Het was moeilijk te zeggen wie elkaar al jaren kende en wie elkaar die ochtend net hadden ontmoet; het lachen was al begonnen voordat het eten zelfs maar arriveerde.
Het was een zonnige woensdagmiddag in september en ik sloot me aan bij een groep van 50 gepensioneerden voor de lunch in Maleisië. Ze zijn verenigd door een gemeenschap van expats die begon met de inspanningen van één man om dit te doen mensen verbinden door het hele land.
Het zestigplusserspubliek kwam van over de hele wereld, inclusief Australië, Amerika en Engeland, en ze begonnen elk op hun eigen manier hier, op de kuststaat Penang.
Ik vloog vanuit Singapore naar Penang en was daar de jongste persoon. Ze begroetten me met verschillende nieuwsgierige blikken; iemand grapte dat hij wilde weten wie mijn chirurg was.
De meeste gepensioneerden die ik sprak, zeiden dat ze het prettig vonden dat Maleisië het comfort en gemak van een grote stad biedt, maar zonder de drukte van de hoofdstad van het land, Kuala Lumpur.
Adrian Spencer, 69, bracht zijn productiecarrière door op vijf continenten, waaronder China en de Verenigde Staten. Eerder dit jaar, toen het tijd werd om met pensioen te gaan, wisten hij en zijn vrouw dat ze dat wilden vestigde zich in Penang.
De staat bestaat uit het eiland Penang en een stuk vasteland van Maleisië, bekend als Seberang Perai, verbonden door twee bruggen. In juli telde de regio ongeveer 1,8 miljoen mensen, waaronder ongeveer 179.900 buitenlanders.
Bijna iedereen die ik ontmoette, inclusief Spencer, zei dat ze erbij betrokken waren Maleisië Mijn tweede thuis (MM2H) visumprogramma, dat in 2002 voor het eerst door de overheid werd geïntroduceerd om buitenlanders aan te trekken.
Technisch gezien is dit visum geen pensioenvisum, aangezien het openstaat voor iedereen ouder dan 25 jaar. De vereisten voor het programma zijn in de loop der jaren aangescherpt, voor het laatst in 2024. Afhankelijk van de visumcategorie moeten aanvragers een minimale bankdeposito van tussen de $150.000 en $1 miljoen hebben en ook onroerend goed in Maleisië kopen.
Sinds december 2024 zijn er 58.468 actieve MM2H-pashouders in het land.
Samen met het groeiende voedselscène en het hele jaar door warm weer, is de betaalbaarheid van Penang een grote aantrekkingskracht. Volgens een vermelding op vastgoedsite PropertyGuru kan een studio-appartement gehuurd worden voor slechts 1.450 Maleisische ringgit, of ongeveer $350, per maand. De afgelopen twaalf maanden zijn huizen in Penang verkocht voor € 1,50 gemiddelde prijs van 272.800 ringgit, of ongeveer $65.750.
Het leven hier verloopt soepel. Er is een internationale luchthaven, een netwerk van lokale busdiensten en bijna overal wordt Engels gesproken. Penang heeft ook een sterk gezondheidszorgsysteem, waaronder verschillende grote ziekenhuizen en privécentra die gespecialiseerd zijn in oncologie en hartzorg.
Dit is een van de dingen waar de 70-jarige Ward Chartier aan dacht toen hij op zoek was naar een plek om zich te vestigen. Als kankeroverlevende, vertelde hij me, wilde hij daar een kans op maken vrijwilligerswerk bij kankerpatiënten.
Hij is niet de enige. Vraag genoeg gepensioneerden waar ze naar op zoek zijn, en de antwoorden beginnen allemaal hetzelfde te klinken: comfort, gezelschap en doel.
Het is waar dat voor veel gepensioneerden hier de charme van Penang begint bij het ontbijt en nooit eindigt. Van over de hele wereld hebben ze van deze plek hun thuis gemaakt – en ze hebben niet achterom gekeken.
Heeft u een verhaal te vertellen over met pensioen gaan in Azië? Neem contact op met deze verslaggever via agoh@businessinsider.com.
