“Spreek ik mezelf tegen? Welnu, dan spreek ik mezelf tegen (ik ben groot, ik omvat menigten.)” -Walt Whitman, “Song of Myself”
Wat is het zelf? Is het lichaam de ziel, of eenvoudigweg de zetel ervan? Kan identiteit worden veranderd of verankerd door herinnering, een verhaal dat we construeren totdat het verhaal werkelijkheid wordt? Worden we gevormd door geslachtsgemeenschap en chemie, of worden we gevormd door ontmoeting? En als al onze atomen worden geleend, is iemand van ons dan werkelijk origineel? De natuur is een complete spiegel, het leven imiteert zichzelf door iteratie en imitatie: vooral door Het wonder van de evolutie is nabootsing.
Misschien kent u Cordyceps wel parasitaire schimmels die insectengastheren infecteren, controleren en doden van binnenuit. Misschien nog verbazingwekkender is dat een wetenschapper onlangs een spin ontdekte die deed alsof hij besmet was met een soortgelijke pathogene schimmel genaamd Gibellula; Spinnen imiteren de vruchtlichamen van paddenstoelen en hebben stengelachtige uitsteeksels. Door de evolutie werd het vergelijkbaar met waar weinig roofdieren op jagen: een rottend lichaam. Om de dood te voorkomen, worden spinnen doelwitten.
Hoewel sommige organismen ongewenste stoffen imiteren, hanteren anderen de tegenovergestelde benadering. Met zijn roze, bloemblaadjeachtige ledematen evolueerde de orchidee-bidsprinkhaan om bloemsierkunst op te roepen. Ze wachten in de bladeren tot bestuivers dichterbij komen, en hun elegante camouflage wordt dodelijk. Deze manier van nabootsen is gunstig gebleken voor deze insecten; Uit onderzoek blijkt dat ze mogelijk meer bestuivers aantrekken dan de bloemen die ze nabootsen. Om leven aan te trekken wordt de bidsprinkhaan lust.
In de regenwouden van Madagaskar kan zorgvuldige observatie van gevallen bladeren en boomtakken andere vormen van fauna onthullen die zich hebben ontwikkeld vermomd als flora: bladstaartgekko. En de details kloppen; Deze boomhagedis heeft een afgeplat lichaam, onregelmatige randen, een sluierachtig patroon en een gebogen staart die schors en bladeren imiteert. Overdag blijven ze stil en onzichtbaar tot de avond valt. Om iets te blijven, worden ze niets.
Er zijn maar weinig wezens die vreemder zijn dan de mimische octopus, wiens mimiek wispelturig is. Met vloeiende controle over hun kleur, textuur, vorm en beweging veranderen ze van vorm afhankelijk van het moment van nood. Ze spreiden hun ledematen in strepen om op giftige koraalduivels te lijken, begraven hun lichaam in het zand, op twee armen na waarmee ze zwaaien als zeeslangen, en heffen de rest van hun ledematen op als de tentakels van kwallen en stekende anemonen. Door zich aan te passen, worden ze de incarnatie van verandering.
Uiterlijk is niet alles. Canopy-componisten, prachtige mannelijke liervogels creëren complexe liedjes door geluiden eromheen te kopiëren en in lagen te leggen om vrouwtjes aan te trekken. Het is bekend dat ze tientallen andere vogelsoorten, zoogdiergeluiden en zelfs de geluiden van kettingzagen en cameraluiken imiteren. In plaats van eenvoudigweg te repliceren, integreren de vogels de wereld om hen heen opnieuw in de performancekunst, waardoor hun afzonderlijke geluiden meervoudig worden. Om anderen te vinden, worden ze een koor.
Mimicry drukt relationele identiteit uit. Als dingen te zwaar aanvoelen, vraag ik of mijn zelfgevoel grenzeloos is, uitgebreid genoeg om alles te bevatten. Zodat ik kan wandelen met de dood en kan bloeien met leven, waarbij ik verval en bloei belichaam. Zodat ik in een boom kan smelten, niets en alles kan worden, vloeibaar als de zee en alles wat er doorheen vaart. Onze soort heeft er een isolatiehek omheen geplaatst, maar we kunnen de aarde opnieuw imiteren –een lied dat zo groot is dat het de hele wereld omvat.
