Hoe demonstranten compatibel werden met de politie

In 2025 protesteren Het politiewerk in de grote steden van Amerika is steeds meer een spektakel geworden: de inzet van grote aantallen troepen, theatrale ensceneringen en agressieve tactieken om mensenmassa’s te controleren, waarbij de nadruk wordt gelegd op de macht over het handhaven van de openbare veiligheid. Dit was geen eenmalige aflevering; Dit kwam na de inzet van federale troepen in verschillende door de Democratische Partij gecontroleerde steden, wat leidde tot rechtszaken en rechtszaken die lokale leiders plausibel beschreven als militaire intimidatie.

Los Angeles leverde het oorspronkelijke sjabloon. Na protest in juni uitbrak als gevolg van toegenomen agressieve aanvallen van immigratie- en douanehandhaving, beval president Donald Trump ongeveer 4.000 troepen van de federale Nationale Garde naar de stad te komen en activeerde hij ongeveer 700 Amerikaanse mariniers. Tegelijkertijd gaf hij – online en via traditionele media – blijk van de wens om verder te escaleren door een beroep te doen op de Opstandwet. Troepen stonden schouder aan schouder met lange kanonnen en oproerschilden terwijl rookbussen en munitie voor het beheersen van de menigte de snelwegen en straten van de stad bedekten, een standpunt dat nominaal werd geformuleerd als de-escalatie en om federaal eigendom te beschermen, maar gekalibreerd om confrontatie uit te lokken.

Binnen het Pentagon haasten functionarissen zich om richtlijnen voor binnenlands geweldgebruik op te stellen voor mariniers die tijdelijke burgerdetentie overwegen – een actie die expliciet in een juridisch grijs gebied valt, vergezeld van een zeer zichtbaar vertoon van geweld.

In augustus schakelde de federale regering over van episodische inzet naar directe controle: Trump plaatste de politie van Washington DC onder federaal gezag en zette zo’n 800 troepen van de Nationale Garde in, waarbij gebruik werd gemaakt van de unieke juridische kwetsbaarheden van het district. Dat De Washington Post legt het uit de stad als ‘laboratorium voor militaire benaderingen’.

De retoriek van de regering was niet bepaald subtiel: Trump bestempelde het harde optreden als een imagoproject, noemde Washington ‘een woestenij die de wereld mag zien’, en omarmde angst openlijk als een politietactiek, waarbij hij agenten aanspoorde ‘ze te verpletteren’. Stadsleiders ontkenden dat de noodtoestand nep was en merkten op dat de misdaad in de hoofdstad op het laagste punt in decennia stond. In stad na stad is ‘het herstellen van de orde’ een zwak eufemisme geworden voor preventief geweld dat erop gericht is afwijkende meningen te blokkeren voordat deze de straat bereiken.

In heel Chicagoland werd de protestcontrole openlijk georkestreerd. Toen ‘Operatie Midway Blitz’ in september werd geïntensiveerd, richtten functionarissen barricades en een ‘protestzone’ op rond de Broadview ICE-faciliteit. Staatspolitie in oproeruitrusting stond langs de perimeter, terwijl federale agenten herhaaldelijk traangas en andere projectielen op de menigte afvuurden, zo blijkt uit videobeelden en getuigenverklaringen. Het brutaalste moment kwam toen Kristi Noem, minister van Binnenlandse Veiligheid, op het dak van de faciliteit verscheen naast gewapende agenten en een cameraploeg, gestationeerd in de buurt van een sluipschutterpost, terwijl beneden arrestaties plaatsvonden.

Dit is performatief beleid in de meest gedestilleerde vorm: de openbare veiligheid wordt gereduceerd tot een spektakel, waarbij stedelijke bedreigingen vaag worden gedefinieerd als geneutraliseerde gevaren. De absurditeit van de vertoning maakt routine mogelijk daden van wanordelijk gedrag om als een volksheldenmoment te worden beschouwd.

Deze performatieve verandering kwam niet uit de lucht vallen. Dit verving het kalmere, minder theatrale – maar nog steeds controlerende – model dat decennialang het protestbeleid in de VS had gedomineerd. Politie-experts noemen het zo strategische incompetentie: een praktijk waarin de omstandigheden zo worden vormgegeven dat protest niet effectief kan zijn.