Hoe regisseur Tamra Davis ‘The Best Summer’ vond in een doos met video’s uit de jaren 90

Er zijn veel verschillende benaderingen voor het maken van een tourfilm die het leven van een muzikant onderweg vastlegt. Misschien concentreer je je op hoge prestaties of de verveling van reizen, de anonimiteit van backstage-kamers, eindeloze vliegtuigen, bussen en hotelkamers. Maar wat als je het allemaal leuk laat lijken?

‘The Best Summer’, geregisseerd door Tamra Davis, dat vanavond op Sundance debuteerde in de Midnight-sectie, vindt zijn oorsprong in een doos met videobanden die de filmmaker begin vorig jaar ontdekte tijdens het evacueren van een brand in de buurt van het oude huis van haar familie in Malibu. Hoewel nu gescheiden, deelt Davis nog steeds een compound met Michael Diamond, beter bekend als Mike D van de groep Beestachtige jongen. Op de band staan ​​opnames die Davis eind 1995 en begin 1996 maakte toen de band door Australië en Azië toerde en affiches deelde met bands als Sonic Youth, Foo Fighters, Pavement, Beck, Rancid, the Amps en Bikini Kill.

“Ik heb altijd een camera in mijn hand”, zei de 64-jarige Davis in een interview eerder deze week. “Ik identificeer mezelf als filmmaker. Het is normaal dat ik een camera in mijn hand heb. Mensen denken er niet over na. Het is heel onopvallend.”

Een paar dagen voordat Davis naar Park City, Utah reed, met zijn vriend, buurman en coproducent Shelby Meade, zaten de twee op de patio in de achtertuin van Davis ‘huis in Malibu (het huis overleefde een brand) terwijl een paar honden door de tuin renden. Toen hij een adelaar boven zijn hoofd zag vliegen, riep Davis een van zijn twee zonen om wat rondzwervende kippen op te pakken.

“The Best Summer” brengt nostalgie uit de jaren 90 naar het festival. Bikini-moord Kathleen Hanna en Sonic Jeugd Kim Gordon de twee zullen naar verwachting ook de vertoning bijwonen.

Het startpunt voor de film is dat Davis en Hanna de bandleden interviewen, waarbij ze een reeks standaardvragen stellen, waaronder hun favoriete kleur, wat ze lezen en wat hun persoonlijke motto is, voordat Hanna ingaat op ingewikkeldere concepten over prestaties en persona, waarbij ze de dingen schijnbaar zelf in realtime uitzoekt.

“Met Mike fotografeer ik veel – elke keer als ik met ze omga”, zei Davis. “Dus ik heb een heleboel Beastie Boys-spullen. Ik wist niet dat ik al die andere dingen had. Ik filmde Foo Fighters en Beck en Pavement, ik wist niet dat ik dat allemaal filmde. Ik keek ernaar en ik zag, god, ik ben zo ijverig: Oh, ik kan maar beter Pavement kopen. Kijk.”

Ten tijde van de tournee was Davis net klaar met het regisseren van ‘Billy Madison’, waarmee de filmcarrière van Adam Sandler werd gelanceerd. Nadat hij voor veel bands muziekvideo’s had gemaakt, waaronder veel op tournee, regisseerde Davis ook Drew Barrymore in de noir-remake ‘Guncrazy’ uit 1992 en Chris Rock in de rap-mockumentary ‘CB4’. Later regisseerde hij Dave Chappelle in ‘Half Baked’ en Britney Spears in ‘Crossroads’, en werkte hij aan vele documentaires, waaronder ‘Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child’, waarin hij in 2010 Sundance speelde.

Ten tijde van de Australische tournee van ‘The Best Summer’ waren Davis en Diamond net getrouwd en er hing een zoete, zonnige huwelijksreissfeer in de procedure. Deze bands spelen voor een groot publiek tussen leuke uitgaansmomenten door.

Via manager John Silva, die met een aantal bands aan de film werkte, kon Davis het proces van het verkrijgen van vergunningen starten en de ingewikkelde kwesties van muziekrechten ontrafelen. Hij moest de film aan elke band laten zien om hun goedkeuring te krijgen.

“De enige mensen van wie ik noten wil, zijn de band”, zei Davis. “Ik werk de hele tijd met Netflix, Paramount of wat dan ook, zoals al dat soort dingen. Ik kan die aantekeningen niet krijgen en ze vervolgens naar de band vertalen. Maar als Adam (Horovitz van de Beastie Boys) aantekeningen heeft of als Kim (Gordon van Sonic Youth) aantekeningen heeft, zal ik die aantekeningen maken. En ik ben erg trots om hun platen te maken en te zeggen: ‘Klaar, je hebt het.’ Daarom wil ik er zeker van zijn dat het uit eigen middelen gefinancierd wordt, omdat ik er dan controle over heb. Het kan iets tussen mij en de kunstenaar zijn. Ik was de enige die de aftiteling deed.”

In samenwerking met redacteur Jessica Hernandez wilde Davis het losse gevoel van de originele opname behouden, inclusief hoe hij vaak hele nummers in één take opnam, waarbij zijn camera van de ene muzikant naar de andere bewoog, zoals je natuurlijk aan het publiek zou kunnen zien. Het rauwe geluid komt uit de ingebouwde microfoon van de camera. Er moest wat extra postproductiewerk worden gedaan aan de interviewopnamen, maar de audio van de concertopnamen bleef grotendeels ongewijzigd.

“Het is alsof je naar herinneringen kijkt”, zei Davis. “En vooral voor mij is het opnieuw bekijken ervan als een aflevering van ‘Black Mirror’ waarin je teruggaat in de tijd en de een zegt: zo ziet het er nu uit vanuit jouw gezichtspunt. Dat is jouw ervaring.”

Dat hoorde Davis van de rest van de band nadat hij hen de film had laten zien. “Adam zei dat het voelde alsof ik in zijn hersenen reikte en die herinneringen eruit haalde”, zei hij. “Hij realiseerde zich niet dat iemand hem opnam. Dus dacht hij: hoe weet je dat de herinnering in mijn hoofd zit?”

Thurston Moore, Kim Gordon, Kathleen Hanna, Tobi Vail, Tamra Davis en Alfredo Ortiz in de documentaire ‘The Best Summer’.

(Mike Diamant)

Davis had Hanna eerder gecast in de video van Sonic Youth voor hun nummer ‘Bull in the Heather’ uit 1994 en in een korte film genaamd ‘No Alternative Girls’, dus de twee kenden elkaar al. Maar ze bleven de hele tour bij elkaar, namen informele interviewprojecten aan en verzamelden openhartige en onthullende momenten met Gordon, Dave Grohl van Foo Fighters, Thurston Moore van Sonic Youth, Stephen Malkmus van Pavement en anderen.

“Het wordt net als de kameraadschap die je hebt op het zomerkamp,” zei Davis. ‘(Hanna) zegt, ik ben zo blij dat jij en ik dezelfde energie hebben toen we nog maar meisjes waren die de kleedkamers van mensen binnengingen: ‘Oké, we zijn hier om je te interviewen.’ We vervelen ons gewoon. Wij proberen iets te doen.”

Het was Diamond die Davis voorstelde om in de aftiteling “Starring Kathleen Hanna” te lezen vanwege de grote rol die ze in de film speelde. Een ander hoogtepunt van “The Best Summer” was toen Hanna Horovitz interviewde. De twee zouden in 2006 trouwen, en hun momenten samen in de film hebben een meet-cute rom-com-energie.

“Hij is erg bazig en hij is erg vooruitstrevend”, zei Davis. ‘En ik ben ook behoorlijk bazig, maar hij zei alleen maar: ‘Kijk, zo gaat het worden.’ En de vraag is heel goed. Toen ik begon met het samenstellen ervan, vond ik het allemaal geweldig. Ik denk dat ik hem, voordat ik hem de film liet zien, een paar keer een bericht heb gestuurd en zei: ‘Kathleen, ik ben deze film aan het maken en jij hebt hem al af.’ En hij vroeg: ‘Zal ik me schamen?’ En ik dacht: ‘Nee, dit ga je geweldig vinden.'”

Thurston Moore en Kim Gordon van de band Sonic Youth, zoals te zien in de documentaire ‘The Best Summer’.

(Tamra Davis)

Eén ding dat mij opvalt bij het bekijken van concertbeelden is het gebrek aan mobiele telefoons, en dat de alomtegenwoordige schermen die we tegenwoordig in het publiek bij shows zien, nog niet bestonden.

“Ik denk dat er een authenticiteit in zit”, zei Davis. “Als ik naar de vrouwelijke cast en artiesten in deze film kijk, vind ik het geweldig hoe ze zichzelf presenteren en hoe gelijkwaardig ze zijn aan de mannen. Ik voel gewoon een open acceptatie door iedereen. Ik weet dat mijn kinderen echt van die wereld houden. Als je de hele video ziet en ze knippen het niet, dan zit er authenticiteit in. Nu hebben we nooit die ervaring gehad om die connectie met de band te hebben – en zij verbinden zich ook met jou.”

Met de mogelijkheid dat er verschillende speelfilmprojecten in het verschiet liggen, werkt Davis aan een memoires, die momenteel volgend jaar zal verschijnen, met anekdotes over de tijd dat ze als tiener naar Italië ging en zag hoe Federico Fellini ‘City of Women’ opnam of zich haastte om Francis Ford Coppola te schaduwen toen hij ‘One From the Heart’ uit 1981 maakte.

Als vrouw die in de jaren negentig als regisseur in Hollywood werkte, kreeg Davis niet veel opties en voelde ze zich vaak gedwongen om het beste te maken van wat er beschikbaar was.

“Soms zeiden mensen: oh mijn God, het is verbazingwekkend dat je ‘Billy Madison’ kon regisseren, je kon Chris Rock regisseren in ‘CB4’ of ‘Half-Baked’ met Dave Chappelle. Dat is wat mij werd aangeboden”, herinnert hij zich. “Het waren onbekende cabaretiers. Ze hadden nog nooit een speelfilm gemaakt. Als meisje maak je dat van het aanbod. Maar hoe maak je er dan iets bijzonders van? Ik vond die jongens de grappigste mensen die ik ooit in mijn leven had ontmoet. Dus regisseerde ik als een fan.”

Het is een doelverklaring die Davis leidt, zelfs als hij jongleert tussen een hele reeks tv-banen, van ‘P-Valley’ tot de tv-versie van ‘High School Musical’.

“Ik was het beste publiekslid voor de show”, zei hij. “Het is dus niet aan mij om mijn stijl aan hen op te leggen. Maar ik respecteer hoe leuk ik het vind, wat ik voor me zie. En probeer de beste versie ervan te laten zien.”

Het opnieuw bezoeken van de jaren ’90 tijdens het maken van ‘The Best Summer’ is voor Davis een positieve ervaring geweest, een ervaring waarvan hij hoopt dat anderen deze ook zullen omarmen, niet alleen als een leuke tourdoc die teruggaat naar een heel specifieke tijd, maar ook als herinnering dat dingen klein, persoonlijk en handgemaakt kunnen zijn.

“Ik denk dat het heel spannend is voor jonge filmmakers om te zien dat er op het festival een film is die door één persoon is opgenomen”, zei hij. “Het geeft je het gevoel dat je niet veel hoeft te hebben om een ​​film te maken. Eén persoon kan een film maken. Dat vind ik inspirerend.”

“En als vrouw ben ik ook blij dat je een Sundance-film kunt maken en dat je carrière nog niet voorbij is”, voegde ze eraan toe. “Ik had altijd het gevoel: ‘Oh, je bent te jong.’ Dan: ‘Je bent te oud.’ Dit is niet het juiste moment voor mij. Maar ik heb het gevoel dat dit mijn tijd is, dus je moet het blijven doen.