Nu heeft Trump verklaard dat deze leveringen zullen worden stopgezet. Afgesneden van zijn belangrijkste bron van ruwe olie, kwam Cuba bloot te liggen, een omstandigheid die de Amerikaanse president probeerde uit te buiten toen hij de dood van het castroïsme afkondigde. Hij had ook besloten het te forceren tarief op andere landen die Cuba van olie voorzien, in een poging het land verder te isoleren om onderhandelingen af te dwingen.
Het laatste schip met ruwe olie uit Venezuela arriveerde in december 2025 met 598.000 vaten aan boord. Die olie, plus de 84.900 vaten die Petroleos Mexicanos (Pemex) een week nadat Maduro in beslag werd genomen, hebben verzonden, zijn de enige middelen waarover het regime de komende weken beschikt. Het regime rekent op steun uit Mexico, maar onder druk van Trump heeft president Claudia Sheinbaum voorlopig voedsel en medicijnen beloofd, maar geen ruwe olie.
Volgens adviesbureau Kpler bevinden de Cubaanse oliereserves zich in kritieke toestand. Geïmporteerde ruwe olie is van cruciaal belang voor elektriciteitssystemen, transport en de economie. Het Cubaanse leiderschap lijkt geen ander alternatief te hebben dan te kiezen tussen onderhandelen met Trump om de blokkade op te heffen of het land in economische verlamming te storten.
Eten of internet
Eén kwestie die prioriteit zal krijgen als het Cubaanse regime eindelijk met Trump om de tafel gaat zitten om te onderhandelen over een uitweg uit de huidige situatie, is internettoegang, wat een grote zorg is voor degenen die tegen de regering zijn.
De regering-Trump verwacht dit in juni 2025 factsheetkondigde verhoogde beperkingen op het eiland aan en versterkte “de inspanningen om het Cubaanse volk te ondersteunen door middel van uitgebreide internetdiensten, persvrijheid, vrij ondernemerschap, vrije vereniging en legaal reizen.”
In 2015, toen internetdiensten zich in Cuba begonnen uit te breiden, hadden veel Cubanen voor het eerst in hun leven toegang tot internet, en de impact was enorm. Het regime verloor zijn monopolie op informatie dat al jaren bestond. Als de enige legitieme politieke partij in het land is de Communistische Partij in staat om via haar media het verhaal van het land op te bouwen volgens hun wensen. De opkomst van sociale media, waar activisten, kunstenaars en tegenstanders van het regime hun werk en boodschappen kunnen delen, samen met de opkomst van onafhankelijke media, geven de dissidente burgermaatschappij een impuls, die lange tijd moeite heeft gehad om gehoord te worden.
Zes jaar later, in 2021, is de oppositie tegen het regime sterk genoeg om te proberen de status quo van het land te veranderen met oproepen tot een einde aan de repressie en mensenrechtenschendingen. In bijna elke stad gingen burgers de straat op. Ze eisten vrijheid, een einde aan de dictatuur en een nieuw begin voor de natie. Het regime reageerde met geweld: één dood, meer dan duizend politieke gevangenen en de gedwongen ballingschap van anderen. Ten slotte hebben ze het toezicht en de toegang tot internet aangescherpt, wat belangrijk is geweest voor de oppositiebeweging.
Sindsdien heeft het castroïsme zich steeds meer gericht op het controleren van het internet, terwijl het de repressie verscherpt om een nieuwe opstand te voorkomen.
