Het geheime leven van de vrouw van een moordenaar: een nieuw misdaadmysterie in LA dat zich afspeelt in 1966

Seriemoordenaars trekken de aandacht van het publiek met hun gruwelijke misdaden en laten ze nooit meer los. We vragen ons af wat iemand ertoe kan aanzetten zo’n gruwelijke daad te begaan en zich voor te stellen dat hij naast de deur woont Jeffrey Dahmer of Hannibal Lecter in het echte leven. Zouden we een seriemoordenaar herkennen als we hem op straat tegenkwamen? Wat als we met iemand trouwen en het ons niet realiseren? Elizabeth Arnott presenteert ons drie LA-vrouwen die het ultieme scenario hebben meegemaakt in “Het geheime leven van de vrouw van een moordenaar’ een empathisch en soms verkwikkend mysterieverhaal over een onwaarschijnlijke misdaadoplosser, circa 1966.

“Ik hield van het idee om drie vrouwen te nemen en ze in een situatie te brengen waarin ze deze moordenaars moesten profileren”, zegt Arnott over Zoom vanuit haar schrijfstudio met roze muren in Londen op een koude, sombere winterdag, en noemde het vermogen van het trio om de moordenaar te achterhalen voordat de traditionele wetshandhaving “een grap voor mezelf zou kunnen zijn. Deze vrouwen doen onderzoek naar de FBI.”

En zij zijn de laatste mensen waartoe de politie of zelfs hun buren denken dat ze daartoe in staat zijn.

De roman, Arnott’s eerste onder haar getrouwde naam en was het onderwerp van een biedrazernij in 2024 Londense boekenbeurs, als gevolg van zijn al lang bestaande fascinatie voor moordenaars. Ze schreef decennia geleden haar proefschrift over seriemoordenaars en als schrijfster is ze geïnteresseerd in het vertellen van verhalen over gemarginaliseerde vrouwen. Maar ze kon zich niet voorstellen hoe het zou zijn om met een seriemoordenaar getrouwd te zijn totdat het centrale personage van de vrouw haar door het proces van het schrijven van het boek leidde.

Toen hij klaar was met het schrijven van het voortstuwende verhaal, ‘had ik bijna het gevoel dat ik ze een verontschuldiging schuldig was’, gaf Arnott toe. ‘Want toen ik dit boek begon te schrijven, oordeelde ik natuurlijk in mijn onderbewustzijn over deze vrouwen. Ik dacht: hoe konden ze niet weten wat hun echtgenoten aan het doen waren?’

Er is Beverley, een mooie blonde moeder vol twijfel aan zichzelf; de glamoureuze maar financieel krappe Margot, die Hollywood-feestjes bezoekt in Oleg Cassini-jurken; en de rustige Elsie, de persoonlijke assistent van een krantenredacteur die haar eigen nieuws wil schrijven en rapporteren, maar in plaats daarvan administratieve taken krijgt toegewezen. Toen deze vrouwen die zomer hoorden van de ongewone moorden, negeerden ze dat niet; in plaats daarvan gingen ze, op basis van hun eigen ervaringen, zo goed als ze konden op onderzoek uit en vonden uiteindelijk de moordenaar. Het verhaal is meeslepend en uiteindelijk krachtig, vol L.A.-referenties en een herinnering aan hoe beperkt het leven zes decennia geleden was voor traditionele vrouwen.

Beverly, Margot en Elsie zijn opgevoed met respect voor hun echtgenoten in grote en kleine zaken. “Hun dagelijkse leven wordt beheerst door mannen”, zei Arnott. “Het is gemakkelijk om te zeggen: hoe konden ze het niet weten? Maar deze vrouwen worden elke dag zo gemanipuleerd en gecontroleerd.”

En ze accepteren de geheimhouding van hun echtgenoten als iets dat inherent is aan hun territorium.

In de setting van de roman uit 1966 heeft Gloria Steinem precies dat gedaan ga undercover toen Playboy Bunny en de tweede golf van feministische bewegingen in bepaalde kringen terrein begonnen te winnen. Maar het zou nog twee jaar duren voordat een protest zonder riem buiten de Miss America-verkiezing in Atlantic City de New York Post ertoe aanzette een onuitwisbare verklaring af te leggen (en ONWAAR) krantenkoppen over de vrijheid van vrouwen die bh’s verbranden, die kenmerkend waren voor de feministische beweging in de jaren zeventig. In ‘Het geheime leven van een moordenaarsvrouw’ fungeert een vrouwelijke verslaggever in broeken die Elsie pusht als een avatar van de veranderende houding ten opzichte van vrouwen en hun rol in de samenleving.

Door ‘Secret Lives’ destijds in het zonnige LA te vestigen, kon Arnott, een natuur- en avontuurlijke reisjournalist voordat hij schrijver was, zich in een iconische periode van grote veranderingen storten die verband hield met het oude Hollywood. Naast eye candy en minirokken, “zie je ook interessante en interessante culturele taferelen”, zei hij, daarbij verwijzend naar de Civil Rights Movement, ruimteverkenning en de oorlog in Vietnam. “Dit was ook een tijd waarin vrouwen met veel vooroordelen te maken kregen; ze werden thuis en op de werkplek gemarginaliseerd. Ik wilde gemarginaliseerde vrouwen in deze culturele omgevingen plaatsen en zien welke verhalen ze konden vertellen.”

Om er zeker van te zijn dat de details klopten, kocht ze veel oude lifestyletijdschriften voor vrouwen op eBay, keek ze naar oude films en nog veel meer. “Gek persoon” muzikale afleveringen en shows uit die tijd – “alles wat ik kon om de muziek en de kleding te begrijpen.”

Net zo belangrijk: onderzoek doen naar vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten als Beverley, Margot en Elsie. De roman speelt zich af enkele jaren nadat de Boston Strangler die stad in New England terroriseerde, en in dezelfde zomer dat Richard Speck acht verpleegsters in Chicago vermoordde, gevolgd door de Zodiac Killer, de familie Manson en vele anderen. Om te begrijpen hoe de vrouwen van seriemoordenaars zich voelen, bekeek Arnott documentaires over hen en las hij boeken van de dochters en familieleden van de seriemoordenaars.

“Ik wilde niemands verhaal in dit boek stoppen, dus er zit echt een vonkje inspiratie in”, zei hij. “Maar ik wil eren hoeveel ik ervoor kies om die verhalen op te nemen.”

In plaats van Beverley in Pasadena of Mar Vista te laten wonen, creëerde Arnott de alomtegenwoordige buitenwijk Berryview als haar thuis. “Ik wil dat de lezers het gevoel krijgen dat dit hen kan overkomen”, zei Arnott. ‘Het was mijn bedoeling om er een soort Wisteria Lane van te maken, met verrotte fundamenten – een buitenwijk met witte houten hekken en stromend bloed.’

Door zijn huiselijke karakter wijkt Arnotts nieuwste roman in belangrijke mate af van haar eerste twee boeken, die zich beide in de 19e eeuw afspelen en verteld worden vanuit het perspectief van een ouderloze jonge vrouw. In de “Maanlicht en Prinses Parel,” de in Groot-Brittannië geboren dochter van een vermiste kapitein van een parelschip zoekt naar antwoorden over de verdwijning van haar vader in West-Australië, terwijl de hoofdpersoon in “De grote wraak van Maude Horton” woont een openbare ophanging bij in het Victoriaanse Engeland terwijl hij op zoek is naar antwoorden over de dood van zijn zus Constance tijdens een poolexpeditie. Voor beide was drie tot vier maanden onderzoek nodig voordat hij kon beginnen met het schrijven van een boek, terwijl hij in dit geval het hele proces kon schrijven en onderzoeken, waarbij hij zijn eerste concept in ongeveer zes weken voltooide, “wat voor mij gek is – heel snel.”

Het helpt, merkt hij op, dat zoveel boeken en tv-programma’s zich richten op dynamische perioden in de Amerikaanse geschiedenis.

Eerdere romans van de auteur werden gepubliceerd onder haar meisjesnaam, Lizzie Pook. De naamswijziging van de auteur voor ‘Secret Lives’ werd niet door hem geïnitieerd – Arnott noemde het een besluit van de uitgever om zijn nieuwste werk, ‘dat meer op een boekenclub, commerciële thriller lijkt’ te onderscheiden van zijn eerdere historische fictie – maar het lijkt een natuurlijke beslissing, aangezien dit de naam is die hij in de eerste plaats aan het manuscript heeft gehecht. “Toen ik dit boek begon te schrijven, zette ik Elizabeth Arnott bovenaan de pagina omdat ik het gevoel had dat het mij de vrijheid gaf om iets anders te doen”, zei ze. “En ik denk dat dat een beetje vastzit.”

Tegen de tijd dat haar agent klaar was om het boek te kopen op de London Book Fair, was Arnott negen maanden zwanger van haar eerste kind. “Hij e-mailde me heen en weer en zei: ‘Oh mijn god, er zijn veel uitgevers geïnteresseerd, we gaan bellen met XYZ, XYZ'”, zei Arnott destijds over de communicatie van zijn agent. “Ik belandde in het ziekenhuis vanwege hoge bloeddruk.”

Vele gesprekken met redacteuren later, Berkley won een zevenvoudige veiling voor Amerikaanse publicatierechten onder een deal van twee boeken, waarbij meer dan een dozijn extra gebieden op de boekenbeurs werden verkocht. ‘Het was wild,’ zei Arnott. “Maar ik kan mij daar niet door laten belasten.”

Nu is hij bezig met het schrijven van zijn volgende roman, terwijl hij zijn dochter Joanie niet door het huis achtervolgt. De auteur staat onder strikte orders van de uitgever om niet te veel over de plot prijs te geven, maar zegt dat het genre vergelijkbaar is met ‘Secret Lives’ en aan misdaad grenst.

Sterker nog: “Ik zal vrouwen altijd centraal stellen in mijn verhalen.”