vroegen zijn ouders hem.
“Je moet ook aan je kinderen denken”, zeggen ze.
Maar Bri is aan zijn kinderen denken.
‘Ik doe dit’, zei hij tegen hen, ‘omdat ik hoop, God verhoede, dat wat er ook met mij gebeurt, mijn gemeenschap mijn kinderen kan helpen.’
