Ik geloof daar niet altijd in werk vanuit huis. Toen werken op afstand voor het eerst een deel van mijn leven werd, verzette ik me ertegen. Ik mis de structuur van het kantoor, de scheiding tussen werk en al het andere. Thuis voelt als de verkeerde plek voor serieus werk.
Toen gebeurde het langzaam maar zeker niet. Ik vond een ritme dat ik niet had verwacht. De ochtend is van mij. Ik kook echte lunches. Ik denk helderder.
Belangrijker nog is dat mijn vriend en ik een jaar samen in Londen hebben gewoond, en dat we samen thuis een leven hebben opgebouwd dat eerder gekozen dan gedwongen voelt. Ik ben gestopt met zoeken werken op afstand als compromis en begon het te zien als een betere versie van mijn dag.
Dus als er een e-mail van mijn werk komt, moet ik het doen terug naar kantoorhet is niet alleen een wijziging in het schema. Dit was een verstoring van iets dat we in de loop van de maanden hadden opgebouwd, een routine die voelde als de basis van alles.
Het is nog maar een paar weken geleden sinds de aankondiging, en bijna niets is meer hetzelfde – vooral mijn relatie.
Mijn partner en ik werken allebei vanuit huis, dus we moesten alles opnieuw bekijken
Het eerste waar we mee te maken kregen was een praktisch probleem. Twee mensen die allebei vanuit huis werken, bezetten op een heel specifieke manier een gedeelde ruimte. Het kost tijd om dat evenwicht te kalibreren. We hebben het nooit ontworpen. Het kreeg gewoon vorm, organisch, op basis van onze behoeften. Het back-to-office-beleid laat zien hoe bedoeld en onbedoeld leven kan zijn.
Mijn vriend werkt nog steeds op afstand, dus zijn diensten zijn nog niet symmetrisch. Nu vertrek ik elke ochtend om naar een versie van Londen te gaan die we een week lang zelden bezoeken – de commuterversie, de gestructureerde versie – terwijl hij in het leven blijft dat we samen hebben opgebouwd. Die asymmetrie vereist meer eerlijk gesprek dan we hadden verwacht.
We moeten dingen opnieuw ontwerpen die we in de eerste plaats nooit expliciet hebben ontworpen. Hoe zien de ochtenden er nu uit? Wie regelt wat, en wanneer? De kleine, onzichtbare afspraken die het leven bijeenhouden, moeten plotseling hardop worden uitgesproken. Het proces, dat na slechts een paar weken nog steeds aan de gang is, is eerder onthullend dan verontrustend. Maar het vergt echte inspanning.
Reizen in Londen heeft een prijs, en het is meer dan alleen de kosten van een treinkaartje
De financiële realiteit kwam snel aan het licht. Reizen naar Londen het is niet goedkoop, en het dagelijkse overzicht van transport, lunches en kleine uitgaven die zich opstapelen terwijl je het huis uit bent, loopt sneller op dan verwacht. We hebben geld bespaard door thuis te zijn – op eten, reizen en de algemene inefficiëntie van het stadsleven zoals je dat elke dag beleeft. De buffer begint onmiddellijk te krimpen.
Maar de grotere kosten zijn tijd. Deze reis maakt uren tijd vrij die voorheen van ons was. Ochtenden die ooit ruim aanvoelden, zijn nu logistiek, en de avonden worden nu ingekort. Een lange, ongehaaste romantisch diner wat deze week een rustig anker was geweest, begon meer inspanning te vergen om het te beschermen. Het blijkt dat tijd onze meest voorkomende hulpbron is als we allebei thuis zijn. We wisten het pas toen we op waren.
Er zijn ook energiekosten die moeilijker te meten zijn. Het kantoor biedt stimulatie op een manier die zowel lonend als vermoeiend is. Ik kom nu anders thuis – meer uitgeput, minder aanwezig. Binnen een paar weken had mijn vriend de verandering opgemerkt voordat ik het zelf volledig had vermeld. De versie van mij die aan het eind van de dag binnenkomt, is niet dezelfde als de versie van mij die gewoonlijk de laptop dichtklapt en klaar zegt.
Ik kwam terug naar kantoor en vroeg iets nieuws over onze relatie
Wat mij het meest verbaasde was niet de logistiek. Zo groot is die van ons nieuwe relatie stilletjes vertrouwend op nabijheid: samen lunchen, gesprekken voeren in de keuken, het lage bewustzijn van elkaar omdat ze in dezelfde ruimte zijn. Deze dingen zijn niet dramatisch, maar hun afwezigheid wel.
We proberen nu doelbewuster te zijn. Het diner dat ooit op natuurlijke wijze plaatsvond, moet nu worden beschermd. Inchecken dat voorheen organisch gebeurde, vergt een meer bewuste inspanning. Het is niet echt spanning; het is herkalibratie.
Het back-to-office-beleid heeft niets kapot gemaakt tussen ons. Maar het laat zien hoezeer onze relatie is gebaseerd op het leven dat we thuis creëren. Als we een deel van die structuur kwijtraken, worden we ons meer bewust van wat we echt willen, en eerlijker over wat we niet willen opgeven.
Wij doen dit pas een paar weken. Iets zegt me dat de echte aanpassing nog moet komen.
