De tekeningen van McQueen maken een zachte eerste indruk. Vuurlelies, waskaasjeskruid en papegaaiensnavelbloemen groeien langs bermen of in tuinen. Maar de bloemen dragen ook de zware last van Grenada’s verleden. “Deze plant is een getuige van de geschiedenis”, zei hij. “De bloemen zijn altijd aanwezig in dit steeds veranderende land.”
Die geschiedenis is er een van gelaagde migratie en gewelddadige onrust. Het eiland werd voor het eerst bewoond door de inheemse Arawak-bevolking, die later door het Caribisch gebied werd verdreven voordat de Europese kolonisatie in de 17e eeuw begon. De Fransen en vervolgens de Britten vochten om de controle over het land en vestigden zich De plantage-economie van Grenada was gebouwd op tot slaaf gemaakte Afrikaanse arbeidskrachten. Na de afschaffing van de slavernij in de 19e eeuw kwamen contractarbeiders uit India en andere delen van Azië.
Eeuwenlang was het eiland een kruispunt van imperiums en diaspora’s waar de inheemse, Afrikaanse, Europese en Aziatische geschiedenis samenkwamen op een klein stukje Caribisch land. “West-Indië is altijd een plek in beweging geweest”, zegt McQueen. “Alle werelden ontmoeten elkaar in deze ene regio.”
Zijn eigen toegangspunt tot die geschiedenis kwam via een project genaamd Caribische sprongdie hem naar Sauteurs in het noorden van Grenada bracht. De plek markeert een verwoestend moment in 1650 toen de inheemse bevolking van de Caraïben, geconfronteerd met een nederlaag tegen de Franse kolonisten, van een klif sprong in plaats van zich over te geven.
“Er waren zoveel wreedheden die samengingen met het kolonialisme en het empoweren van mensen”, zei McQueen. “Maar wat mij opviel (tijdens de reis naar Grenada) waren de bloemen. Ik kan me voorstellen dat Arawaks, Caribische mensen, Europeanen en Afrikanen dezelfde planten zouden hebben gezien en een moment van verwondering zouden hebben ervaren.”
