Het is zeventig jaar geleden dat Rosa Parks weigerde haar zitplaats in een bus in Montgomery op te geven, maar het land probeert haar nog steeds terug te brengen tot dat moment: een vermoeide naaister die er genoeg van heeft.
Detroit, de stad waar hij zijn leven wilde voortzetten, staat erop hem anders te herinneren. Niet als een icoon dat bevroren is in de tijd, maar als een zwarte vrouw wier levenslange organisatie varieerde van gevallen van aanranding op het platteland van Alabama tot geschillen over huisvesting aan de westkant van Detroit.
Een vollediger verhaal – de waarheid voorbij de mythe – is waar de Rosa Parks Scholarship Foundation al 45 jaar voor vecht.
De Rosa Parks Scholarship Foundation (RPSF) heeft sinds de oprichting van The Detroit News en Detroit Public Schools (DPS) in 1980 ruim $3 miljoen aan studiebeurzen toegekend aan ruim 2.250 middelbare scholieren.
“De meeste mensen kennen het verhaal van Rosa Parks eigenlijk niet”, zegt Dr. Danielle McGuire, bestuurslid, historicus en auteur van RPSF van “At the Dark End of the Street”, wiens onderzoek de manier waarop historici over Parks en de burgerrechtenbeweging schrijven voorgoed veranderde. “Hij was veel interessanter, veel radicaler en veel meer betrokken bij alles wat we vergeten. We hadden hem in 1955 in een bus in Montgomery.”
Volgens Kim Trent, een burgerleider uit Detroit en voormalig raadsvoorzitter, vertegenwoordigt de stichting, opgericht door de schikking van een rechtszaak over rassendiscriminatie waarbij Stroh’s Brewing Company betrokken was, een van de zeldzame voorbeelden waarin federale verantwoordelijkheid voor racisme resulteerde in langetermijninvesteringen in zwarte toekomsten.
De meeste mensen kennen het verhaal van Rosa Parks eigenlijk niet.”
Dr. Danielle McGuire
Een rechter, DPS en The Detroit News waren het erover eens dat het geld moest worden gegeven ter ere van Parks – die op dat moment in Detroit woonde en voor de toenmalige vertegenwoordiger werkte. John Conyers – door studiebeurzen te financieren voor studenten uit Michigan die zich inzetten voor dienstverlening en sociale verandering.
Het is een programma voor de hele staat, dat studenten van Detroit tot Grand Rapids en landelijke schooldistricten bereikt, waar studiebeurzen vaak bepalen of hoger onderwijs mogelijk is.
Dat kader maakt zijn nalatenschap actief en niet ceremonieel.
“Als onderdeel van haar familie voel ik me dankbaar dat ik samen met mijn medebestuursleden kan blijven vechten voor meer mogelijkheden om beurzen te blijven verstrekken”, aldus Erica Thedford, de nicht van Parks en trustee van de stichting. “Ik denk dat tante Rosa heel trots zou zijn op wat de Stichting heeft bereikt.”
De cijfers vertellen één verhaal – meer dan duizend wetenschappers, miljoenen ontvangers van beurzen, jaarlijks veertig beurzen ter waarde van 2500 dollar – en de essays vertellen een ander verhaal. Aanvragers moeten een modern sociaal probleem identificeren en uitleggen hoe zij het zullen aanpakken met gebruikmaking van de principes uit de Tuin: discipline, ononderhandelbare waardigheid, gemeenschap vóór zichzelf.
“Het lezen van de essays van studenten die zich aanmelden, herinnert ons er goed aan dat elke persoon die één actie onderneemt, hoe klein ook, een sterker netwerk van liefde en vriendelijkheid zal creëren”, aldus Thedford. “Sommige van deze studenten komen uit moeilijke tijden en hebben nog steeds de tijd en middelen om vrijwilligerswerk te doen bij voedselbanken, opvangcentra… Sommigen nemen zelfs de taak op zich om manieren te organiseren om de minder bedeelden op hun scholen te helpen.”
Deze onderscheiding is een eenmalige, niet-hernieuwbare onderscheiding, maar de impact ervan kan tientallen jaren aanhouden.
“Als je eenmaal een ontvanger bent van de Rosa Parks Scholarship Foundation, ben je een Rosa Parks Scholar voor het leven”, aldus Thedford. “Deze studenten maken nu deel uit van een netwerk van mensen die elkaar steunen, en dat soort ondersteuningssysteem is erg belangrijk.”
Trent weet dat uit de eerste hand: hij was zelf een Park Scholar toen hij afstudeerde aan de Cass Tech High School.
‘Ik ontving de beurs in 1987’, zei hij. “Ironisch genoeg kreeg niet alleen ik het, maar mijn beste vriend… kreeg ook dezelfde beurs. En zijn zoon kreeg de beurs ongeveer dertig jaar later.”
Trent zei dat de oorsprong van de beurs het leven van Parks weerspiegelt – gecreëerd als reactie op onrecht en ondersteund door gemeenschapsactie.
“Dit is een van die zeldzame gevallen waarin racisme en onderdrukking iets moois voortbrengt”, zei Trent.
Door de jaren heen hebben verschillende Park Scholars community colleges bezocht. Anderen schrijven zich in aan topuniversiteiten. Iedereen moet verwoorden hoe hun onderwijs gemeenschappen buiten henzelf ten goede kan komen.
Sommigen, zoals de Emmy-winnende acteur Courtney B. Vance, afkomstig uit Highland Park, Michigan, gaven vorm aan de nationale cultuur. Anderen zijn nu advocaten, onderwijzers en leiders van non-profitorganisaties in de hele staat.
‘Wat ontbreekt aan wat hij doet, is waarom hij het doet’, voegde Trent eraan toe. “Het was niet alleen maar zodat hij in de bus kon zitten. Het was omdat hij kansen probeerde te creëren voor mensen die de kans niet kregen.”
Dat is de essentie van de genealogie van de stichting.
Ondersteunt de 19e
Vrouwen en LHBTQ+-mensen worden lange tijd buitenspel gezet in het reguliere nieuws. Op The 19th centreren we hun ervaringen met de diepgang en nuance die ze verdienen – en jouw donatie helpt ervoor te zorgen dat zij een gelijkwaardigere rol spelen bij het vormgeven van de toekomst van Amerika.
Doneer vandaag nog
Het park deed meer dan alleen segregatie afwijzen. Ze verwierp alle mechanismen die zwarte vrouwen de toegang tot veiligheid, onderwijs en economische autonomie ontzegden.
McGuire’s onderzoek laat zien hoe Rosa Parks gevallen van aanranding onderzocht lang vóór #MeToo, en opkwam voor zwarte meisjes zoals Recy Taylor, wier stemmen werden genegeerd in rechtszalen en kranten. Hij werkte samen met de NAACP aan aandelenzaken. Toen ze Alabama onder bedreiging van de dood verliet en naar Detroit verhuisde, werd ze de buurvrouw die ieders kinderen kende, het kerklid dat elke bijeenkomst bijwoonde, de vrouw die informatie, namen en behoeften verzamelde.
“Hij was een jongen uit de buurt die alle kinderen kende, die in bijna elke gemeenschapsorganisatie werkte die je maar kunt bedenken, om het leven voor zijn gemeenschap beter te maken,” zei McGuire. “De Scholenstichting is een voorbeeld – slechts één van de vele.”
Elk jaar krijgen bijna 400 aanvragers te maken met die uitgebreidere geschiedenis: de Parks-groep die vocht voor open huisvesting in Detroit, die geloofde in zelfbeschikking voor de zwarten, die, zoals McGuire opmerkt, “nooit stopte met vechten voor gelijkheid en gerechtigheid voor mensen die hun stem niet lieten horen.”
Dat is geen toeval. Dat was opzettelijk.
“We vragen onze sollicitanten om Rosa Parks te begrijpen en de tactieken en strategieën die ze gebruikte om veranderingen in haar gemeenschap tot stand te brengen en hoe zij hetzelfde zouden doen,” zei McGuire. “Ik denk dat het hen hoop geeft. Het verbindt hen met een traditie en een geschiedenis van hoop en verandering.”
De verjaardag van de arrestatie van Parks komt op het moment dat schoolbesturen de zwarte geschiedenis uit de klaslokalen van het basis- en voortgezet onderwijs wissen en studiebeurzenprogramma’s voor gemarginaliseerde leerlingen onder vuur komen te liggen. Thedford beschouwt het werk van de stichting als een afwijzing.
Hoe hard mensen ook proberen het verleden ongedaan te maken, het verleden leeft voort.”
Dr. Danielle McGuire
“Nu we horen dat de financiering van scholen en programma’s die nodig zijn om onze jeugd te dienen, wordt teruggetrokken, kan de Foundation doorgaan met het verstrekken van financiering”, zei hij.
McGuire is openhartig over wat het vertegenwoordigt:
‘Hoe hard mensen ook proberen het verleden ongedaan te maken, het verleden leeft voort’, zei hij. “De geschiedenis van Rosa Parks geeft ons veel eerlijkheid over Amerika… en erover leren is essentieel om door moeilijke tijden heen te komen.”
Zeventig jaar later blijft de les onveranderd: Rosa Parks vocht niet voor een plaats aan tafel, ze vocht voor de generatie die zou opstaan. Tegenwoordig zijn die studenten nog steeds ingeschreven, leren ze nog steeds de strategieën en weigeren ze nog steeds op te geven.
