De belangrijkste klap tegen Anthony Joshua versus Jake Paul Eén ding is duidelijk: de perceptie dat dit een strijd is die Paul onmogelijk kan winnen.
Er zijn echter veel discrepanties in de geschiedenis van zwaargewichten. Veel zwaargewichtboksers stappen de ring in als ze weinig of geen kans krijgen om te winnen. In dit geval is Joshua vs Paul niet anders dan voorheen, alleen heeft deze een vrij hoge mate van nieuwsgierigheid. Hoe zit het met die groep hopeloze zwaargewichten?
Er is geen hoop. Dit is een zeer harde term, maar in veel zwaargewichtgevechten kan deze worden toegepast. En soms, hoewel zelden, kan een zwaargewichtbokser die geen kans heeft om te winnen daadwerkelijk een prestatie leveren die een schitterend moment wordt voor die vechter. Het voor de hand liggende voorbeeld hier is Chuck Wepner.
Natuurlijk gaf niemand Wepner een kans tegen Muhammad Ali toen ze elkaar in maart 1975 in Cleveland ontmoetten. Wepner beschikte zeker over de kwalificaties. Hij staat bijvoorbeeld in de top 10 van de wereld en heeft zijn laatste acht gevechten gewonnen, waaronder het ongedaan maken van een verlies dat hij leed tegen zijn rivaal uit New Jersey, Randy Neumann, en vervolgens het winnen van de rubberwedstrijd. Hij won ook een beslissing van 12 ronden over voormalig WBA-kampioen (en Ali’s oude rivaal) Ernie Terrell.
Maar Wepner ontmoette nu in Ali een van de grootste zwaargewichtboksers aller tijden – velen zouden zeggen dat hij de beste was. En Ali had George Foreman nog maar vijf maanden eerder verslagen tijdens de Rumble In The Jungle.
De Amerikaanse pers heeft maandagavond kritiek geuit op de Ali vs. Wepner-affaire. Het werd als een belachelijke mismatch beschouwd. Maar Wepner liet de critici grotendeels zijn woorden opeten, bleef volhouden tot de 15e en laatste ronde en kreeg zelfs de eer voor een knockdown in de negende ronde – ook al stapte hij op Ali’s voet. (Chuck, God zegene hem, hield vol dat de knockdown echt was.)
“De maandagavonden van Chuck Wepner zijn geen grap”, schreef Dave Anderson in de New York Times. “Chuck Wepner rechtvaardigt zijn bestaan als een duurzame, zo niet artistieke, mededinger.”
Wepner is een spel van uitersten. Hij kwam slechts 19 seconden achter op de werkelijke afstand. “Niemand zal Chuck Wepner meer uitlachen”, schreef Anderson.
Zij ook niet. De moedige houding van Wepner vormde de inspiratie voor het personage van Sylvester Stallone in de film Rocky.
Chuck ontving zelfs een financiële compensatie (een niet bekendgemaakt bedrag) toen hij een rechtszaak aanspande tegen Stallone omdat de film gebaseerd was op Chucks ervaringen uit het echte leven.
Dit is dus een geval waarin een waargenomen uitdager geen kracht meer heeft en als winnaar uit de strijd komt in het leven, ook al staat hij niet in de ring. Hoe zit het met de anderen?
Tom McNeeley en zijn zoon Peter hadden geen hoop op een zwaargewichtgevecht in een periode van 34 jaar, waarbij Tom in vier ronden verloor van Floyd Patterson in een titelgevecht in december 1961 en Peter een verwoestende klap kreeg in de eerste ronde tegen Mike Tyson in augustus 1995.
Patterson is de 1/10 favoriet in zijn gevecht met McNeeley père, dat plaatsvindt in Maple Leaf Gardens in Toronto.
McNeeley, wiens record van 23-0 grotendeels werd verzameld tegen tegenstanders die niet over veel boksvaardigheden beschikten, zorgde voor een geweldig gevecht en vertelde de pers dat hij Patterson in zes rondes zou uitschakelen.
‘Ik ga achter hem aan,’ zei McNeeley. ‘Hij hoeft mij niet te zoeken.’
Ja, McNeeley had gelijk dat het gevecht niet zes ronden duurde. BoxRec registreerde McNeeley elf keer. Ik telde negen knockdowns, inclusief een countout in de vierde ronde, maar scheidsrechter Jersey Joe Walcott leek een paar knockdowns te missen – ik denk dat het te snel ging voor de oude zwaargewichtkampioen.
En er was zelfs een moment in de vierde ronde waarop Patterson leek te landen nadat McNeeley een linkse hoek had geland. YouTube-video laat zien dat scheidsrechter Walcott de acht niet optelde, maar ik beschouwde het als een knockdown. Er is geen twijfel dat Floyd wordt afgesneden.
“De kampioen is geblesseerd!” riep commentator Chris Schenkel uit.
Tom McNeeley werd dus geslagen maar niet vernederd, zoals het gezegde luidt.
Wat zoon Peter betreft, hij werd feitelijk op een bord aan Tyson geserveerd toen Iron Mike terugkeerde naar de ring na zijn opsluiting en vier jaar ontslag. Ik stond op de eerste rang voor dat evenement in het MGM Grand in Las Vegas.
Showtime TV-analist en voormalig kampioen Bobby Czyz voorspelt een overwinning in de eerste ronde voor Tyson. (Ik geloof dat Bobby eigenlijk zei dat het gevecht “op geen enkele manier” uit de openingsronde kon komen.)
McNeeley kwam zwaaiend en genageld naar buiten en het was allemaal voorbij in één minuut en 29 seconden – officieel op DQ omdat de handler van McNeeley de ring betrad terwijl de ronde bezig was, maar het was een TKO, behalve in naam, omdat ze hun man hadden gered.
Op dezelfde avond als Patterson vs. McNeeley, als onderdeel van een double-header met gesloten circuit (kijkers bij elk evenement konden het gevecht van de andere stad bekijken via een vierzijdig scherm dat voor dit doel was neergelaten), was er nog een zwaargewichtgevecht – dit een zo groot als een mismatch die je maar kunt krijgen – tussen de toekomstige kampioen Sonny Liston, destijds de nummer 1 kanshebber en kampioen in afwachting, en de Duitse Albert Westphal in Philadelphia.
Westphal is een voormalig Duits kampioen, maar is een klein zwaargewicht, slechts 1,80 meter lang, die vier keer is gestopt in zijn record van 24-8-3.
De arme Westphal probeerde zich door de ring te bewegen, stiekem stoten uit te delen en snel weer op zijn fiets te stappen, maar de geduldige Liston volgde hem, wetende dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij hem te pakken kreeg.
En inderdaad, een snelle een-tweetje die Westphal met zijn gezicht naar beneden liet vallen, moest na één minuut en 58 seconden worden geteld.
Joe Frazier heeft zoveel oorlogen meegemaakt dat hem een beetje gemakzucht vergeven zou kunnen worden. Een daarvan vond plaats toen hij op 22 april 1969 in Houston zijn zwaargewichttitel verdedigde tegen de lokale speler Dave Zyglewicz.
Zyglewicz heeft een goed record (28-1, 15 KOs) en hij heeft verschillende vechters verslagen die ooit solide waren maar zijn vervaagd. In een van de slechts drie gevechten buiten Texas verloor hij echter een beslissing van een bokser genaamd Sam Wyatt (6-7-2 record) in Los Angeles, slechts een jaar voordat hij Smokin ‘Joe ontmoette.
Er wordt voorspeld dat Frazier Zyglewicz in de openingsronde zal verslaan. Zyglewicz gaf toe dat hij nog nooit was neergeslagen, maar Frazier liet hem twee keer vallen met linkse haken en won in één minuut en 36 seconden.
Zyglewicz probeerde het echter. “Beide vechters kwamen naar buiten met leren slingers”, meldde de AP.
Maar zodra Frazier een linkse hoek landde, was het allemaal voorbij, hoewel Zyglewicz de eerste van twee knockdowns overleefde.
Frazier was zo vriendelijk als hij maar kon zijn tegen Zyglewicz in zijn commentaar aan de pers achteraf: “Hij is een en al hart en hij komt om te vechten.”
Frank Bruno ontmoette in juni 1987 een jammerlijk ontoereikende tegenstander in de bleke vorm van Chuck Gardner, een grote, kale man uit Minnesota.
Het was Bruno’s tweede gevecht na zijn knock-outverlies tegen Tim Witherspoon in Big Frank’s eerste zwaargewichttiteluitdaging, en de affaire vond plaats in Cannes, de locatie van het gerenommeerde filmfestival. Harry Carpenter zei tegen BBC TV-kijkers: “Dit is een gevecht dat Bruno moet winnen.”
Maar Bruno’s kamp is zich hiervan terdege bewust en Gardner werd om een reden gekozen: namelijk om Bruno een knock-outoverwinning te bezorgen. Dit doel is bereikt, maar helaas is de strijd slechts een grap. Gardner zag er al verschrikkelijk uit voordat Bruno zijn stoten uitdeelde.
‘Hij ziet er beslist ouderwets uit,’ zei Carpenter. ‘Zelfs zijn haar is grijs.’
Bruno landde slechts één klap, een linkse hoek, en Gardner ging neer.
‘Er was maar één ogenschijnlijk niet zo dodelijke klap van Bruno nodig om hem op te sluiten,’ zei Carpenter op weerzinwekkende toon. ‘Die man heeft geen enkele kans. Hij hoort niet in de ring te staan.’
Nee, dat had hij niet moeten doen, maar er zijn genoeg zwaargewichten die niet in de ring zouden moeten staan met veel meer talentvolle tegenstanders.
Neem Johnny Paychek, een zwaargewicht bokser uit Chicago die in 1940 in Madison Square Garden deelnam aan een titelgevecht met de grote Joe Louis.
Paychek heeft een record van 44-4-2, 28 KO’s. Schrijver Jack Cuddy noemde hem “een blanke, halfkale man die beweerde 25 jaar oud te zijn”.
Paychek zat al een jaar op de universiteit en had volgens Cuddy “verschillende bestverkopende fictie- en non-fictieboeken meegenomen” naar zijn trainingskamp in Pompton, New Jersey.
Maar de ‘intellectueel uit Illinois’, zoals Cuddy hem noemt, is een underdog van 10/1 (op dit moment zouden de kansen eerder 35/1 zijn), met een kans van 1/2 dat Louis in vijf rondes wint.
Het blijkt dat het gevecht slechts twee rondes duurde.
“Er is in deze zaak niet eens sprake van een gevecht”, meldde de AP. Paychek werd in de eerste ronde drie keer neergehaald en Louis maakte de klus na 44 seconden af in de tweede ronde.
Je zou nog wel even door kunnen gaan, maar je begrijpt het wel: er zijn veel mismatches in zwaargewichtgevechten. Jake Paul had het niet slechter kunnen doen dan sommige jongens die hem voorgingen. Alles beter – zeg maar een ‘magisch moment’ zoals Chuck Wepner of Tom McNeeley – zou een bonus zijn.
