Je weet wat het is geweldig over shows zoals Voor veel mensen? We weten niet echt wat er aan de hand is, dus speculeren we. Net als het echte leven! Als je het niet hebt gezien deze voorstellingdat net zijn eerste seizoen heeft afgerond, hier is een korte samenvatting:
Er komt een radiotransmissie binnen van een planeet op 600 lichtjaar afstand, en het bericht blijkt de RNA-code te zijn voor een buitenaards virus. Een of andere dwaas synthetiseerde het en het infecteerde bijna iedereen op aarde, waardoor ze als één geheel gingen handelen: een bijenkorfgeest met dezelfde doelen, waarden, kennis, alles. De titel van de show komt van het oude Amerikaanse motto “E pluribus unum” – uit velen één.
Slechts dertien mensen blijven immuun, waaronder Carol Sturka, een boze romanschrijver die haar individualiteit wil behouden, tegen alle collectieve pogingen om haar in zich op te nemen. We weten niet precies hoe de bijenkorfgeest werkt, maar het lijkt erop dat plurbs (besmette mensen) onbewust met elkaar communiceren via radiogolven. Praat met één van hen en je praat met ze allemaal.
Dit heeft zijn voordelen. Het is bijvoorbeeld niet nodig om telefoonnummers te onthouden. U kunt elk nummer bellen en dezelfde “persoon” antwoordt. Het nadeel is dat ze niet echt menselijk zijn.
Als de radiotheorie correct is, hoe zou dit collectieve bewustzijn dan kunnen werken vanuit een natuurkundig perspectief? Laten we het onderzoeken!
Wat zijn radiogolven en hoe worden ze gemaakt?
Voor het geval je het vergeten was (of het nooit wist), luisterden we naar muziek op apparaten die radio’s werden genoemd. Er zijn twee soorten zenders: AM-radio met een zendfrequentie van 535 tot 1.700 kilohertz (kHZ) en FM-radio van 88 tot 108 megahertz (MHz).
Nu zijn radiogolven elektromagnetische (EM) golven. Dat wil zeggen, ze bestaan uit oscillerende elektrische en magnetische velden. Met andere woorden, ze zijn een soort licht, samen met zichtbaar licht, infrarood, microgolven, röntgenstralen, enzovoort, die alleen verschillen in frequentie en golflengte. Radiogolven bevinden zich aan het ene uiteinde van het EM-spectrum, met de laagste frequenties en de langste golflengten. Dat maakt het ideaal voor communicatie over lange afstanden.
Goed. Maar hoe maak je radiogolven? Omdat EM-golven gebruik maken van een veranderend elektrisch veld, kun je golven opwekken door elektrische ladingen te versnellen. Het radiostation waar u niet meer naar luistert, heeft een zeer grote elektrische kabel, een zogenaamde antenne. De elektrische stroom die op en neer door de draad gaat, versnelt de elektronen. Dat zijn jouw radiogolven.
Maar kan het menselijk lichaam dit ook? Nou… misschien? Ons zenuwstelsel is in wezen een elektrisch circuit, hoewel de ‘stroom’ uit geladen ionen bestaat en niet uit elektronen. Misschien heeft een buitenaardse beschaving een manier gevonden om dit te exploiteren.
Hoe ver kan Plurb communiceren?
Dus als we gelijk hebben, was ieder voormalig mens in wezen een radiozender en -ontvanger. Eén plurb zendt een signaal uit dat door iemand anders wordt opgemerkt, die het weer doorgeeft aan iemand anders, enzovoort. Klinkt als een soort gedecentraliseerd mesh-netwerk. Maar hoe ver kan een plurb zenden?
Laten we eerst eens een schatting maken van het totale zendvermogen: de hoeveelheid energie die per seconde wordt verzonden. Het stofwisselingssysteem van een persoon produceert vermogen ongeveer 80 watt in rust, en het wordt gebruikt voor basisfuncties zoals ademen, bloed rondpompen, voedsel verteren, enzovoort. Voor een plurb wordt bijvoorbeeld 10 procent gebruikt voor radiotransmissie, dus dat is 8 watt.
Laten we ook aannemen dat de plurb een “isotrope” zender is, wat betekent dat hij energie in alle richtingen gelijkmatig uitstraalt, net als bij oude zenders. RKO Radiobeeldlogo. Terwijl het naar buiten straalde, verspreidde de kracht zich over een steeds groter gebied. Het totale vermogen blijft hetzelfde als aan de bron (P0), maar vermogen per oppervlakte, dat noemen we intensiteit (I), afname. Dat betekent dat de signaalsterkte afneemt met de afstand (r). Als we het oppervlak van de bol kennen, kunnen we eenvoudig de intensiteit berekenen:
