Het was een stralende zomerdag en… Eugene Gligor drinkt koffie en scrollt door zijn telefoon op de trap van zijn stadsappartement.
De 44-jarige man nam thuis een pauze van zijn werk, niet wetende dat hij binnenkort zou worden gearresteerd wegens moord. Het is het hoogtepunt van een 23 jaar durende klopjacht die een door drugs gevoed verhaal van woede, verraad en lafheid aan het licht bracht – dat uiteindelijk werd opgelost door scherpzinnig optreden van de politie.
Wat lijkt op een groep mannelijke vrienden die in korte broeken en poloshirts door de straat lopen, nadert in juni 2024 op het trottoir.
In feite waren het Amerikaanse Marshals, en toen ze op gelijke hoogte kwamen met Gligor, beklommen ze de trap naar hem toe Washington DC.
De camerabeelden van de Marshals legden de reactie van Gligor vast toen hij geboeid werd.
“Kunt u mij vertellen waar dit over gaat?” vroeg hij geschokt. ‘Je hebt een bevel’, antwoordde een van de agenten.
“Waarvoor?” Gligor antwoordt. ‘Ik weet het niet. Heb je onlangs iets gedaan?’ zei de maarschalk.
Gligor heeft de laatste tijd niets gedaan. Zijn arrestatiebevel betrof een brute moord die hij meer dan twintig jaar eerder had gepleegd.
Op 2 mei 2001 om 10.00 uur was de 50-jarige Leslie Preer nog niet op haar werk verschenen.
Het was ongebruikelijk dat de getrouwde moeder van een kind niet op tijd bij haar bureau kwam bij een reclamebureau in Chevy Chase, Maryland, dus belde een mannelijke collega haar man, die eerder naar haar werk was vertrokken, en de twee mannen reden naar het ouderlijk huis.
Toen ze het huis binnenkwamen, was er geen teken van Leslie, maar ze zagen meteen tekenen van een worsteling: een omgevallen tafel en een met bloed bevlekt tapijt dat slordig lag alsof er tegenaan was getrapt.
Toen zagen ze bloed spetteren en besmeuren op de veranda en belden onmiddellijk 911.
Rechercheurs vonden Leslie dood in een badkamer op de bovenverdieping, met haar gezicht naar beneden in de douche. Uit het rapport van de lijkschouwer bleek dat haar hoofd herhaaldelijk op de vloer van de gang was geslagen en vervolgens was gewurgd.
“Dit was geen schot in het hoofd”, vertelde een van de aanklagers in de zaak, assistent-procureur-generaal Donna Fenton, aan The Sun. “Dit was geen snelle dood. Het was pijnlijk, langdurig en beangstigend en op zijn laatste momenten worstelde hij, leed hij en vocht hij voor zijn leven, maar hij verloor.
Er bestaat geen twijfel dat dit een moord was met de bedoeling te doden
Donna Fenton
Dit was voor onderzoekers duidelijk zichtbaar aan de bloedvlekken op de misdaad scène waarin Leslie’s moordenaars hun sporen proberen uit te wissen door haar lichaam van de gang naar boven naar de badkamer te slepen, waar ze proberen het bloed met heet water weg te spoelen.
De rijke buurt, aan de rand van DC, waar de moord plaatsvond, was verbijsterd door de wreedheid van de moord. Geen directe verdachten, dus onderzoek snel op focussen DNA verzameld van de plaats delict.
Door het hele huis werd DNA van een man gevonden, ook onder Leslie’s vingernagels, wat aangeeft dat hij voor zijn leven had gevochten.
Mannelijke collega’s, vrienden en familie werd gevraagd om vrijwillig DNA-monsters af te staan, maar één voor één werden alle monsters vergeleken en verwijderd.
Land en FBI Er zijn kruisverwijzingen naar de database uitgevoerd, maar er zijn nog steeds geen overeenkomsten en de lijst met verdachten is tot nul geslonken. Tot grote schrik van de familie liep de zaak vast.
Ondertussen, terwijl de familie Preer verdeeld is en sommige familieleden zelfs vermoeden dat Leslie’s echtgenoot, Carl, erbij betrokken is, kan Gligor vrij rondlopen.
Hij verliet Washington om in de horeca te gaan werken New York voordat hij uiteindelijk naar huis verhuisde, waar hij werkte voor een bedrijf dat videobewakingssystemen verkocht.
DNA-doorbraak
Vervolgens beoordeelden rechercheurs van de nieuw opgerichte Cold Case Homicide Unit van de LAPD in 2022 de zaak.
Dit werd voor het eerst in decennia opnieuw onderzocht met behulp van een nieuw proces genaamd forensische genetische genealogie, dat in de daaropvolgende jaren beschikbaar kwam.
“In 2018 kreeg wetshandhavers toegang tot genetische databanken van consumenten”, legt Fenton uit.
“Dit is een familie-afstammingssite, waar mensen hun DNA kunnen indienen om meer over hun verleden te weten te komen, en dit is een doorbraak geweest. Zonder toegang tot deze database zou Eugene Gligor vandaag de dag nog steeds vrij rondlopen.”
Voor cold case-detectives begint het met een gearrangeerd huwelijk met een vrouw duizenden kilometers verderop Roemeniëwiens DNA-profiel gedeeltelijk overeenkwam met het monster dat van de plaats delict was genomen. Zijn achternaam is Gligor.
Met een achternaam om mee te werken, doorzochten cold case-rechercheurs de oude dossiers over de moord op Leslie Preer om te zien of deze in documenten uit het oorspronkelijke onderzoek was vermeld.
Aanvankelijk vonden ze niets. Vervolgens vinden ze, begraven in een van de rapporten, een aanwijzing die de zaak zal oplossen.
“Uit dossiers van de politie blijkt dat een tipgever tijdens het eerste onderzoek meldde dat de woning van Gligor regelmatig door de politie werd bezocht vanwege klachten over lawaai, alcoholgebruik door minderjarigen en drugsgebruik”, aldus Fenton.
“Maar Eugene Gligor was nooit een verdachte of persoon van belang, en zijn DNA werd nooit verzameld.”
Onderzoekers ontdekten dat Eugene Gligor de familie Preer goed kende.
Hij had op de middelbare school al ongeveer vijf jaar een relatie met Leslie’s dochter Lauren, en in die tijd was hij een regelmatige bezoeker van het huis waar hij werd verwelkomd door Leslie Preer.
Maar de relatie duurde niet lang nadat Gligor en Lauren allebei naar de universiteit waren verhuisd.
Rechercheurs ontdekten dat Gligor enkele dagen na de moord Maryland verliet voor een reis door het hele land Oregonwat hem ook een excuus gaf om de begrafenis van Leslie Preer niet bij te wonen.
‘Eugene Gligor is de hoofdverdachte,’ zei Fenton.
Een slimme val
Wat rechercheurs nu nodig hebben is een DNA-monster om te vergelijken met het monster van de plaats delict.
Op 9 juni 2024 werd er een slimme val voor hem uitgezet op de internationale luchthaven Washington Dulles, toen onderzoekers vernamen dat hij na een zakenreis naar de VS terug zou vliegen. Europa.
In samenwerking met Amerikaanse douanebeambten voerden rechercheurs valse ‘secundaire screening’ uit op luchthavens, waarbij aankomende passagiers werden geselecteerd voor aanvullende screening.
Gligor werd naar een kamer geleid waar hij alleen achterbleef, zittend aan een tafel.
Voor hem stonden flessen steriel water, en rechercheurs keken op cameratoezicht hoe Gligor het aas pakte, een van de flessen dronk terwijl hij wachtte op een interview, en deze vervolgens in de prullenbak gooide.
Na zijn vrijlating werd hij gevolgd terwijl het DNA uit de waterfles werd geanalyseerd.
Het kwam overeen met echt DNA van de moordscène, waardoor Amerikaanse marshals negen dagen later naar het huis van Gligor leidden.
Gligor werd beschuldigd van moord met voorbedachten rade, maar bekende op 14 mei van dit jaar schuldig te zijn aan de lichtere aanklacht van moord met voorbedachten rade.
Wat was het ware motief van de moordenaar?
Terwijl de vrienden en familie van Leslie Preer op haar straf wachten, is de vraag die hen achtervolgt ‘waarom?’
Welk motief had Gligor om zulke meedogenloze aanvallen uit te voeren op iemand die zo goed voor hem was geweest?
‘Er bestaat geen twijfel over dat dit een moord was met de bedoeling te doden,’ zei Fenton.
“Er is geen andere redelijke manier om naar een moord te kijken die gepleegd is door het hoofd van een vrouw zeven keer tegen de grond te slaan en haar met geweld te wurgen.”
Bij de veroordeling, op 31 augustus, vertelde de advocaat van Gligor de rechtbank dat hij de avond vóór de moord had gedronken en cocaïne had gebruikt.
Ze zeiden dat hij zich vaag herinnerde dat hij naar zijn werk reed en rond half negen ’s ochtends bij Preer’s huis stopte, maar dat hij zich niet kon herinneren dat hij Leslie Preer had vermoord of had geprobeerd zijn sporen uit te wissen na de moord.
“Ik herinner me vaag dat ik Preer’s huis ’s ochtends verliet, maar de rest is onduidelijk”, zei Gligor, terwijl hij in gevangeniskleding in de rechtszaal zat.
“Ik weet dat de families van Lauren en Leslie willen weten waarom ik daar was en wat er is gebeurd. Sorry, ik kan het me niet herinneren en geef een verklaring.”
De advocaten van Gligor probeerden zijn straf te verminderen door zijn verdedigingscapaciteit te verminderen. De openbare aanklagers voerden echter aan dat hij precies wist wat hij deed en hem niet voor de tweede keer met moord zou laten wegkomen.
‘Hij herinnert zich veel meer dan hij laat merken,’ zei Fenton.
“Hij reed die ochtend specifiek naar de residentie van Preer, voerde een langdurige aanval uit, maakte de plaats delict schoon en bedekte hem en maakte een geïmproviseerde reis door het hele land, terwijl de rest van zijn familie de begrafenis van Leslie Preer bijwoonde.”
Gligor werd veroordeeld tot 22 jaar gevangenisstraf, een jaar minder dan zijn vrije tijd, nadat hij Leslie Preer had vermoord, wiens familie en vrienden de rechtszaal verlieten om een decennialange beproeving af te ronden.
“Eugene Gligor beschreef Leslie Preer in zijn memo over de veroordeling als een ‘aardig’ persoon, en iemand die ‘hem het gevoel gaf dat hij deel uitmaakte van de familie’”, zei Fenton.
“Hij reageerde met moord.”
