Toen de schutter begon schieten in een academisch gebouw op de campus van Brown University wachtten studenten niet op officiële waarschuwingen voor problemen. Ze krijgen vrijwel onmiddellijk informatie, beetje bij beetje: via een mobiele telefoon die in hun zak trilt, een bericht van een vreemde, een gerucht dat dringend aanvoelt omdat het iemand in leven kan houden.
Op 13 december as aanvallen op Ivy League-instellingen De afgelopen week speelden studenten Sidechat, een campusspecifiek anoniem messageboard dat veel wordt gebruikt op Amerikaanse hogescholen, om in realtime snelstromende informatie te krijgen.
Een analyse van Associated Press van bijna 8.000 berichten uit de 36 uur na de schietpartij laat zien hoe sociale media centraal staan. hoe studenten omgaan met noodsituaties op de campus.
Een kwartier voor de eerste waarschuwing van de universiteit over een actieve schutter waren studenten de chaos al aan het documenteren. Hun berichten – rauw, gefragmenteerd en soms hectisch – vormen een digitale tijdcapsule van hoe een campus een massale schietpartij ervaart.
Terwijl studenten zich schuilhielden, postten ze terwijl ze zich verstopten onder bibliotheektafels, hurkten ze neer in klaslokalen en gangen. Sommige reacties kwamen zelfs van gewonde studenten, zoals iemand die een selfie plaatste vanuit een ziekenhuisbed met het simpele onderschrift: #finalsweek.
Anderen stelden prangende vragen: Is er sprake van een lockdown? Waar is de schutter? Is het veilig om te verhuizen?
Dat zou een paar dagen eerder zijn geweest autoriteiten hebben de verdachte geïdentificeerd en vond hem dood in New Hampshire door een zelf toegebrachte schotwond, waaraan hij later werd gekoppeld moord op een professor aan het Massachusetts Institute of Technology.
Hier kun je zien hoe de schietpartij plaatsvond.
Collectieve stroom van bewustzijn
Sidechat wordt door Harvard Magazine omschreven als ‘de collectieve bewustzijnsstroom van de universiteit’ en staat iedereen met een geverifieerd universitair e-mailadres toe om op de campusfeed te posten. Bijna elke dag staat Browns feed vol met klachten over eten in de eetzaal, grappen over professoren en stress over examens: korte berichten die het hele studentenleven bestrijken.
Op de zaterdagmiddag vóór de schietpartij postte een leerling dat ze graag ‘60 uur lang Minecraft konden spelen’. Toen veranderde de post plotseling.
Menigten begonnen de Barus- en Holley-gebouwen van Brown te verlaten, en iemand postte om 16.06 uur: “Waarom rennen mensen weg van B&H?”
Anderen volgden snel. ‘Iedereen is gezegend’, schreef iemand. “BLIJF WEG VAN THAYER STREET IN DE BUURT VAN MACMILLAN. 2 MENSEN SCHOTEN IK BEN ERNSTIG DOOD”, schreef een andere gebruiker om 16.10 uur.
Tientallen paniekerige berichten volgden terwijl studenten zelf probeerden het informatiegat te vullen.
‘Zijn we nu in lockdown of zo,’ vroeg een van de studenten.
Tegen de tijd dat het universiteitsalarm om 16.21 uur werd verzonden, was de schutter niet langer op de campus – een feit waar Brown-functionarissen nog niet van op de hoogte waren.
“Waar zouden we zijn zonder Sidechat?” schreef een student.
Een woordvoerder van de universiteit zei dat het alarm van Brown 20.000 mensen bereikte minuten nadat de openbare veiligheidsfunctionarissen van de school op de hoogte waren gebracht dat er schoten waren afgevuurd. Ambtenaren hebben met opzet geen sirenes gebruikt om te voorkomen dat mensen zich in gevaar zouden haasten om dekking te zoeken, zei de woordvoerder, Brian E. Clark, die eraan toevoegde dat Brown opdracht gaf tot twee externe beoordelingen van de reactie met als doel de openbare veiligheid en beveiliging te verbeteren.
Urenlang verstoppen
Lang nadat de zon ondergaat, zoeken studenten hun toevlucht in verduisterde slaapzalen en studiezalen. De gordijnen gingen dicht. De deuren waren gebarricadeerd met kasten, bedden en minikoelkasten.
“De deuren zijn op slot, de ramen zijn op slot. Ik heb een metalen pijp op de hendel gebalanceerd, zodat als iemand de hendel van buitenaf probeert vast te pakken, er een hard geluid ontstaat”, schreef een student.
Leerlingen reageren op elk geluid: voetstappen in de gang, sirenes in de verte, helikopters boven hun hoofd. Wanneer er een waarschuwing komt, klinken de trillingen en de beltoon. Sommige mensen waren bang dat de namen van de doden zouden worden vrijgegeven – en dat ze iemand zouden herkennen die ze kenden.
Wetshandhavers trokken door de campusgebouwen en ruimden ze verdieping voor verdieping op.
Een student die uit Barus en Holley ontsnapte, vroeg of iemand zijn ouders kon sms’en om hen te laten weten dat hij veilig was aangekomen. Anderen zeiden dat ze hun telefoons in de klaslokalen hadden achtergelaten terwijl ze vluchtten, omdat ze geen contact konden opnemen met paniekerige dierbaren. Ironisch genoeg beschikken de mensen die het dichtst bij de schietpartij staan vaak over weinig informatie.
Veel Amerikaanse studenten uitten emoties die varieerden tussen gevoelloosheid en liefdesverdriet.
“Ik kreeg net een sms van een vriend die ik al bijna drie jaar niet meer heb gesproken”, schreef een student. ‘Ons laatste bericht? Ik heb hem gebeld na de schietpartij in Michigan State.’ Verschillende studenten reageerden en zeiden dat ze soortgelijke ervaringen hadden.
Internationale studenten posten over ouders die slapeloze nachten hebben aan de andere kant van de wereld.
“Ik wil gewoon een knuffel van mijn moeder”, schreef een leerling.
Er begint angst te ontstaan
Naarmate de tijd verstrijkt, worstelen studenten met basisbehoeften. Sommige mensen beschrijven het plassen in vuilnisbakken of lege flessen wasmiddel omdat ze te bang zijn om de kamer te verlaten. Anderen praten over drinken om ermee om te gaan.
“Ik was op straat toen het gebeurde en opeens voelde ik me heel bang”, schreef een student. “Ik rende en was een tijdje niet kalm. Ik voelde me verdoofd, moe en wilde overgeven.”
Een ander schreef: “Ik zit binnen opgesloten! Ik heb vandaag niets gegeten! Ik ben zo bang dat ik niet eens weet of ik hier dood of levend wegkom.”
Sommige studenten postten ’s ochtends, meer dan tien uur na de lockdown, en zeiden dat ze niet konden slapen. Sidechats documenteerden ook vriendelijke daden, waaronder een student die van deur tot deur ging met kopjes macaroni en kaas in een verduisterde slaapzaal.
Informatie en zijn beperkingen
Studenten stellen herhaaldelijk dezelfde vragen: nieuws? bron? – en daagden elkaar uit om te verifiëren wat ze zagen voordat ze opnieuw postten.
“Eerlijk gezegd zou ik liever verkeerde informatie horen dan dat mensen niet melden wat ze horen”, schreef een student.
Anderen gingen terug en deelden een Google-document dat uitgroeide tot 28 pagina’s waar studenten actuele, geverifieerde informatie konden vinden. Sommigen plaatsten transcripties van politiescanners of waarschuwden ervoor er niet op te vertrouwen kunstmatige intelligentie samenvatting van de ontwikkelingssituatie. Hoogleraren – die zelden op de app posten – sloten zich aan bij de feed en drongen aan op voorzichtigheid en geruststelling.
“Als je het over een actieve situatie hebt, voeg dan de bron toe!!!” schreef een student.
Maar ‘betrouwbare informatie’, zeiden de studenten, komt vaak te laat.
Binnen ongeveer 30 minuten na de schietpartij werd in berichten ten onrechte vermeld dat de schutter was gearresteerd. Berichten over meer geweervuur – waarvan later bleek dat ze vals waren – gingen de hele nacht en de volgende dag door, wat angst en frustratie aanwakkerde. Eén van de studenten vroeg: wat doet de politie ‘NU’?
De antwoorden kwamen snel.
“Ze hebben hun best gedaan”, antwoordde iemand. ‘Wees dankbaar’, voegde een ander eraan toe. “Ze riskeren momenteel hun leven voor onze veiligheid.”
Een campus verandert
Studenten werden zondag wakker op een campus die ze niet langer herkenden. Het sneeuwde van de ene op de andere dag: de eerste sneeuwval van het schooljaar.
Post na post zeiden studenten dat de scène verontrustend was. Wat normaal gesproken een feest zou zijn, voelt als een bevestiging dat er iets onherroepelijk is veranderd.
“Het doet pijn om vanochtend de stukken te zien vallen, mooi en tragisch”, schreef een student.
Zelfs als de lockdowns worden opgeheven, zeggen velen dat ze niet zeker weten wat ze moeten doen: waar ze heen kunnen, of de eetzalen open zijn, of het veilig is om zich te verplaatsen.
“Wat moet ik doen?” één student heeft gepost. “Ik ben gek geworden.”
Verdoofd liepen de studenten door de verse sneeuw, richting het bloeddonatiecentrum. Anderen zagen bloemen staan bij de campuspoorten en buiten Barus en Holley.
Veel mensen rouwen, niet alleen zij twee studenten werden gedoodmaar de onschuld die ze voelden is van hun campus verwijderd.
“Ik zal nooit naar de eerste sneeuw van het seizoen kijken en niet aan beide denken”, schreef een student.
Met het einde van de lockdown keerden de studenten terug naar hun slaapzalen, terwijl Sidechat vervuld bleef van verdriet en reflectie. Velen zeggen dat Brown niet langer hetzelfde voelt.
‘Voor mij zal sneeuw altijd bloeden’, schreef iemand.
—Door Leah Willingham, Associated Press
