Dikke Mike viert geen verjaardagen.
Misschien was het dus gewoon toeval dat de retrospectieve van NOFX in het Punk Rock Museum in Las Vegas afgelopen weekend op zijn verjaardag plaatsvond.
“Mijn vrouw gaf me 59 keer een klap – heel hard”, zei Michael Burkett, alias Fat Mike, op het dak van het museum toen de zon onderging en de lichten van Las Vegas aangingen. ‘Dan doet hij het nog een keer met een stok, en dan met een peddel. Dat is mijn verjaardag.’
Het was het antwoord waar NOFX-fans op hadden gehoopt van de zanger die bekend staat om zijn slechte humor en oneerbiedige teksten. Fat Mike heeft zijn carrière gemaakt door dingen op zijn beloop te laten en zichzelf niet al te serieus te nemen, wat vaak tot schandalen leidt.
Van het beledigen van fans van countrymuziek in 2018 na het bloedbad in Las Vegas in oktober vorig jaar, tot het overtuigen van het publiek op SXSW in 2010 dat zijn alter ego Cokie de Clown in de tequila had geplast die hij zojuist aan het publiek had uitgedeeld: Fat Mike is altijd een provocateur geweest.
Maar dat is slechts één kant van de speler.
Fat Mike buiten het Punk Rock Museum in Las Vegas.
(Melanie Kaye)
Als eigenaar van Fat Wreck Chords, het label dat het meeste materiaal van NOFX uitbrengt, evenals de albums van een aantal andere bands, is zijn gebrek aan ernst een luxe die hij zich niet kan veroorloven.
“Het is een grote verantwoordelijkheid”, geeft hij toe, terwijl hij opgelucht zucht dat de band is gestopt met toeren en dat het label is verkocht aan Hopeloze opmerkingen. “Maar het is geweldig om NOFX nu te verlaten. Ik mag veel verschillende dingen doen die ik al heel lang wilde doen.”
Ondanks zijn ambivalente houding ten opzichte van verjaardagen, organiseert het museum, mede opgericht door Fat Mike in 2023, verjaardagsfeestjes in ‘dit is jouw leven’-stijl.
Twee kamers op de tweede verdieping van het 12.000 vierkante meter grote museum bieden beknopte documentatie van de prestaties van een kleine punkrockband die in de schaduw bleef van leeftijdsgenoten als The Offspring, Green Day en Blink-182, maar volledig onafhankelijk bleef van de invloed van grote labels – vanaf het bescheiden begin in 1983 tot de laatste show in 2024.
Foto’s en brochures hangen aan de muren, reiskoffers zijn gevuld met memorabilia en het geluid van vroege demo’s die op een bandrecorder worden afgespeeld, vult de kamer. “Dit is de belangrijkste tentoonstelling die we ooit hebben gehad”, zegt Vinnie Fiorello, een van de oprichters van het museum.
Ondertussen leiden Mike’s voormalige bandleden Aaron ‘El Hefe’ Abeyta en Eric ‘Smelly’ Sandin op de begane grond rondleidingen door het museum en vertellen ze verhalen over hun onwaarschijnlijke succes als liefhebbers van punkrock. ’s Middags verzamelden ze zich in de evenementenruimte van het museum voor een uitverkocht rondetafelgesprek.
De show begon met een trailer voor NOFX’s komende documentaire ‘Forty Years of F-Up’, geregisseerd door James Buddy Day, en op typische NOFX-manier uploadden ze het verkeerde bestand. De show moest worden afgelast na enkele schokkende scènes waarin bandleden ruzie maakten en Fat Mike cocaïne opblies.
Over een teaser gesproken.
In deze discussie werden Fat Mike, El Hefe en Smelly vergezeld door hun oude crew, die als een tweede familie in de band waren. Ze deelden oneerbiedige verhalen en rauw gelach. Soms vergeet je bijna de olifant in de kamer.
Bijna.
Bau las een voorbereide verklaring voor waarin hij de redenen besprak waarom een van de bandleden, ritmegitarist Eric Melvin, afwezig was.
Slechts enkele uren na de laatste show van hun laatste tour stuurde Melvins advocaat Fat Mike een brief waarin hij hem beschuldigde van ‘juridische en financiële onregelmatigheden’. Hij verbrak het contact met de band en leidde alle communicatie via zijn adviseurs.
Na het rondetafelgesprek komt Dikke Mike het dak van het museum op, verdrietig en kwetsbaar.
De bitterheid die zoveel bands overkwam die NOFX veertig jaar lang vermeed, haalde hen uiteindelijk in.
“We maken nooit ruzie”, legt Fat Mike uit. “Het werd een beetje hobbelig tijdens COVID, omdat mensen wanhopig waren en we niet konden spelen. Maar daarvoor waren we allemaal beste vrienden. Het was echt prachtig. Het was niet zoals andere bands.”
Niet zijn zoals andere bands is het geheim van het succes van NOFX. Terwijl andere bands platencontracten nastreefden, bleef NOFX indie. Toen het soort skatepunk dat NOFX hielp creëren populair werd, heeft Fat Mike zijn act niet afgezwakt om een breder publiek aan te spreken. Hij durfde te wedden dat als ze trouw zouden blijven aan hun fans, hun fans ook trouw zouden blijven aan hen.
“Als kinderen… maken we onszelf tot doelwitten. Door de politie, door de atleten, door iedereen. Waarom doen we dat? Waarom maken we onszelf tot doelwit? Ik weet niet waarom. Het voelt goed, en het voelt als: ‘Ik wil niet leven zoals jij.'”
De vastberadenheid om je eigen leven te leiden, hoe lelijk of vreemd anderen je ook vinden, is wat Fat Mike en NOFX drijft, en gezien vanuit de trailerhet is niet veranderd. Dat bedoelde Fat Mike toen hij zei: “NOFX is een echt authentieke band.”
NOFX-drummer Erik “Smelly” Sandin, links, en Aaron “El Hefe” Abeyta in het Punk Rock Museum.
(Melanie Kaye)
Toen NOFX-leden voor de documentaire werden geïnterviewd, waren ze teleurgesteld. Hoewel de laatste tour zeer succesvol was, wilde niet iedereen dat de band uit elkaar zou gaan en spraken ze openhartig over hun gevoelens. Hoewel moeilijk om naar te kijken, besloot Fat Mike deze scènes in de documentaire op te nemen.
Materiaal dat hem een ongemakkelijk gevoel geeft, schuwt hij niet, waaronder beelden van een bloedige bijna-doodervaring die hij had nadat hij een bacteriële infectie in zijn maag had opgelopen. “Ik lag op de grond en er lag overal bloed en braaksel”, zei Fat Mike, die het toneel zette. Destijds vroeg hij zijn vrouw om het te filmen. “Ik dacht dat ik doodging, en ik wilde dat mijn laatste woorden op camera werden vastgelegd.”
Wat nog verrassender is dan de inhoud van de documentaire, is de manier waarop deze wordt verspreid. Je kunt het niet bekijken op streamers, downloaden van internet of een fysiek exemplaar kopen. De enige manier waarop je het kunt zien, is door van de bank af te komen.
‘Je moet de film zien,’ legde Dikke Mike uit. “We vertonen de film één keer per maand in meer dan 100 bioscopen over de hele wereld.”
Geïnspireerd door een middernachtvertoning van zijn favoriete film, ‘Rocky Horror Picture Show’, gaat Fat Mike naar Cisco Adler, wiens vader Lou Adler de kampklassieker coproduceerde die Tim Curry tot een legende maakte, om een gewaagd plan te bedenken om de documentaire te vertonen. Alamo Drafthouse Cinema en Landmark Theatre staan klaar om die droom waar te maken.
“Ik wil dat onze fans een plek hebben waar ze naartoe kunnen gaan”, zei Fat Mike.
Het is een doe-het-zelf-strategie die logisch is en heel radicaal aanvoelt. NOFX in het kort.
De documentaire bevat nieuwe nummers uitgevoerd door El Hefe, Fat Mike en Smelly, en ze creëerden merchandise voor de vertoning, zoals popcornemmers, chocoladerepen en NOFX 2D-brillen.
“Het wordt een feest”, belooft Dikke Mike. Zou je iets minder verwachten?
“Forty Years of F-Up” gaat op 15 maart in première in Austin tijdens South by Southwest En 16 en in het Nuart Theater op 19 maart voordat het wereldwijd wordt geopend op 10 april.
Jim Ruland is de auteur van “Corporate Rock Sucks: The Rise & Fall of SST Records” en is columnist voor Razorcake Fanzine, Amerika’s enige onafhankelijke non-profit muziektijdschrift.
