Er zijn verschillende elementen Ouran High School-gastclub Dit heeft me de laatste tijd gek gemaakt, maar de absurditeit van het plot alleen al was een serotonine-boost toen ik het voor het eerst hoorde uitleggen. Deze show is zeer problematisch en zeer 2006 in zijn bewerking van het origineel de onze manga, die expliciet door fans aangedreven romantische fictiestijlen hekelt, vooral de ‘omgekeerde harem’. In deze trope wordt een vrouwelijke hoofdrolspeler omringd door een groot aantal vrijers die steeds meer aan haar toegewijd raken naarmate de pseudo-poly-structuur dichter bij elkaar komt.
Elk personage in Haruhi’s coole ensemble steekt de draak met archetypen uit het shôjo-genre: de blonde Wasiaanse prins; coole brildrager; hoge intelligentie en piekeren; tweelingen die de liefde met elkaar willen bedrijven; en ‘Lolita’, die ironisch genoeg de oudste is, maar klanten aantrekt vanwege haar kinderlijke onschuld. (Zoals ik al zei, deze show kan niet actueler zijn.)
Haruhi verwijst zelf naar het bishônen-type, androgyne meisjes die in staat zijn om aan beide kanten van het binaire getal te flirten. Haar geslacht en uiterlijk hangen nauw samen met het hoofdthema van de show, namelijk liefde en daten, en dat is waarschijnlijk de reden waarom ik haar zo leuk vind. de onze heel transgender, zonder veel te zeggen. (Hoewel je in aflevering zeven leert dat Haruhi’s ‘vader’ het Japanse culturele equivalent is van een transvrouw, een ’travestiet’ genoemd, maar relatief normaal behandeld in de wereld van de show – en hij is ook erg verwijfd.)
Als er af en toe over ‘travestie’ wordt gesproken, is het onderzoek naar gender in de show net zo oppervlakkig als een naschoolse tekenfilm. Maar voor fervente subtekstzoekers, zoals ik, is de show een verkenning van panseksueel verlangen en, door mijn enigszins grappige interpretatie, gender-euforie door middel van transamorie.
Haruhi is tekstueel niet transmannelijk, maar haar coming-of-age-verhaal speelt in op de vervulling van de diep getranscodeerde verlangens die vaak worden beloofd in shôjo-bishônen manga, zoals geanalyseerd door Tania Darlington in een opstel naar ImageTexT over de show. Bij het betreden van een patriarchale samenleving theoretiseert Darlington dat adolescente meisjes ontsnappen in de ‘gefeminiseerde mannelijke karakters’ van het genre, waarbij ze hun angsten voor intimiteit en machtsverlies confronteren via kinderfantasieën waarin het vooruitzicht van mannen ‘minder bedreigend en spannender’ is dan klassieke heterorelaties.
Ik ben opzettelijk bot de onzezijn substantie. Voor alle duidelijkheid: dit is een heel domme show. Elke aflevering is een mix van schreeuwende vignetten, hormonaal verlangen en op gender gebaseerde grapjes waarbij de mannen meestal de clou zijn. Elk lid van de gastclub is in wezen een bimbo, wiens obscene rijkdom en beschutte opvoeding in de hogere klasse ervoor zorgen dat ze verstoken zijn van fundamentele levensvaardigheden zoals koken of het verwerken van gevoelens. Elke gastheer is geobsedeerd door het presenteren van zijn perfecte mannelijke archetype, en schreeuwt om indruk te maken op Haruhi, die over het algemeen apathisch tegenover hen staat – ze heeft veel rekeningen te betalen!
Bones Inc / Crunchyroll
