Maken Denemarken is boos. Maken Noorwegen is boos. Maken De NAVO-leiders waren boos.
President Donald Trump is meedogenloos en toenemend poging om Groenland van Denemarken te verwervenwiens regering-samen met Groenland– verwierp het idee categorisch verbaasd, beledigd en boos leiders van landen die decennia lang als bondgenoten werden beschouwd.
Dit is de meest recente en misschien wel meest significante uitbarsting minachting voor bondgenoten het is een geworden kenmerkend voor de tweede regering-TrumpWelke heeft een America First-benadering van de wereld gesteund.
Troef, Vice-president JD VanceEn Minister van Defensie Pete Hegseth die allemaal veel te zeggen hebben gehad over hun oude bondgenoten met regelrechte frustratie en wrijving tot gevolg onder de leiders van deze landen. Het recente geschil over Groenland zou een impact kunnen hebben het functioneren en zelfs het bestaan van de NAVOeen alliantie van westerse landen na de Tweede Wereldoorlog die ‘de Koude Oorlog heeft gewonnen en de wereld heeft geleid’, zoals een recent verhaal in de Wall Street Journal het verwoordde.
Als voormalig diplomaatIk ben me ervan bewust dat de manier waarop de VS hun bondgenoten behandelen een cruciale vraag is geweest in elk presidentschap, sinds George Washington de eerste president van het land werd. Toen hij op het punt stond zijn ambt te verlaten, zei Washington iets dat Trump, Vance en hun mede-Amerika First-aanhangers waarschijnlijk zouden hebben geaccepteerd.
Boven: Ambassadeur Don Heflin vat 250 jaar Amerikaanse allianties samen, samen met hun voordelen en uitdagingen.
In wat bekend staat als zijn ‘Afscheidsrede’, Washington waarschuwde de Amerikanen voor ‘verstrikkende allianties.” Washington wilde dat Amerika alle landen eerlijk zou behandelen en waarschuwde voor permanente vriendschappen en eeuwige vijanden.
Ironisch genoeg zou Washington nooit president zijn geworden zonder de hulp van Amerika’s eerste bondgenoot, Frankrijk.
In 1778, na twee jaar briljante diplomatie door Benjamin FranklinDe Verenigde Staten en het Koninkrijk Frankrijk ondertekenden een alliantieverdrag terwijl de Amerikaanse koloniën worstelden om hun doelen te bereiken. wonnen hun onafhankelijkheidsoorlog uit Engeland.
Frankrijk verzonden soldaten, gelden naar de Amerikaanse revolutionairen gestuurd. Binnen drie jaar, na een grote interventie van de Franse vloot, de Slag om Yorktown in 1781 effectief een einde maken aan de oorlogen Amerika werd onafhankelijk.
Isolationisme en dan oorlog
Amerikaanse politieke leiders hebben gedurende de negentiende eeuw gehoor gegeven aan de waarschuwingen van Washington tegen bondgenootschappen. De Atlantische Oceaan beschermde de jonge natie tegen Europese problemen en conflicten; De naaste buren van Amerika hebben een kleinere bevolking en kleinere strijdkrachten.
afgezien van Oorlog van 1812, waarin Amerika tegen Engeland vochtAmerika bevond zich grotendeels beschut tegen de problemen van de buitenwereld.
Dit begon te veranderen toen Europa de wreedheid van de Eerste Wereldoorlog ervoer.
Aanvankelijk vermeden Amerikaanse politici betrokkenheid. Wat momenteel de isolationistische beweging wordt genoemd, is krachtig; de aanhangers ervan waren van mening dat de Europese oorlogen werden gevoerd om winst te maken grote zaken.
Maar het is voor de VS moeilijk om de neutraliteit te handhaven. Duitse onderzeeërs brengen schepen die de Atlantische Oceaan oversteken tot zinken Amerikaanse passagiers. De economieën van enkele van Amerika’s grootste handelspartners zijn aan het inzakken; de democratieën van Groot-Brittannië, Frankrijk en andere Europese landen waren in gevaar.
President Woodrow Wilson leidde de VS in 1917 tot oorlog als bondgenoot van West-Europese landen. Toen hij het Congres vroeg de oorlog te verklaren, Wilson bevestigde dit de waarden van gelijkgestemde bondgenoten: “Een krachtig standpunt voor vrede kan nooit worden gehandhaafd behalve door het partnerschap van democratische naties.”
Onmiddellijk na de oorlog bleven de geallieerden – onder leiding van de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië – verenigd een vredesverdrag op te stellen, het door oorlog verscheurde Europa voeden en ingrijpen in Rusland na de communistische revolutie aldaar.
Welvaart ging gepaard met vrede, waardoor de VS zich snel konden ontwikkelen tot een mondiale economische macht.
Binnen een paar jaar deden Amerikaanse politici dat echter opnieuw traditioneel isolationisme in politieke en militaire aangelegenheden en zette deze houding voort tot in de jaren dertig. De wereldwijde Grote Depressie die in 1929 begon was dat wel toegeschreven aan kwetsbaarheid in de wereldeconomie, en er zijn a sterk sentiment onder de Amerikanen dat de VS zijn binnenlandse problemen moeten oplossen in plaats van Europa te helpen zijn problemen op te lossen.
Alliantie tegen het fascisme
Zoals beide Hitlers En Japan eind jaren dertig zijn buurlanden begon aan te vallen, werd het voor president Franklin Roosevelt en andere Amerikaanse militaire en politieke leiders duidelijk dat de VS in de Tweede Wereldoorlog verstrikt zouden raken. Bovendien hebben vliegtuigen het vermogen van Amerika om zich achter de Atlantische Oceaan te verschuilen geëlimineerd.
Hoewel de publieke opinie verdeeld was, maakten de VS een begin stuurde wapens en andere hulp naar Engeland en begon in het geheim militaire plannen met Londen. Dit ondanks het feit dat de VS dat wel zijn formeel neutraalzoals de regering-Roosevelt heeft de grenzen van een neutraal land verlegd iets kunnen doen voor bevriende landen zonder partij te worden in het conflict.
In januari 1941 Roosevelt levert zijn jaarlijkse State of the Union uit toespraak voor het Congres. Hij leek zijn land voor te bereiden op de mogelijke eventualiteiten – zowel namens bondgenoten in het buitenland als voor het behoud van de Amerikaanse democratie:
‘De toekomst en de veiligheid van ons land en onze democratie zijn nauw betrokken bij gebeurtenissen die tot ver buiten onze grenzen plaatsvinden. Een gewapende verdediging van het bestaan van de democratie wordt nu dapper gevoerd op vier continenten. Als die verdediging faalt, zullen de hele bevolking en alle hulpbronnen van Europa, Azië, Afrika en Australazië worden gedomineerd door de veroveraars. In tijden als deze zou het onvolwassen zijn – en overigens niet waar – als iemand zou opscheppen dat Amerika onvoorbereid was, alleen, en met één hand vastgebonden achter zich. land. Nogmaals, we kunnen de hele wereld tegenhouden.”
Wanneer Japan viel Hawaï in 1941 aan En Hitler verklaarde de oorlog aan de VSAmerika ging snel de Tweede Wereldoorlog in in alliantie met Engeland, Vrij Frankrijk en anderen.
Gedurende de oorlog werkten de geallieerden samen aan grote en kleine kwesties. Ze versloegen Duitsland in drie en een half jaar en Japan binnen minder dan vier.
Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, resulteerden deze allianties in oorlogstijd in twee langdurige partnerschappen, gebaseerd op het inzicht dat samenwerking had geresulteerd in een sterke en effectieve strijd tegen het fascisme.
Naoorlogse allianties
De eerste alliantie is Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, oftewel de NAVO. De oorspronkelijke leden waren de VS, Canada, Groot-Brittannië, Frankrijk en andere bondgenoten in oorlogstijd. Nu is dat zo 32 ledenwaaronder Polen, Hongarije en Turkiye.
De doelstellingen van de NAVO was om de vrede in Europa te handhaven en de groeiende communistische dreiging van de Sovjet-Unie in te dammen. NAVO-aanhangers zijn van mening dat het bondgenootschap zijn doelstellingen heeft bereikt, aangezien de oorlogen in voormalig Joegoslavië in de jaren negentig en in Oekraïne momenteel de enige grote conflicten in Europa in tachtig jaar zijn. goed mikken. En NAVO-troepen gaan naar Afghanistan samen met het Amerikaanse leger na 9/11.
Een andere instelling die tijdens de oorlog door de geallieerden werd opgericht, waren de Verenigde Naties.
De VN heeft vele betekenissen: een humanitaire hulporganisatie, een forum voor landen om hun problemen aan de orde te stellen en een bron van internationaal recht.
Dit is echter ook een alliantie. Dat De VN-Veiligheidsraad heeft dit herhaaldelijk onderschreven gebruik van geweld door de leden, zoals in de eerste Golfoorlog tegen Irak. En het heeft de kracht om te presteren vredeshandhaver troepen naar conflictgebieden onder VN-vlag.
Andere Amerikaanse bondgenoten met verdrag of benoeming door het Congres inbegrepen Australië, Nieuw-Zeeland, Japan, Israël, drie Zuid-Amerikaanse landen en zes in het Midden-Oosten.
Veel van deze zelfde landen richtten ook instellingen op zoals de Wereldbank, het Internationale Monetaire Fonds, de Organisatie van Amerikaanse Staten en de Europese Unie. Amerika behoort tot al deze landen behalve de Europese Unie. Tijdens Mijn diplomatieke carrière beslaat 35 jaarIk werk met al deze instellingen samen, vooral bij de inspanningen om Afrika te stabiliseren. Zij bewaren de vrede En ontwikkelingsinspanningen ondersteunen met leningen en subsidies.
Deze bewonderaars van de naoorlogse liberale internationale orde wijzen op hun beperkte aantal grote gewapende conflicten van de afgelopen 80 jaarwereldeconomie en internationale samenwerking op belangrijke zaken zoals ziektebestrijding En het bestrijden van terrorisme.
Critici wijzen op het onvermogen van het systeem om een aantal bijzonder dodelijke conflicten te stoppen, zoals die in Vietnam of Oekraïne, en op de grote bevolking die het niet goed heeft gedaan in de mondialisering. bewijs van zijn zwakte.
De wereld zou er heel anders uitzien zonder de geallieerde overwinningen in twee wereldoorlogen, een stabiel mondiaal economisch systeem en de NAVO en de VN die de wereld relatief vreedzaam zouden houden.
Maar de waarde van bondgenoten voor de Amerikanen lijkt, zelfs als zij profiteren van allianties, geheel te zijn verschoven tussen het standpunt van George Washington – het vermijden van bondgenoten – en dat van Franklin D. Roosevelt. . . eventueel.
Dit is de nieuwste versie van artikel voor het eerst gepubliceerd op 20 februari 2025.
Donald Heflin is uitvoerend directeur van het Edward R. Murrow Center en Senior Fellow of Diplomatic Practice aan de Fletcher School in Tufts Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lezen origineel artikel.
