Dit Dag van de presidentIk heb erover nagedacht George Washington– niet op zijn best, maar misschien wel op zijn slechtst.
In 1754 marcheerde een 22-jarige Washingtoniër naar wildernis rond Pittsburgh met meer ambitie dan rede. Hij bood zich vrijwillig aan om op missie naar de Ohio Valley te reizen om een brief van Robert Dinwiddie, gouverneur van Virginia, te bezorgen aan de commandant van de Franse troepen in de regio Ohio. Deze militaire missie leidde tot een internationale oorlog, kostte hem zijn eerste bevel en leerde hem lessen die het land vorm zouden geven Amerikaanse Revolutie.
Als vroege hoogleraar Amerikaanse geschiedenis Wie heeft schreef twee boeken op Amerikaanse RevolutieIk heb vernomen dat Washington zijn tijd daar doorbracht Fort Duquesne Deze regio leerde hem waardevolle lessen over grensoorlogvoering, internationale diplomatie en persoonlijke veerkracht.
Missie om de Fransen te verdrijven
In 1753, Dinwiddie besloot Franse pelsjagers en strijdkrachten te verdrijven uit de strategische samenvloeiing van drie grote waterwegen die het binnenland van het continent doorkruisten: de rivieren Allegheny, Monongahela en Ohio. Deze samenvloeiing is waar het centrum van Pittsburgh zich nu bevindt, maar destijds was het nog een wildernis.
Koning George II gaf Dinwiddie toestemming om, indien nodig, geweld te gebruiken om de landen veilig te stellen die Virginia als haar eigendom claimde.
Als majoor in de provinciale militie van Virginia wilde Washington een opdracht krijgen om te voldoen aan Dinwiddie’s eis dat de Fransen zich zouden terugtrekken. Hij geloofde dat de opdracht hem een Britse militaire commissie zou opleveren.
Washington ontving zijn marsorders op 31 oktober 1753. Hij reisde erheen Fort Le Boeuf in het noordwesten van Pennsylvania en kwam een maand later terug met een beleefd maar resoluut “nee” van de Fransen.
Dinwiddie promoveerde Washington van majoor tot luitenant-kolonel en beval hem in april 1754 met 160 man terug te keren naar de Ohio River Valley. Washington hoorde al snel dat een Franse strijdmacht van ongeveer 500 man het formidabele Fort Duquesne had gebouwd op de kruising van de Ohio. Het was op dit punt dat hij voor zijn eerste grote test als militair leider stond. In plaats van zich terug te trekken om meer versterkingen te verzamelen, stormde hij naar voren. Deze beslissing weerspiegelt een agressieve, misschien naïeve leiderschapsstijl die wordt gekenmerkt door de wens om actie te ondernemen in plaats van voorzichtig te zijn.
Het aanvankelijke vertrouwen van Washington was groot. Hij beroemde brief aan zijn broer dat er “iets charmants” zat in het geluid van fluitende kogels.
De Jumonville-affaire en de internationale crisis
Misschien wel het meest controversiële moment in het vroege leiderschap van Washington vond plaats op 28 mei 1754, ongeveer 65 kilometer ten zuiden van Fort Duquesne. Geleid door Seneca-leider TanacharisonWashington en zijn detachement van 40 militieleden, bekend als de ‘Halfkoning’, en twaalf Seneca-strijders, hebben 35 Frans-Canadese militieleden onder leiding van Vaandrig Joseph Coulon van Jumonville. Het incident in Jumonville duurde slechts 15 minuten, maar de impact ervan was mondiaal.
Tien Fransen, waaronder Jumonville, werden gedood. Het onvermogen van Washington om zijn Indiaanse bondgenoten onder controle te houden – Seneca-krijgers executeerden Jumonville – toonde cruciale hiaten in zijn vroege leiderschap aan. Hij miste het vermogen om de vluchtige interculturele allianties te beheren die nodig zijn voor grensoorlogen.
Washington liet ook een vijandelijke soldaat ontsnappen om Fort Duquesne te waarschuwen. Deze strijd is effectief leidde tot de Franse en Indische Oorlogen Washington bevond zich in het centrum van een zich ontwikkelende internationale crisis.
Nederlaag bij Fort Noodzaak
Washington nam toen de noodlottige beslissing om het verzet voort te zetten en op te roepen tot versterking, in plaats van zich terug te trekken ondanks de onvermijdelijke Franse vergelding. Er kwamen versterkingen: 200 militieleden uit Virginia en 100 Britse stamgasten. Ze brachten nieuws van Dinwiddie: gefeliciteerd met de overwinning van Washington en zijn promotie tot kolonel.
Zijn ervaring komt tot uiting in zijn ontwerpen Vestingbehoeften. Hij plaatste een kleine, ronde palissade in de holte van de prairie, waar de omringende beboste hooglanden het vijandelijke scherpschutters mogelijk maakten ongestraft te schieten. Wat nog erger was, was dat Tanacharison, gedesillusioneerd door het leiderschap van Washington en het Britse onvermogen om de beloofde steun na te komen, enkele weken eerder met zijn strijders was vertrokken. Toen de Fransen en hun Indiaanse bondgenoten uiteindelijk op 3 juli aanvielen, overspoelden hevige regenbuien de ondiepe loopgraven, waardoor het buskruit doorweekt raakte en de troepen van Washington kwetsbaar achterbleven in hun slecht ontworpen vestingwerken.
De Slag om Fort Necessity was een slopende strijd die de hele dag duurde in de modder en regen. Ongeveer 700 Franse bondgenoten en indianen omsingelden een gecombineerde strijdmacht van 460 militieleden uit Virginia en Britse stamgasten. Ondanks dat hij in de minderheid was en te slim af was, handhaafde Washington de orde onder zijn gedemoraliseerde troepen. Toen de Franse commandant Louis Coulon de Villiers – de broer van Jumonville – een wapenstilstand aanbood, stond Washington voor het meest nederige moment van zijn jonge leven: de noodzaak tot overgave. Zijn besluit om zich over te geven was een daad van pragmatisch leiderschap, waarbij het voortbestaan van zijn mannen prioriteit kreeg boven persoonlijke eer.
De overdracht leverde ook een aangrijpende les op in de nuances van diplomatie. Omdat Washington geen Frans kon lezen, ondertekende hij een document waarin de woorden ‘l’assassinat’, wat zich vertaalt naar ‘de moord’, werden gebruikt om de dood van Jumonville te beschrijven. Zijn toevallige bekentenis dat hij opdracht had gegeven tot de moord op een Franse diplomaat werd propaganda voor Frankrijk en leerde Washington het belang van optica in de internationale betrekkingen.
Lessen die een leider vormen
De campagne van 1754 eindigde in een volledige terugtocht naar Virginia, en Washington nam onmiddellijk ontslag. Deze periode was echter belangrijk om Washington te veranderen van een man die op zoek was naar persoonlijke glorie in een man die de ernst van verantwoordelijkheid begreep.
Hij leerde dat voor leiderschap meer nodig was dan alleen moed; voor leiderschap was begrip van het terrein, cultureel bewustzijn van bondgenoten en vijanden, en politiek inzicht nodig. Het strategische belang van de Ohio River Valley, de toegangspoort tot het binnenland van het continent en het uitgebreide bonthandelsnetwerk, maakte deze studie nog belangrijker.
Uiteindelijk leverden de harde lessen die Washington leerde op de drempel van Fort Duquesne in 1754 fundamentele ervaring op voor zijn latere rol als opperbevelhebber van het Continentale Leger. De beslissingen die hij nam in Pennsylvania en de regio Ohio, waaronder impulsieve aanvallen, slechte keuzes van defensieve gebieden en diplomatiek toezicht, waren fouten die hij gedurende zijn hele militaire carrière zou corrigeren.
Hoewel hij Fort Duquesne in 1754 niet veroverde, verliet de jonge George Washington de bossen van Pennsylvania met een veel waardevoller geschenk: de sterke, veerkrachtige geest van een leider die van zijn fouten had geleerd.
Christoffel Magra is hoogleraar Amerikaanse geschiedenis aan Universiteit van Tennessee.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
