Dit vertelde essay is gebaseerd op een interview met Nguyen Thị Thanh Thơ, ook bekend als Hana Nguyen, 36, oprichter Hana’s collega in Da Nang, Vietnam. Dit is bewerkt voor lengte en duidelijkheid
Ik was nooit van plan het te doen werken met digitale nomaden. Drie jaar geleden wist ik zelfs niet eens wat ‘coworking’ betekende.
Ik ben geboren op het platteland van centraal Vietnam en als tiener verhuisd naar Da Nang met mijn familie voor de universiteit. Ik heb eerst bedrijfskunde gestudeerd en daarna de opleiding tot apotheker gevolgd.
Na mijn afstuderen in 2016 kreeg ik een baan bij een plaatselijke apotheek. Dit is een veel voorkomende baan voor veel Vietnamese afgestudeerden: stabiel maar laagbetaald; niet erg uitdagend maar ook erg saai.
Ik kon er niet enthousiast over worden en ik zag daar geen toekomst voor mezelf.
In 2023 ontmoette ik een vreemdeling op een online forum die de Marble Mountains wilde beklimmen, een groep grotachtige tempelgebouwen ten zuiden van Da Nang. Ik besloot mee te doen.
In die tijd was ik nieuwsgierig naar buitenlanders, maar mijn Engels was slecht en ik wist niet hoe ik met mensen uit andere landen moest omgaan.
Die kleine ontmoeting veranderde alles. Een paar dagen nadat ik de bergen had bezocht, nam mijn nieuwe buitenlandse vriend me mee naar een co-werkruimte. Ik heb nog nooit zoiets gezien: mensen van over de hele wereld die op laptops werken, in het Engels praten en ideeën delen.
Er klikte gewoon iets.
Hij begon evenementen te organiseren voor de lokale bevolking en digitale nomaden. Geleverd door Hana Nguyen
Ik voel mij aangetrokken tot de gemeenschap
Ik heb geen geld of ervaring, maar ik heb motivatie. Begin 2024 sprak ik met een vriend die eigenaar was van een hotel waarvan de verdieping ongebruikt was.
Ik bied aan het beheren van een co-workingruimte daar. Ik vertelde hem dat ik daar twee maanden gratis mocht proberen te werken. Als het werkt, kunnen we over geld praten. Zo niet, dan kunnen we allebei verder.
Na een paar maanden begon het project echt van de grond te komen en kreeg ik goede aandacht van de Vietnamese tv en bezoekende makers van inhoud.
Ik heb daar ruim een jaar fulltime gewerkt en alles zelf gedaan: de ruimte beheren, schoonmaken, met klanten praten en evenementen organiseren. Ik onderhandelde over een salaris van ongeveer 250 dollar per maand, en dat was niet veel, maar ik vond het geweldig.
Uiteindelijk besefte ik dat ik iets van waarde en potentieel aan het opbouwen was, maar ik had het niet. Ik begon me moe te voelen en wist dat dit niet duurzaam was. Rond dezelfde tijd werd mijn vader ziek en kreeg kanker. Ik wist dat ik meer moest verdienen geld om mijn gezin te helpen, dus toen een andere vriend mij een plekje in zijn bar aanbood – overdag ongebruikt – zei ik ja.
Het was de eerste coworking-ruimte waar ik het gevoel had erbij te horen.
Ik hoef geen huur te betalen, en dit werkt omdat ik heel weinig geld heb – ik kan het me niet eens veroorloven om personeel aan te nemen. Maar toch slaagde ik erin een gemeenschap op te bouwen. Ik organiseer evenementen, uitstapjes naar het strand, yoga, diners – alles wat mensen helpt verbinding te maken.
Omdat ik geen huur betaalde, wist ik dat deze regeling slechts tijdelijk zou zijn, dus durfde ik mijn ouders te vragen of we een van de verdiepingen in ons drie verdiepingen tellende gezin konden veranderen. het huis wordt een gedeelde werkruimte. Ik legde uit dat ik geld moest lenen van familieleden en een paar maanden moest besteden aan het renoveren van het huis.
Duc Nguyen voor BI
Ondanks de risico’s waren mijn ouders het daarmee eens
Het is niet gemakkelijk. Ik werkte non-stop en voelde me gestresseerd, maar de bovenste verdieping, waar 18 mensen kunnen slapen, raakte snel vol, dus breidde ik de co-workingruimte uit naar een ander deel van het huis. Nu kan ik 30 personen onderbrengen en reken ik $ 76 per maand.
Ik organiseer nog steeds alles zelf. Ik heb geen werknemers. Mijn vader was de bewaker bij de ingang en mijn moeder maakte de boel schoon, dus het was nog steeds erg druk familiebedrijf.
Veel mensen vragen mij waarom er zo veel zijn digitale nomade in Da Nang. Ik denk dat het komt omdat de stad vriendelijk, betaalbaar en superhandig is. Je hebt stranden, bergen, het stadsleven en een internationale luchthaven in de buurt.
Da Nang heeft een mix van stranden, bergen, stadsleven en een nabijgelegen internationale luchthaven. Geleverd door Hana Nguyen
Da Nang is een plek waar je ’s ochtends langs het strand kunt wandelen, ’s middags kunt werken, ’s middags in de zee kunt zwemmen en ’s avonds heerlijk kunt eten – en het kost niet veel.
De grootste uitdaging die ik onder digitale nomaden heb gezien, is eenzaamheid. Veel mensen komen alleen, zonder vrienden, en alles voelt vreemd aan: de cultuur, het vervoer en het dagelijks leven. Daarom is gemeenschap zo belangrijk. Iedereen doet online onderzoek voordat ze komen, maar echte verbindingen komen alleen persoonlijk tot stand. Dat is precies wat ik probeer te ontwikkelen met mijn coworking space.
Op mijn evenementen is ongeveer 20% van de deelnemers Vietnamees. Velen komen om Engels te oefenen, maar leren ook over verschillende manieren van werken en leven. Sommige lokale bewoners vinden zelfs freelancewerk bij de nomaden op het gebied van design, technologie en marketing. Dat maakt mij trots.
Ik ben nog steeds aan het leren. Ik heb geen groot masterplan. Ik weet gewoon dat ik het leuk vind om mensen met elkaar in contact te brengen, en ik geloof dat een gemeenschap levens kan veranderen, ook die van mij.
Heeft u een verhaal te vertellen over wonen in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
