CHERNIVTSI, Oekraïne – Vier jaar nadat Rusland Oekraïne binnenviel, duurt de oorlog voort en is er geen vooruitgang geboekt in de vredesbesprekingen.
Terwijl deze vijanden vechten, heeft een vrijwilligersleger van evangelische kerken en duizenden christelijke hulpverleners zich verzameld om deel te nemen aan de wederopbouw en humanitaire respons van het land.
Toen de invasie begon, ontvluchtten miljoenen mensen hun huizen en openden kerken in heel Oekraïne hun deuren.
Kerkbanken werden ontruimd toen heilige plaatsen schuilplaatsen werden en gewone kerkleden plotseling eerstehulpverleners werden.
“Een van de belangrijkste missies van evangelische christenen is hun sterke toewijding aan humanitaire dienstverlening en vrijwilligerswerk”, zegt Joelia Timosjenko, voormalig premier van Oekraïne. “Ze kwamen rechtstreeks naar het leger en brachten generatoren, voedsel en beschermende uitrusting mee, vooral in de eerste jaren van de oorlog, toen Oekraïne bijna niets had. Ze vergezelden ons dag na dag, maand na maand en nu jaar na jaar.”
Die aanvankelijke inspanning is uitgegroeid tot een landelijk hulpnetwerk, grotendeels geleid door evangelische christenen die in verschillende kerkelijke gemeenschappen werken.
“De samenleving staat steeds meer open voor de Bijbel en Jezus Christus, en in deze tijd van crisis heeft de kerk een krachtige kans om te dienen”, aldus Vasyl Furta. Oekraïense Baptisten Unie aan CBN Nieuws.
Aan de frontlinie dienden honderden als kapelaans, die de soldaten emotioneel en geestelijk ondersteunden.
Sergej Rjadnov leidde de aanval aan het oostfront.
“We verliezen elke dag vrienden en zijn getuige van ongelooflijk lijden terwijl mensen worstelen met angst en angst, wetende dat ons leven op elk moment kan eindigen”, zei Ryadnov. “Daarom hebben soldaten iemand nodig die ze kunnen vertrouwen als goede vriend, iemand die hun hart kan openen.”
In Kherson, een stad aan de frontlinie die nog steeds herhaaldelijk wordt aangevallen, besloot pastor Andrii Skantsev te blijven, ook al vluchtte het grootste deel van de bevolking.
“De situatie is nu veel erger dan toen de oorlog begon. Kherson wordt steeds vaker het doelwit van zoveel drones en raketten”, zei Skantsev.
Hij bezorgde voedsel, opende zijn kerk als schuilplaats en ging door beschadigde gebouwen heen op zoek naar mensen.
“Christelijke vrijwilligers zijn momenteel een van de machtigste redders voor Oekraïne en zijn bevolking”, vertelde Skantsev aan CBN News.
Sommige vrijwilligers, zoals Anya, bijgenaamd “Crazy Anya”, riskeerden hun eigen veiligheid om vastzittende burgers te evacueren.
“Schieten is eng, maar FPV-drones zijn zelfs nog enger omdat je vaak niet op tijd kunt reageren of niet over de juiste beschermingsmiddelen beschikt. Dat is de belangrijkste uitdaging van deze missie”, aldus Anya.
Hij was echter niet bang.
“Niet iedereen kan sterke emoties onderdrukken bij het evacueren of kalm blijven bij het helpen van anderen, omdat mensen anders reageren. God gaf mij de kracht om dit te doen”, zei Anya.
Onlangs kwamen vrijwilligers bijeen in het zuidoosten van Oekraïne voor een zeldzame pauze en reflectie.
“Tegenwoordig komen deze vrijwilligers uit heel Oekraïne en dienen ze elke dag aan de frontlinie”, zegt Alex Belev van Mission Eurasia.
Euraziatische missieeen actieve christelijke bediening in Oekraïne was gastheer van dit bijzondere evenement.
“Ze komen samen om bemoedigd te worden, om te zien dat ze niet alleen zijn, dat er veel mensen zijn zoals zij, om begeleiding te krijgen en om aanmoediging te krijgen om te blijven werken waar ze dienen”, zei Belev.
Dit is eigendom van de organisatie 3e Nationaal Forum van Oekraïense christelijke vrijwilligers.
Belev zei dat het doel is om deze vrijwilligers te helpen rehabiliteren, zodat ze andere vrijwilligers kunnen blijven rehabiliteren.
“We helpen christenen, pastors, vrijwilligers en leiders in de frontlinie, zodat ze kunnen blijven dienen”, zei Belev. “Zij zijn Gods volk, Zijn boodschappers, die God Zelf aanmoedigt, inspireert, geneest en herstelt. En zij begrijpen dat zelfs als de oorlog morgen eindigt, er de komende tien, twintig, dertig jaar nog steeds werk moet worden gedaan om dit land weer op te bouwen.”
Ongeveer 300 Oekraïense christelijke vrijwilligers uit het hele land kwamen voor deze speciale gebeurtenis bijeen, waaronder twee Amerikaanse vrouwen uit de staat Washington, die kort na de Russische invasie van het land naar Oekraïne verhuisden.
Hier geboren, voelden de 31-jarige Alina Protsenko en de 26-jarige Roksolana Kravchenko de behoefte om terug te keren.
“Nou, er is een mogelijkheid dat we hier zouden kunnen zijn. Onze vaders zouden aan de frontlinie kunnen staan, onze broers, wie weet waar we zouden zijn”, zei Protsenko, terwijl Vecht voor de Oekraïense vrijheid. ‘Ik kom uit Mykolaiv, misschien leef ik vandaag niet meer. Dus hoe kunnen we niet teruggaan om onze mensen te dienen?’
Kravchenko’s ouders waren bang dat de oudste van hun zes dochters zou willen terugkeren. Hij zegt dat ze het uiteindelijk eens waren.
“Als vrijwilligers die christenen zijn, die God kennen, weten we waar onze hoop ligt. We weten dat onze hulpbron in de Bijbel zegt: ‘Kom naar mij toe, want ik ben een fontein van water dat nooit opdroogt’”, zei Kravchenko, die ook samenwerkt met Fight for Freedom Ukraine. “De hulpbronnen die van mensen afkomstig zijn, zullen opraken, snel opraken, maar de hulpbronnen die we van God hebben, zullen dat niet doen.”
De jonge vrouwen werken nu met vluchtelingengezinnen, weeskinderen en verschillende wederopbouwprojecten.
Hoewel het grootste deel van de Oekraïense bevolking orthodox is, worden evangelische kerken nu gezien als een echte bron van hulp en hoop.
“Als resultaat van het dienen van mensen in nood heeft de evangelische kerk een grotere geloofwaardigheid en vertrouwen gekregen in Oekraïne, en door dienstbaarheid en het delen van de Bijbel brengt ze zegeningen, inspireert ze bekering en brengt ze glorie aan God”, zei Furta.
Naast de dappere Oekraïense strijdkrachten is er ook een strijdmacht die bestaat uit tienduizenden vrijwilligers, van wie velen zeer sterke christenen zijn en leden van de evangelisch-protestantse gemeenschap, en vandaag de dag vormt dit vrijwilligersleger een zeer grote strijdmacht in het land.
Toen het forum eindigde, stapte elke vrijwilliger op een open veld met blauwe en gele ballonnen in de hand, de kleuren van de Oekraïense vlag. Na een kort gebed lieten ze hem los in de lucht. Een eenvoudig symbool van hun hoop de oorlog te overwinnen.
