Hoe ik het OG Hooters-meisje werd: een moeilijke start maar geen spijt

Dit veelzeggende essay is gebaseerd op een gesprek tussen Liz Rowley en Jess Orwig van Business Insider met Lynne Austin, 64, een originele Hooters Girl en 42-jarige veteraan van het bedrijf. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.

Ik ben er trots op origineel te zijn Toeters meisje vanaf de eerste dag, toen we niet eens wisten dat we zouden zijn wie we nu zijn.

Ik ben betrokken bij toeters in 1983. Ik was 22 jaar oud, werkte als telefoniste en deed als bijbaan mee aan bikiniwedstrijden. Na het winnen van een wedstrijd in Clearwater Beach benaderde de secretaris van Ed Droste, een van de oprichters van Hooters, mij en zei dat ik het perfecte billboardmeisje zou zijn voor een restaurant dat Ed en zijn partners klaar stonden om te openen.

Ik dacht: “Ik weet niet eens wat een reclamebordmeisje is.” In plaats daarvan zei ik tegen hem: ‘Natuurlijk, oké.’ Ik nam de kaart, ging naar huis en vergat alles. Twee maanden later reed ik naar een andere bikini wedstrijden ik zag een bouwbord: “Binnenkort beschikbaar: Hooters.” Ik maakte een scherpe bocht naar rechts de parkeerplaats op, en die bocht veranderde mijn leven.

Kijk hoe Lynne, Ed en andere beroemde namen van Hooters herinneringen ophalen aan de begindagen hoe het bedrijf zich heeft ontwikkeld al meer dan vier decennia:

Ik heb eerst de koelkast geschrobd

Ik was erg geïntrigeerd door het idee om een ​​Hooters Girl te zijn, een uniform te dragen en te poseren voor foto’s. Waar ik niet zo van onder de indruk was, was het idee om mijn baan op te zeggen en bediende wordenmaar Ed verleidde me met praten over “wereldfaam”, dus ik dacht: waarom probeer ik het niet eens?

Ik nam ontslag in juli 1983 omdat Hooters rond de eerste week van augustus zou openen. Toen kwam september en we waren nog steeds niet open vanwege licentieproblemen, en ik werd zenuwachtig omdat ik geen geld verdiende.

Ik vertelde Ed dat ik een baan nodig had, en hij verwees me naar een van de eigenaren, Gil DiGiannantonio, die me vertelde dat ik langs moest komen en dat ze iets voor me zouden vinden. Hij gaf mij de opdracht om koelkasten, fornuizen en andere keukenapparatuur voor het restaurant schoon te maken voor $ 5 per uur, totdat we uiteindelijk in oktober opengingen. Het was een lange septembermaand.

De Hooters waar ik voor het eerst werkte, was heel anders dan het bedrijf waar ik nu ben

Dat sfeer bij Hooters in het begin was het heel anders dan nu. Mensen weten niet wat ze kunnen verwachten als ze binnenkomen, en eerlijk gezegd weten we ook niet wat we van dag tot dag kunnen verwachten.

Ik herinner me dat Gil me ooit vertelde dat we een serveerster, Brenda, moesten ontslaan omdat ze te veel product verspilde. Hij pakte papieren handdoeken op een rol van achteren en sleepte ze door het restaurant als iemand om servetten vroeg. Ik had zoiets van: “Hij maakt mensen aan het lachen. Dit zijn wij, we zijn leuk! Ontsla hem alsjeblieft niet.” Dat deed hij niet.

Het was nauwelijks gecontroleerde chaos, maar het was geweldig. Maar zo waren wij in eerste instantie niet enige inkomsten genereren. Ik werkte dubbele diensten, soms drie diensten achter elkaar, gewoon om er doorheen te komen. Wij gedijen ervan en doen er alles aan om klanten te werven.

Loop dan rond voorjaarsvakantie in ’84, ongeveer zes maanden na opening, voelde het als een overstap. We zagen opeens urenlange rijen voor de deur. Dat is iets anders. Mensen kunnen er geen genoeg van krijgen. Ik heb daarvoor en daarna nog nooit zo’n snelle stijging gezien.

Ik heb nog nooit zo’n grote stijging gezien

Het succes van Hooters is grotendeels te danken aan de uitstekende marketing. Ed was het brein achter dit alles en was bereid alles te doen om publiciteit te krijgen.

We zouden om 05.30 uur in het restaurant zijn om een ​​bord met vers bereide vleugels op te halen en dat naar het plaatselijke radiostation te brengen, zodat we de kans kregen om onszelf op de radio te promoten. In het begin hebben we veel deuren gesloten.

Ed en Brenda – ja, Brenda’s papieren handdoeken – schilderden ‘Hooters’ feloranje op een omgevallen boot langs de drukke Courtney Campbell Causeway die Tampa met Clearwater verbond.

Ed stond zelfs buiten restaurants in een kippenpak om te proberen mensen naar binnen te krijgen. We adverteerden mij in mijn nu iconische oranje korte broek en wit t-shirt. Ik heb ook model gestaan ​​voor Playboy, waar wij uit voortkwamen meer publiciteit.

Dat was het alle marketing.

Ik had geen idee dat mijn billboard zou uitgroeien tot het merk dat het nu is. Uiteindelijk voelde het alsof mijn gezicht overal was: in de taxi en aan de kant van de semi die ons eten bracht. Het houdt nooit op mij te ontroeren.

Hooters is mijn familie

Zoals wij groeien en ontwikkelenIk heb nog veel meer mogelijkheden, zoals helpen bij het openen van nieuwe restaurants en bijdragen aan jaarkalenders en wedstrijden.

Enkele van mijn favoriete momenten waren toen ik de vlag liet vallen bij de Hooters 500 en toen ik in 1995 naar Washington marcheerde om te protesteren tegen de zaak voor vooroordelen over sekse tegen Hooters.

Ja, sexappeal hoort erbij Hooters-concept. Hooters en zijn servers zijn echter meer dan alleen een restaurant. Na 42 jaar zijn ze mijn familie geworden.

De Hooters Girls zijn mijn zusterschap. Sommige van die vrouwen waren mijn bruidsmeisjes en woonden de geboorten van mijn kinderen bij. We steunden elkaar door dik en dun, en ik heb nog steeds contact met een aantal van hen, waaronder Brenda.

Ik heb ongeveer zeven jaar als gastkelner en barman voor Hooters gewerkt, totdat ik het bedrijf uitbreidde en andere rollen op me nam, onder meer op de lokale radio en tv, waar ik het merk bleef promoten.

Terugkijkend zou ik willen dat ik een integraal onderdeel was geweest bij het vormgeven van Hooters. Ik doe nog steeds mee aan verschillende evenementen, zoals het jureren van de jaarlijkse wedstrijd en het selecteren van de kalender. Dit is mijn levensreis, naast natuurlijk dat ik moeder ben voor mijn vier kinderen.