BAND, Libanon — Welke keuzes Hassan Kareet ook achterlaat, ze zijn allemaal slecht.
Israëlische bombardementen, om nog maar te zwijgen van de dreiging van een invasie, zorgen ervoor dat Kareet niet in het dorp Bazourieh kan wonen, ongeveer 18 kilometer van de grens van Libanon met Israël.
Maar het vinden van een plek om te verblijven in een land waar naar schatting 1,3 miljoen mensen zijn gevlucht, is moeilijk nu de oorlog tussen Israël en Hezbollah escaleert.
Het asiel was vol en de huisbaas eiste – en kreeg – exorbitante huurprijzen en borgsommen die Kareet, die eigenaar was van een dierenwinkel die gespecialiseerd was in vogels, niet kon betalen.
Een oudere vluchtelingenvrouw veegt haar ogen af terwijl ze in haar kamer zit op een school die wordt gebruikt als opvangcentrum voor vluchtelingen in Tyrus, Libanon.
(Dimitar Dilkoff/AFP via Getty Images)
Wanhopig nam hij zijn gezin mee naar Tyrus. Het viel ook onder een Israëlisch evacuatiebevel, maar er was tenminste een verblijfplaats voor zijn vrouw en vier kinderen. En als het te druk wordt, kunnen ze ontsnappen naar het openbare park van Tyre, waar Kareets 5-jarige zoon, Ali, op de glijbanen speelt.
1. Libanese inwoners ontvluchten hun huizen na Israëlische bombardementen op Tyrus, Libanon, op 24 maart. (FABIO BUCCIARELLI/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty) 2. Rook stijgt op uit de ruïnes van gebouwen die zijn verwoest door een IDF-luchtaanval in Tyrus, Libanon, op 24 maart 2026. Israël hervatte de aanvallen in Libanon nadat Hezbollah op 2 maart een nieuw front opende in de regionale oorlog, na de Amerikaans-Israëlische aanval op Iran. (Foto door Fabio Bucciarelli / Middle East Images / AFP via Getty Images) (FABIO BUCCIARELLI/Midden-Oosten Afbeeldingen/AFP via Getty)
“We zaten verspreid: sommigen in de ene school, anderen in een ander onderkomen. Ik sliep in de auto”, zei Kareet, terwijl hij Ali in de gaten hield en een ander in de lucht, op zoek naar Israëlische gevechtsvliegtuigen die hij erboven kon horen zweven.
Nog een voordeel van zijn aanwezigheid hier: Tyrus ligt zo dicht bij Bazourieh dat hij zijn 60 vogels kan gaan voeren.
“Ik kon ze niet laten gaan. Ze zouden het niet overleven, we hadden tenslotte net nieuwe jongen gekregen,” zei hij. Ja, hij is bang voor een Israëlische aanval, voegde hij eraan toe, maar: “Wat moet ik doen? Ik kan ze niet zomaar laten sterven.”
Tyrus, de op vier na grootste stad van het land en een doorgaans bruisende kustplaats met een schitterend uitzicht op de Middellandse Zee, is een toevluchtsoord geworden als laatste redmiddel, zelfs nu het schrikbeeld van een langdurige Israëlische bezetting boven Zuid-Libanon opdoemt.
Tent in het Camille Chamoun Sports City Stadium, dat nu als schuilplaats wordt gebruikt, in Beiroet.
(Adri Salido/Getty Images)
De afgelopen dagen heeft het Israëlische leger bruggen rond Tyrus gebombardeerd, 20 kilometer ten noorden van de Israëlische grens gelegen, waardoor de banden met de rest van het land vrijwel werden verbroken.
Maar volgens regeringsfunctionarissen bleven er ongeveer 20.000 mensen achter – van wie er ongeveer 16.000 ontheemd waren uit nabijgelegen steden en dorpen, samen met 4.000 stadsbewoners. Voor de oorlog telde de stad 60.000 inwoners.
“Waar had ik anders heen kunnen gaan? De eerste nacht dat we vertrokken, sliepen we uiteindelijk op een kuststrook in Sidon. Dat zou ik niet nog een keer doen”, zegt Atallah (52), zittend in de schaduw van een boom met zijn zoon, broer en schoonzus.
Hij verwees naar de stad Sidon, 52 kilometer langs de kust van Tyrus en buiten het gebied dat Israël zegt te zullen bezetten, dat zich ongeveer 32 kilometer van de grens uitstrekt en een tiende van het grondgebied van Libanon beslaat. Atallah en zijn familieleden hebben hun volledige naam niet bekendgemaakt uit angst voor intimidatie.
Hoewel het Israëlische leger die dag verschillende bomwaarschuwingen voor Tyrus had afgegeven, waaronder een aanval op minder dan anderhalve kilometer van het park, kon Atallah niet opgesloten blijven in een geïmproviseerde schuilplaats op een nabijgelegen school, waar zijn gezin een klaslokaal deelde met drie andere gezinnen.
‘Ik wil in mijn dorp blijven, maar ik kan ze niet verlaten’, zei hij, gebarend naar zijn zoon Mohammad, die het syndroom van Down heeft en zijn gezicht in Atallah’s maag begroef terwijl gevechtsvliegtuigen boven hem brulden.
Even later klonk er in de verte een basgeluid. Atallah liep om de rookpluim duidelijker te zien die de locatie van een bom- of raketexplosie aangaf; Gedurende de hele reis klampte Mohammed zich vast aan Atallah’s been.
Mensen rennen voor tijdelijke schuiltenten aan de waterkant van Beiroet.
(Adri Salido/Getty Images)
De oorlog in Libanon werd op 2 maart hervat toen de door Iran gesteunde Libanese sjiitische militante groep Hezbollah raketten op Israël lanceerde om de dood te wreken van de Iraanse Opperste Leider Ayatollah Ali Khamenei, die werd gedood toen Israël en de VS Iran op 28 februari aanvielen.
Hezbollah reageerde ook op Israëlische aanvallen die bijna dagelijks plaatsvonden, ook al werd vijftien maanden geleden een staakt-het-vuren bereikt.
Israël reageerde met een verwoestende aanval die Libanon schokte door de omvang van zijn vernietiging. Tot nu toe zijn bijna 1.100 mensen omgekomen en is een kwart van de bevolking van het land ontheemd, aldus de autoriteiten.
Deze week zei Israël dat zijn troepen Zuid-Libanon zouden binnenvallen om een ‘defensieve bufferzone’ te creëren, en dat geen enkele inwoner zou kunnen terugkeren totdat Noord-Israël veilig was. De Israëlische minister van Defensie zei ook dat het leger het ‘Gaza-model’ in Zuid-Libanon zou implementeren, wat betekent dat hele dorpen en steden zouden worden vernietigd en hun inwoners permanent zouden worden ontworteld.
De aankondiging gaf aanleiding tot bezorgdheid over de langetermijnimpact van de Israëlische aanvallen.
Israëlische gemotoriseerde houwitserartilleriekanonnen vuurden granaten af richting Zuid-Libanon vanuit posities in Boven-Galilea in het noorden van Israël.
(Jack Guez/AFP via Getty Images)
“Dit is geen korte verrassing. Deze crisis gaat niet langer alleen over waar mensen vanavond slapen, maar ook over hoe ze de komende weken zullen leven, eten en toegang krijgen tot gezondheidszorg”, schreef Firass Abiad, die tot 2025 de Libanese minister van Volksgezondheid is, dinsdag in een post op X.
“De hulpbronnen die ooit nauwelijks toereikend waren voor de armste gemeenschappen moeten nu nog verder worden uitgebreid.”
Randa, de zwager van Atallah, zei dat de aankondiging van Israël dat het land zou aanvallen zijn besluit om te blijven alleen maar versterkte. Hoewel hij geen deel uitmaakt van Hezbollah, steunt hij, net als vele anderen die in Tyrus zijn geïnterviewd, de groep.
“Ik ben in de laatste oorlog naar een ander deel van Libanon geweest en heb er spijt van. Ik zal niet dezelfde fout maken, en ik geloof in de mensen die tegen Israël vechten”, zei hij.
Dit is niet de eerste keer dat Alwan Charafeddine, loco-burgemeester van Tyrus, te maken krijgt met Israëlische aanvallen.
1. Franse parachutisten, onderdeel van een multinationale troepenmacht, houden toezicht op de evacuatie van Yasser Arafat, leider van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie, te midden van een menigte en journalisten op 30 augustus 1982 in Beiroet. (DOMINIQUE FAGET/AFP via Getty Images) 2. Een konvooi Syrische legervoertuigen verliet Beiroet op 30 augustus 1982, toen meer dan 10.000 strijders van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie de stad ontvluchtten. Israël viel dat jaar Libanon binnen.
(DOMINIQUE FAGET/AFP via Getty Images)
Het vroegste dat Charafeddine zich herinnert is dat Israël in 1982 Libanon binnenviel; hij was 9 jaar oud en zijn familie vluchtte om 3 uur ’s nachts, net toen er bommen vielen nabij hun huis in Tyrus. Nonchalant telde hij andere transfers: in 1996, 2000, 2001 en 2006.
“Wij en onze kinderen, wij zijn de strijdende generatie”, zei hij, eraan toevoegend dat zelfs mensen die Hezbollah niet steunen, zouden vechten als het Israëlische leger Tyrus zou binnenvallen.
Het grootste probleem van het stadsbestuur is nu, zegt Charafeddine, dat er nog maar één oversteek naar Tyrus over is, namelijk een smalle brug over de oude kustweg. Zelfs nu zijn hulporganisaties terughoudend om hulp naar de stad te sturen, uit angst in de val te lopen, zei hij.
“Als ze de laatste brug vernietigen en niemand kan binnenkomen, zal dat een ramp zijn”, zei hij.
De meeste vluchtelingen zijn nu gehuisvest in de oude oude wijk, die op een voorgebergte ligt dat uitsteekt vanaf het noordelijkste puntje van Tyrus en niet is opgenomen in het evacuatiebevel.
Op een ongebruikelijk warme middag trekken gezinnen massaal naar de kust, waar ze zonnebaden met uitzicht op de azuurblauwe Middellandse Zee. Sommigen proberen hun routine voort te zetten, gaan met de hond wandelen of joggen aan zee.
Een foto genomen vanuit de Marjeyoun-regio in Zuid-Libanon toont rook die opstijgt van een locatie die op 25 maart werd aangevallen door Israëlische artillerie in het dorp Zawtar El Charkiyeh.
(AFP via Getty Images)
Eén persoon die vastbesloten lijkt de oorlog te negeren is Adnan Abdo, een Syrische Koerd die als landarbeider in Tyrus werkt. Terwijl de zee hem omringde, balanceerde hij op een rots en gooide een vislijn in de zee.
Hij was het slachtoffer van meerdere conflicten, zei hij: de spanningen over de Koerden in Syrië zorgden ervoor dat hij zich niet veilig voelde om naar huis terug te keren, en zelfs terwijl de Libanezen het moeilijk hadden, was er weinig hoop dat hij ergens anders in Libanon een plek kon vinden voor zijn vrouw en twee kinderen.
Bovendien voert Israël aanvallen uit in gebieden ver buiten de traditionele steungebieden van Hezbollah, zodat geen enkele plaats veilig is. Zijn familie woonde in een van de kerken van Tyrus.
Voorlopig geniet hij van de vangstmogelijkheden. Hij had er al een paar gevangen, en het verzet suggereerde dat hij er nog een zou vangen.
Overal om hem heen keken mensen omhoog, op zoek naar het gevechtsvliegtuig. Maar hij keek nog steeds naar de zee.
‘Bovendien, wat kan ik aan het vliegtuig doen? Niets,’ zei Abdo, voordat hij nog een vis binnenhaalde.
