Hieronder deelt Dr. Sunita Sah vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek: Defy: de kracht van nee in een wereld die ja eist.
Sah is een arts die organisatiepsycholoog is geworden. Hij doceerde bedrijfs- en gezondheidsstudenten aan Cornell University en Cambridge University, en was commissaris bij de National Commission on Forensic Science.
Wat is het grote idee?
Leren hoe je iets moet zeggen is belangrijk, relevant en betekenisvol voor iedereen die iets wil zeggen wanneer het er toe doet en op dat moment het juiste wil doen.
Luister naar de audioversie van deze Book Bite – voorgelezen door Sah zelf – in de Next Big Idea-appof koop dat boek.
1. Wij zijn verplicht hieraan te voldoen.
Kort nadat mijn zoon was geboren, voelde ik me vaak in de war als goedbedoelende familieleden vroegen: is hij goed? Wat dit betekent is: slaapt uw baby zoals u dat wilt? Stopt hij met huilen wanneer jij dat wilt? Met andere woorden: deed hij wat? Jij wil je dat hij het doet? Heeft hij gedaan wat hem werd opgedragen?
Als iemand die jarenlang uitdagendheid heeft bestudeerd, heeft de morele vergelijking van gehoorzaamheid aan goedheid mij altijd in verwarring gebracht. Toen mijn baby echter ouder werd en een peuter werd, merkte ik dat ik een vergelijking herhaalde waar ik mijn hele carrière al vraagtekens bij had gezet: Naleving is gelijk aan goed, opstandigheid is gelijk aan slecht.
En dat is geen toeval. Vanaf het moment dat we geboren worden, worden we getraind om te gehoorzamen – door verzorgers, leraren, leeftijdsgenoten. Gehoorzaam gedrag wordt beloond met dopamine. Het vormt letterlijk onze neurale paden. We leren niet alleen gehoorzamen. Wij raken eraan gehecht. En die verbindingen volgen ons tot in de volwassenheid – in werk, relaties en de momenten waarop het het belangrijkst is om iets te zeggen.
Maar dit is wat mijn onderzoek laat zien: we kunnen de bedrading veranderen. Als we de druk begrijpen die ons ertoe aanzet om aan de regels te voldoen, kunnen we dingen anders gaan doen. Het vergt zelfbewustzijn, inspanning en oefening, maar we kunnen het idee schetsen dat gehoorzaamheid altijd goed is en ongehoorzaamheid altijd slecht. We kunnen situaties gaan herkennen waarin naleving feitelijk gevaarlijk is en verzet noodzakelijk is.
2. Spanning is je kracht.
Als we geprogrammeerd zijn om ze te gehoorzamen, hoe zou het dan voelen als dat beleid in strijd zou zijn met onze waarden?
In het begin van mijn carrière werd ik als arts-assistent in Groot-Brittannië uitgenodigd voor een ontmoeting met een financieel adviseur in het ziekenhuis. Zijn naam is Daan. Hij was charmant, stelde veel vragen over mijn zeer beperkte inkomen en bouwde een goede band met mij op. Aan het einde van het uur raadde hij mij aan om in beleggingsfondsen te investeren en bood hij aan een rapport voor mij te schrijven. Alles is gratis. Klinkt geweldig, toch?
Uitgeput riep ik uit: “Wat zit er voor jou in?”
Hij glimlachte en zei: ‘Nou, er bestaan geen gratis lunches. Ik krijg een commissie als je investeert in de fondsen die ik aanbeveel.’
Die openbaring veranderde alles. Het afgelopen uur dacht ik dat Dan mij goed advies gaf. Maar nu zijn verborgen motieven zijn onthuld, geloof ik het niet echt. Misschien is dat rationeel. Maar hier is het cruciale: ik wil het niet Hij om erachter te komen dat ik hem niet meer vertrouw. Ik wilde niet dat hij dacht dat zijn onthulling onze goede relatie had geschaad. Ik wil niet suggereren dat ik denk dat hij bevooroordeeld is of mij slecht advies geeft. Dus ik begin het echt te voelen Opnieuw de druk om ja te zeggen en op de stippellijn te tekenen.
Dat gevoel heeft een naam. Ik heb het gebeld satirische angst– bang om iets negatiefs over iemand te impliceren, vooral als hij of zij recht voor je staat. Het is een krachtige kracht die ons stil en gehoorzaam houdt, niet omdat we het ermee eens zijn, maar omdat we niet willen beledigen. We willen niet insinueren dat onze baas, collega’s, vrienden of familie onbetrouwbaar of incompetent zijn.
Maar de spanning die je voelt? Een knoop in je maag en een tinteling in je borst? Dat is geen zwakte. Dat is jouw kracht. Naar hem leren luisteren is de eerste stap naar verzet.
3. Vind uw echte nummer.
Als spanning het signaal is, hoe gaan we dan van het voelen ervan naar handelen? Uit mijn onderzoek blijkt dat het echte nee geen snel oordeel is. Dit is een proces dat vijf fasen doorloopt:
- Gevoel die spanning. Vaak negeren we het; we denken dat het onze twijfels niet waard is, of dat andere mensen het beter weten. Dat is jammer, want dit is het eerste waarschuwingssignaal dat we wellicht moeten negeren.
- Toegeven die spanning. Realiseer je dat het ongemak dat je voelt een teken is van je keuzevrijheid en niet van zwakte, en zoek uit welke waarden in gevaar komen.
- Toename– Spreek uw zorgen hardop uit tegen anderen. Mensen die hun ongemak al vroeg uiten, hebben een grotere kans om door te zetten. Je kunt in dit stadium nog steeds respectvol zijn door simpelweg te zeggen: ‘Ik voel me hier niet prettig bij’, of door te vragen: ‘Heb je er zo over nagedacht?’
- Dreiging van niet-nalevinghet betekent dat u anderen laat weten dat u mogelijk niet deelneemt. Zoiets als: “Ik kan mijn naam niet op dat rapport zetten, tenzij die zin eruit komt.”
- De daad van verzet zelf. Uw werkelijke nummer.
Deze fasen verlopen niet altijd opeenvolgend. Je kunt er één overslaan, tussen twee wisselen of terugdraaien. Maar het is bevrijdend om te begrijpen dat verzet een proces is, omdat het betekent dat je niet hoeft te wachten op een dramatisch moment van moed. En dit is het verbazingwekkende: spanning verschijnt in de eerste fase? Als je de vijfde fase bereikt, zal deze verdwijnen. Het smelt. Je voelt je afgestemd op jouw waarden en waar jij voor staat. Het is eerlijker, authentieker en zelfs leuker als de druk eraf is.
Veel beroemde momenten van verzet volgen op deze fase. Rosa Parks nam geen spontane beslissing met haar beroemde daad van verzet in de bus. Hij had zich – door tientallen jaren van training – op dat moment voorbereid. Een echt nee-antwoord is niet simpelweg nee op de situatie. Dat is een waar ja tegen uw waarden.
4. Uitdagendheid is een praktijk, geen persoonlijkheid.
Mijn moeder is de meest gehoorzame persoon die ik ken. Hij was klein van gestalte (amper 1,20 meter lang) en was stil, zachtaardig en vermeed conflicten. Hij verontschuldigt zich als iemand op hem trapt Hij voet. Mijn hele jeugd lang heb ik gedacht dat vriendelijkheid er zo uitzag: gehoorzaam, niet uitdagend.
Tot op een dag, toen ik 7 jaar oud was. We liepen naar huis vanuit de supermarkt in West Yorkshire, Engeland, en sleepten ons gammele boodschappenmandje door een smal gangpad – een snicker, noemden we het. Een groep tienerjongens blokkeerde onze weg. Eén van hen riep: ‘Ga naar huis.’
Mijn training begint. Ik bukte, pakte mijn moeders arm vast en probeerde haar langs hen heen te trekken. Maar hij bewoog niet. Mijn rustige, respectvolle, nooit confronterende moeder bleef staan, draaide zich om, keek de kinderen recht in de ogen en zei toen – kalm maar beslist – ‘Wat bedoel je?’
Ik was verbijsterd. En op dat moment begon alles wat ik dacht te weten over wie tegen was en wie niet, uit elkaar te vallen. We denken dat opstandigheid alleen bij bepaalde mensen hoort – iemand die moedig, onbevreesd en buitengewoon is – maar dat is niet het geval. We kunnen ervoor kiezen om de ene dag uit te dagen en de volgende dag te voldoen. Dat is geen persoonlijkheid.
Uitdagendheid is een vaardigheid, en zoals elke vaardigheid kunnen we deze trainen. We kunnen oefenen op de kleine momenten, zoals het terugsturen van de verkeerde koffiebestelling of het vertellen aan de kapper dat hij moet stoppen met knippen, zodat we klaar zijn als de grotere momenten komen. Dat moment in de steeg leerde me dat je niet een bepaald type persoon hoeft te zijn om uitdagend te zijn. Je hoeft je alleen maar te verbinden met wat er toe doet.
5. Word een immoreel persoon.
We beschouwen verzet vaak als luid, agressief, gewelddadig – iemand die naar een tank staart of een vuist in het aangezicht van de wereld schudt. Maar een groot deel van het verzet vindt stilletjes plaats, achter de schermen. En er zijn niet altijd superkrachten voor nodig. Ongehoorzaamheid betekent weten wie je bent en handelen in harmonie met die waarden. Dat noem ik een immoreel persoon. Geen rebel zonder oorzaak, maar eerder iemand met een moreel kompas die ervoor kiest om vanuit die zaak te handelen.
Het begon met slechts één persoon. Het ene kind in het steegje zei tegen het andere: ‘Het is oké, laat ze maar passeren’, zodat een immigrantenmoeder die last niet alleen hoeft te dragen. Eén hoofdschudden, één beweging van de mobiele telefooncamera. Iemand die zegt: “Nee, dat is niet waar.”
Te lang is compliance onze standaard geweest. We zeggen zo vaak ja dat we vergeten wat het betekent. En we hebben besteld NEE voor onruststokers. Maar elke daad van instemming, naleving en afwijkende meningen vormt niet alleen ons eigen verhaal, maar ook het verhaal van onze samenleving, werkplek en wereld. Het is tijd om te plaatsen NEE parallel aan Ja. Keuze na keuze. Beslissing na beslissing. Ieder van ons heeft de kracht om weerstand te bieden.
Geniet van onze complete bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – op Volgende Big Idea-app.
dit artikel verscheen aanvankelijk in de Volgende grote ideeënclub tijdschrift en herdrukt met toestemming.
