Ik schrijf (en denk na) over AI voor de kost. In een tijdsbestek van dertig minuten werd ik heen en weer geslingerd tussen de zorgen dat AI alles zou vernietigen wat ik weet en waar ik van houd, en het geloof – of in ieder geval willen geloven – dat AI de mensheid ten goede zou kunnen veranderen.
Angst verandert in optimisme, dat uitmondt in ambivalentie, en vervolgens weer verandert in door angst aangewakkerd cynisme. Spoel af, herhaal. Man, mijn centrale zenuwstelsel heeft een pauze nodig.
Dit debat vormt de kern van een nieuwe documentaire die vandaag, 27 maart, in de bioscopen draait. AI-document: of hoe ik een apocaloptimist werd (104 minuten) voor het eerst uitgezonden Zonnedans in januari en vervolgens vertoond op SXSW. De film verkent de wilde industrie en de fascinerende wereld van kunstmatige intelligentie. We moeten diep kijken naar de spanning tussen degenen die de pijn voelen en degenen die erg optimistisch zijn over de AI-boom, en hoe we die polariteit kunnen begrijpen.
De twee regisseurs van de documentaire, Daniël Roher En Charlie TyrelDe aanstaande vaders tijdens het filmproces, hun kinderen werden een week na elkaar geboren. Door de lens van het vaderschap is deze documentaire gebaseerd op honderden interviews, zowel op als buiten het scherm, met belangrijke technologie- en risico-experts over de hele wereld – van OpenAI CEO Sam Altman tot Dan Hendriksuitvoerend directeur AI-beveiligingscentrum — om te onderzoeken of AI de grootste existentiële bedreiging is die we ooit hebben gekend, of de meest opwindende technologie die we ooit hebben gekend, of iets anders.
Roher won er de Academy Award voor beste documentaire voor Marine (2022)en Tyrell stond op de shortlist voor een Oscar voor zijn korte documentaire Pornobanden van mijn dode vader (2018). AI Doc wordt ook geproduceerd door het team achter Everything Everywhere All at Once (Daniel Kwan en Jonathan Wang) en Navalny (Shane Boris en Diane Becker).
Ik sprak deze week met Tyrell, voordat de documentaire in de bioscoop verscheen, om het vaderschap te bespreken, de twee en een half jaar waarin de documentaire is gemaakt, zijn inspiratie, doelen en de toekomst van de samenleving met AI.
Het onderstaande interview is aangepast voor lengte en duidelijkheid.
Ik weet dat je al eerder documentaires hebt gemaakt, maar hoe bereid je je daarop voor, van een heel persoonlijke korte documentaire tot een documentaire als deze, die echt gaat over het grootste en meest impactvolle ding dat AI is?
Tyrell: Ik bedoel, er was geen voorbereiding. Daniel Roher is de man die mij bij deze film heeft betrokken, en ik kan me niet herinneren hoeveel speelfilms hij eerder heeft gemaakt, maar het is meer dan de mijne. En het is gewoon vertrouwen in elkaar. En niet alleen tegen Daniel Roher, maar ook tegen de rest van het team die dit samen zullen doormaken en zeggen: “We hoeven geen plan te hebben, we zullen er gaandeweg een maken.”
Dus hoe navigeer ik? Gewoon door vertrouwen te hebben in de mensen om mij heen. Afkomstig uit een eerder persoonlijk kortverhaal, probeer ik nog steeds veel van mijn persoonlijke gevoeligheid en POV op dit verhaal toe te passen. Het was door de lens van het vaderschap, en ik werd dezelfde week vader als Daniel. Veel van zijn gevoelens zijn dus mijn gevoelens, en omgekeerd.
Ik was diep ontroerd door de lens van het vaderschap. Het was heel zacht en verraste me een beetje. Was dat een organisch proces, of wist je dat toen je bij Daniel was, dat het kader was?
Tyrell: Het gebeurde op natuurlijke wijze, maar ook vroeg in het proces. Ik denk dat we tijdens onze eerste of tweede groepsbijeenkomst met Dan Kwan, Jonathan Wang en Shane Boris ideeën hebben gepresenteerd over hoe we dit kunnen bereiken. En we begonnen hem vanaf de poort toe te juichen.
En je zei dat Daniel degene was die je meenam. Denkt u dat uw toekomst als vader daar deel van uitmaakt?
Tyrell: Absoluut. Ik weet niet meer of dit project tot stand kwam voordat of nadat we ons realiseerden dat we elkaars baby verwachtten. Maar dat is zeker. Ik neig naar toeval, en ik weet zeker dat Daniel dat ook doet. Het is dus fijn om gezelschap te hebben als je weet dat je zoiets als een speelfilm doormaakt, voor een gigantisch onderwerp als AI. En om te weten: “Oké, ik ga nog een groot ding in mijn leven meemaken, namelijk het krijgen van kinderen”, en: “Oké, andere mensen zullen een beetje in die ervaring delen.” Het is geruststellend om dat te weten.
Natuurlijk voel je je in paniek: “Hoe moet ik mijn werk doen met een kind?” En wetende dat ik het niet alleen ga doen, geeft mij een gevoel van veiligheid. En eigenlijk was mijn zoon verschillende keren in de film. Er zitten een aantal verborgen frames en momenten in.
In een interview met CBS zei u dat het doel is om AI democratischer te maken. Wie denk je dat er echt profiteert van de huidige AI-hausse, en wie wordt buitengesloten?
Tyrell: Ja, een van de eerste partijen die hiervan profiteerde was de technologie-industrie, en de waarderingen van hun bedrijven voor bedragen die in sommige gevallen onredelijk en ongekend waren. Dit maakte veel mensen rijk en maakte veel mensen zeer machtig. Dus dat is de eerste persoon die hiervan profiteert.
Dan zijn er mensen die hier geen profijt van hebben. In datacenters raken gemeenschappen een deel van de hulpbronnen kwijt die ze nodig hebben, zoals water. Sommige mensen worden gedwongen hun huis te verlaten voor deze datacenters. Ik spreek meestal alleen met de westerse wereld, Noord-Amerika en specifiek de Verenigde Staten. Het is ingewikkeld en soms overweldigend om de achterkant van deze technologie bij te houden… Op dit gebied zijn er veel plaatsen in de wereld waar individuen naar schermen kijken en op en neer stemmen over gegevens (om AI te trainen), en een deel hiervan is eng materiaal om naar te kijken. Er zijn nog steeds mensen die beoordelen wat er gebeurt (de gegevensverzameling) en die in sommige gevallen worden blootgesteld aan slecht materiaal en slechte media – en daarvoor niet goed worden betaald.
Was er een bepaald standpunt dat je het meest opviel tijdens het maken van deze documentaire? Was er één bepaalde persoon die echt veel te zeggen had en die je echt is bijgebleven?
Tyrell: Deze film, inclusief de ervaring bij het maken ervan, was echt een refrein. Degene die mij echter echt opviel was Deb Raji (een computerwetenschapper en onderzoeker aan UC Berkeley, gespecialiseerd in algoritmische auditing). Hij kon echt uitleggen hoe deze technologie werd geïmplementeerd, met de snelheid waarmee het gebeurde, zonder de regelgeving die het waarschijnlijk had moeten hebben. Tegenwoordig zijn er mensen die het slachtoffer worden van technologische fouten. Er zijn mensen die hun weekenden in de gevangenis doorbrengen omdat AI-aangedreven gezichtsherkenningssoftware een persoon ten onrechte identificeert en deze verwart met iemand die een misdaad heeft gepleegd.
Wanneer deze technologie wordt toegepast op zaken als hypotheken en leningen en de bureaucratische dingen die mensen nodig hebben, moet deze technologie goed en correct werken, omdat hun leven, welzijn en stabiliteit van deze technologie afhangen. Dit systeem is geen mens met compassie. Het is een binair systeem dat uiteindelijk een ja/nee-antwoord zal geven, zonder veel ruimte voor bezwaar, omdat we het beschouwen als data en als absolute waarheid. De gemeenschap wordt dus beïnvloed.
Daniel deed een interview (met Deb Raji), en ik was meer ingezoomd als waarnemer, maar ik was echt verrast door wat hij zei, omdat het me uit de luchtbel haalde waarin ik leefde. En één ding dat hij zei is: als je niet denkt dat de negatieve gevolgen van deze technologie je zullen beïnvloeden vanwege je plaats in het leven of je privileges, is het slechts een kwestie van tijd. Omdat het alleen maar toeneemt.
Soms voelde ik me zo bekeken tijdens deze documentaire, omdat ik elke dag dacht: “AI gaat alles vernietigen.” Toen zei ik: “Nee, het komt goed. Het komt allemaal goed met ons.” De mensheid heeft al eerder grote veranderingen meegemaakt, en wij hebben het goed gedaan. Was er een moment waarop uw kijk op AI veranderde? Hoe vaak is dat gebeurd?
Tyrell: Altijd en tot op de dag van vandaag. En dat is de realiteit van deze technologie. Het zijn beide dingen tegelijk. Een van de boodschappen van de film is dat hij over deze buitengewone capaciteiten zal beschikken, maar ook over deze verschrikkelijke capaciteiten. En om hiervan te kunnen profiteren, moeten we erkennen en begrijpen dat dat is wat er zal gebeuren. We kunnen er niet zeker van zijn dat het alleen maar goed zal zijn, of alleen maar slecht, omdat het altijd beide zal zijn.
Is er een doelgroep hiervoor? Omdat ik AI leef en adem en er de hele dag, elke dag aan denk, maar ik hield van deze documentaire en hij heeft me veel geleerd. Ben jij van mening dat het meer gericht is op mensen die niet begrijpen wat AI is, of is AI op iedereen gericht?
Tyrell: Waar we hier naar streven is een kleine introductie, een kleine introductie in de technologie. We kunnen dus zeggen dat het publiek bestaat uit mensen die misschien niet geïnteresseerd zijn in of zich willen bezighouden met deze technologie of dit landschap; mensen die het misschien liever negeren. We willen vermakelijke films maken die interessant maar ook informatief zijn. Dit is een zeer overweldigend onderwerp. Persoonlijk merk ik dat wanneer ik overweldigd word door informatie, ik het gevoel heb dat ik me wil afsluiten en weg wil kijken. Laat mij bijvoorbeeld geen andere problemen hebben om mee om te gaan in mijn leven, toch? Het is voor veel mensen de normale menselijke natuur.
We wilden deze film zo maken dat hij toegankelijk was en in zekere zin een begin voor veel mensen, het begin van een gesprek voor veel mensen. En daarmee bedoel ik niet dat we overdreven beperkend of simplificerend zijn, maar dit is gemaakt voor een algemeen publiek. Het is gemaakt om de meeste mensen te ontmoeten waar ze zijn als het gaat om deze technologie.
Is er een vraag over AI die u graag aan meer mensen zou willen stellen?
Tyrell: Wat betreft de mensen die het gebruiken, zou ik willen dat er meer verlichting was over het gebruik van energie om belachelijke beelden van jezelf te creëren in verschillende scenario’s en omgevingen. Ik zou willen dat er meer transparantie of meetgegevens waren over: “Om dit beeld te creëren, is dit hoeveel water je hebt gebruikt, of dit is hoeveel stroom je hebt gebruikt.” En als mensen ze wel zien, zullen ze misschien nog steeds proberen het juiste beeld van hen te krijgen als centauren of zoiets, maar misschien zullen ze, in plaats van vijftig keer te proberen de juiste te vinden, het beperken tot slechts een paar. Dat zou iets zijn dat ik graag in sommige modelinterfaces zou willen zien.
