Kort nadat mijn zoon eerder dit jaar werd geboren, begonnen mijn man en ik ons voor te bereiden op mogelijk ongemakkelijke gesprekken met dierbaren. Ouders, broers en zussen en vrienden kwamen kennismaken met onze eerste baby, en natuurlijk maakten ze veel foto’s. En hoewel we weten dat ze graag zouden willen opscheppen over hun nieuwe kleinkind, neef of neef, hebben we besloten dat we het kleinkind, neefje of neefje niet wilden. gezicht op sociale media.
Het is waar dat dit soms een uitdaging kan zijn, zowel voor ons als voor degenen van wie we houden. Wij zijn echter van mening dat de voordelen groter zijn dan de nadelen.
Dit hangt grotendeels af van toestemming, maar er zijn ook andere overwegingen
Wij vinden dat onze zoon inspraak moet hebben in zijn digitale voetafdruk, en in deze fase van zijn leven kunnen we hem niet vragen of hij het goed vindt om online aanwezig te zijn. Totdat hij ons kan vertellen hoe hij over privacy denkt momenten gedeeld op sociale mediawe voelden ons niet op ons gemak om die keuze voor hem te maken. We zullen het idee om een foto van hem te plaatsen opnieuw bekijken zodra hij er mondeling mee instemt.
In zijn boek Sharehood: waarom we moeten nadenken voordat we online over onze kinderen praten, Lea A. Plunkett – een faculteitslid van de Harvard Law School die gespecialiseerd is in technologierecht, digitale privacy en kinder- en familierecht – legt uit hoe plaats foto’s van uw kinderen online brengt hen het risico van identiteitsdiefstal, intimidatie en intimidatie met zich mee. Dit begint ook een verhaal over hen op te bouwen, wat hun vermogen om hun eigen verhalen te vertellen vermindert.
De auteur en haar man delen alleen foto’s van hun zoon als hij niet kan worden geïdentificeerd. Fotocredit: Johanna Beltre
Uiteindelijk vinden we een compromis, maar soms gaat het mis
Het leek onrealistisch om van iedereen in het leven van onze zoon te verwachten dat hij geen foto’s van hem zou plaatsen. Trouwens, mijn man heeft dat ook gedaan heel grote familie – wat betekent dat er veel groepsbijeenkomsten zijn waar veel foto’s worden gemaakt. We willen niet dat mensen het gevoel krijgen dat ze geen leuke levensmomenten kunnen delen alleen maar omdat onze zoon op de foto staat.
Daarom hebben we besloten om simpelweg geen foto’s te plaatsen waarop haar gezicht – of iets dat haar zou kunnen identificeren – zichtbaar was. (Dit betekent dat we foto’s meestal delen met hun rug naar de camera, of dat we ervoor zorgen dat emoji’s hun gezicht bedekken.)
Maar soms zitten er fouten in. Na een gezin Appelplukexcursieeen van de familieleden heeft per ongeluk een groepsfoto met het gezicht van onze zoon op Instagram geüpload. We maken ons er niet te veel druk over en berispen onze dierbaren niet rechtstreeks in het bijzijn van mensen – we weten tenslotte dat ze geen kwaad in de zin hebben. We nemen alleen persoonlijk contact op om hen aan ons beleid te herinneren.
Ze voelden zich slecht en verwijderden de foto. Deze fout is meerdere keren gebeurd sinds mijn zoon vier maanden geleden werd geboren, en ik weet zeker dat dit de komende jaren zal blijven gebeuren. We kunnen niet van iedereen in ons leven verwachten dat hij onze regels onthoudt elke keer dat hij of zij iets wil posten.
We veroordelen anderen niet omdat ze hun kinderen delen op sociale media
Voor alle duidelijkheid: we veroordelen of bekritiseren niemand die foto’s van hun kinderen online plaatst. Het is normaal als u schattige foto’s wilt delen waarop uw kleintje iets nieuws leert of… een historische mijlpaal bereikt. Geloof me, ik begrijp het.
Sterker nog, ik ben niet immuun voor die drang. Toen we een paar weken na de geboorte van onze zoon een professionele fotoshoot bij ons thuis hadden, vond ik het zo jammer dat ik bepaalde foto’s niet ook online kon delen.
Als ik de drang voel om de nieuwste foto’s en video’s van mijn zoon te delen, wend ik me tot onze familie en vriendengroep tekst in plaats van sociale media. Zij zijn immers de mensen die het liefst op de hoogte blijven van de ontwikkelingen in hun leven. Bovendien vinden we het leuk om hun reacties via sms te kennen.
Telkens wanneer ik twijfel aan mijn beslissingen, plaats ik mezelf in de schoenen van mijn kind.
Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik me zou voelen als ik opgroeide en ontdekte dat er honderden foto’s en video’s uit mijn kindertijd op internet stonden. Wat moet ik doen als ik mij schaam voor iets dat mijn moeder of vader mij heeft verteld? Gelukkig hebben mijn ouders die beslissing nooit genomen, omdat deze apps in mijn kindertijd nog niet bestonden.
Telkens wanneer ik me begin af te vragen of mijn man en ik de juiste keuze hebben gemaakt – bijvoorbeeld wanneer een familielid teleurgesteld lijkt dat hij geen schattige selfie met onze zoon kan posten – denk ik aan hoe onze kleine zich over 10, 15 of 20 jaar zal voelen. Zal hij van streek zijn omdat we niet meer hebben gedeeld, of zal hij opgelucht en dankbaar zijn? Ik weet zeker dat dit het laatste redmiddel is, maar de tijd zal het leren.
