Laat het aan Beyoncé over om de Grammy Awards vorm te geven in een jaar waarin ze nog niet eens op de stemming stond.
Met 35 trofeeën op zijn naam is de pop-superster de meest winnende artiest in de bijna zeventig jaar durende geschiedenis van de meest prestigieuze muziekprijsuitreiking; Met 99 knikken is hij tevens de meest genomineerde artiest aller tijden.
Ondanks haar gestage aanwezigheid in de afgelopen kwart eeuw in de voorhoede van de popmuziek, duurde het tot februari vorig jaar voordat de zangeres eindelijk de hoogste eer van de Recording Academy, album van het jaar, won met “Cowboy Carter” – een langverwachte overwinning die tot veel nadenken heeft geleid over de intieme relatie van de academische wereld met ras, geslacht en genre.
Naast dat ze de albumprijs in de wacht sleepte, won ‘Cowboy Carter’ — Beyoncé’s scherpe, gruizige verkenning van de wortels van de zwarte countrymuziek — ook een countryalbum op de 67e Grammy’s, waarmee ze de eerste zwarte vrouw was die in deze categorie won.
De eerste – en nu de laatste.
In juni, maakte de academie bekend dat, te beginnen met 68e Grammy’sde prijs splitst de countryalbumprijs in tweeën: een prijs voor een eigentijds countryalbum en een andere voor een traditioneel countryalbum.
Sommige waarnemers vragen zich af of de organisatie buigt voor klachten van insiders uit Nashville – klachten die ik uit de eerste hand heb gehoord – dat het openlijk experimentele werk van Beyoncé er niet toe doet om lp’s van standaarddragers als Chris Stapleton en Lainey Wilson in elkaar te slaan. (Het geschokte gezicht van Beyoncé toen haar naam werd afgeroepen suggereert dat ze zich de klachten had kunnen voorstellen.)
Een bredere kijk op de stap van de academie is dat de uitbreiding hen in staat stelt meer goede muziek te erkennen, vooral door ruimte te maken voor country-traditionalisten die anders misschien terzijde zouden worden geschoven door bekendere, meer pop-georiënteerde artiesten. Het is waar dat bij de Grammy-stemmingen lange tijd afzonderlijke categorieën zijn onderscheiden voor traditionele blues en hedendaagse blues, maar ook voor R&B van de traditionele en progressieve genres.
“De gemeenschap van mensen die countrymuziek maken in verschillende subgenres kwam naar ons toe met een voorstel en zei… we hebben meer ruimte nodig om onze muziek te vieren en te respecteren”, aldus Harvey Mason Jr., CEO van de Recording Academy. naar Billboard in juni.
Maar deze nieuwe staatsprijzen – waarmee in totaal 95 categorieën kunnen worden gestemd – komen in een tijd waarin de Grammy’s steeds speelbaarder lijken voor artiesten die op zoek zijn naar een concurrentievoordeel op allerlei manieren.
Neem de band Turnstile uit Baltimore, een trots product van de hardcore punkscene van de stad met vijf nominaties voor de ceremonie in februari, waaronder rockoptredens, metaloptredens En alternatieve muziekuitvoering. Of neem SZA, wiens vijf nominaties haar in de categorieën pop, traditionele R&B en melodieuze rap plaatsten.
Elk van de genomineerden herkent een ander nummer, en het lijdt geen twijfel dat Turnstile en SZA allebei muziek hebben gemaakt die een verscheidenheid aan genres omvat, zelfs op een enkele LP als ‘Never Enough’, die ooit voldeed aan een rockalbum. Maar door de zone te overspoelen met inzendingen – bij de Grammy’s beslissen individuele artiesten hoe ze hun muziek in categorieën indelen, zij het onder toezicht van de academie – vergrootten ze duidelijk hun kansen om genomineerd te worden.
Hetzelfde zou je kunnen zeggen voor Tyler, de maker, die zijn ‘Don’t Tap the Glass’ in de richting van een alternatief muziekalbum stuurde – een manier om te voorkomen dat hij de stemmen met hemzelf verdeelde over de prijs voor het rapalbum, waarvoor hij werd genomineerd naast een andere in aanmerking komende LP, ‘Chromakopia’.
Sommige voorbeelden van wat wij categorie-kruip noemen, lijken te zijn ingegeven door strategische beoordelingen van de concurrentie. Zullen Elton John en Brandi Carlile een nominatie krijgen met hun gezamenlijke nummer “Who Believes in Angels?” voor de popzangalbumprijs waar Sabrina Carpenter en Lady Gaga ook naar op zoek zijn? Misschien, misschien niet.
Maar traditioneel popzangalbum? Nou, dat is hem op het stembiljet. (Vreemd genoeg koos Justin Bieber ervoor om “Swag” in te dienen in het R&B-getinte popzangalbum nadat hij publiekelijk had geklaagd dat zijn “Changes” uit 2020 was genomineerd voor die prijs in plaats van een R&B-album.)
Dan zijn er nieuwe staatsprijzen. Gezien de ingewikkelde culturele geschiedenis van het genre – om nog maar te zwijgen van de gesprekken in politieke kringen over zogenaamd Amerikaans erfgoed – is het gemakkelijk om achterdochtig te zijn tegenover de raciale codering van woorden als ‘traditioneel’ en ‘hedendaags’, vooral zoals toegepast in de nasleep van het succes van ‘Cowboy Carter’, waarvan Beyoncé zegt dat het voortkwam uit het gevoel dat ze niet welkom was in Nashville’s Country Music Assn. Prijs 2016.
Bovendien was de enige gekleurde artiest die voor beide prijzen werd genomineerd Charley Crockett, de in Texas geboren zanger wiens ‘Dollar a Day’ voldoet aan de eisen van een traditioneel countryalbum.
In haar regels stelt de academie dat bij traditionele countryopnamen onder andere gebruik wordt gemaakt van “traditionele country-instrumenten zoals akoestische gitaar, steelgitaar, viool, banjo, mandoline, piano, elektrische gitaar en live drums.” Maar het instrument komt zeker voor op de platen van Miranda Lambert, Eric Church en Tyler Childers die zijn genomineerd in de categorie hedendaagse country.
Mensen uit de branche met wie ik sprak, zeiden dat de academie meer advies zou kunnen geven over de steeds specifieker wordende Grammy-prijzen. In bredere zin lijkt het echter de moeite waard om de voor- en nadelen van deze niche te overwegen.
Dit soort dingen – of fraude, als je het serieus wilt aanpakken – zijn immers al jaren onderdeel van de gesprekken rond andere grote prijsuitreikingen. Bij de Oscars neemt deze actie meestal de vorm aan van het kleineren van een acteur of actrice die campagne voert in een bijrol, terwijl ze feitelijk een hoofdrol spelen; bij de Emmy’s, heeft onlangs het discours gevormd rond wat een komedie is (en of ‘The Bear’ echt een komedie is). Wat anders lijkt aan deze kwestie als het om de Grammy’s gaat, is de moeilijkheid om de toch al vage genre-onderscheidingen, gedefinieerd door de artiesten zelf, in een toenemend aantal categorieën te jongleren.
Tot nu toe heeft de trend vrijwel zeker de aandacht getrokken van mensen als Flo, de sluwe en sluwe Britse meidengroep die tijdens de ceremonie in februari werd genomineerd voor hun progressieve R&B-album, en Immanuel Wilkins, de moedige jonge saxofonist voor hun alternatieve jazzalbum. Als het streamingtijdperk een toename van cultartiesten belooft, kun je met optimisme naar een wereld kijken waarin deze opwindende nieuwe talenten zich kunnen aansluiten bij de oude favorieten van de academie. (Maak je geen zorgen: de geweldige Mavis Staples is genomineerd vanwege haar Amerikaanse rootsprestatie En Amerikaanse show.)
Maar je kunt je ook een categorie-bizarre toekomst van Whac-A-Mole voorstellen, waarbij elke cyclus een nieuwe en kleinere niche creëert totdat zelfs het hoofd van de meest fervente Grammy-kijker tolt. Om nog maar te zwijgen van kunstenaars: wat is de betekenis van een prijs als iemands veld van ‘peers’ zo eng is gedefinieerd?
