Zwaargewichtboksen in de jaren zeventig was echter het glorietijdperk van de sport George Foreman liep weg voordat hij twintig jaar later chaos veroorzaakte.
‘Big George’ transformeerde zichzelf van de koude machine van een tijdperk in een vrolijke geschiedenis van veertigers. In 1994, op 45-jarige leeftijd, deed hij precies dat: Michael Moorer naar het canvas sturen om de oudste wereldkampioen zwaargewicht in de geschiedenis te worden.
Foreman’s oppositierecord leest als een who’s who van het zwaargewichtboksen van de jaren zeventig tot de jaren negentig. Op enkele uitzonderingen na, Mohammed AliJoe Frazier, Ken Norton, Jimmy Young, Bert Cooper, Gerry Cooney, Tommy Morrison en Moorer vormden de mix van groten en dapperen met wie hij de ring deelde.
In een interview met The Ring werd Foreman gevraagd welke van zijn tegenstanders elk tijdperk zouden overleven – iemand die de tand des tijds zou doorstaan, ongeacht de tegenstander.
“Ron Lyle was de sterkste man die ik ooit in een gevecht tegenkwam. Jongens als Shannon Briggs, en zulke jongens, hadden geen invloed op mij omdat ze gewoon gemiddelde vechters waren. Ze maakten geen indruk en ik ging gewoon achter hen aan. De jongens die ik in de jaren zeventig tegenkwam waren enger dan die ik in de jaren tachtig en negentig tegenkwam, behalve Evander Holyfield. Evander kon in elk tijdperk concurreren.”
Holyfield was een anomalie: een vechter die wereldtitels won in zowel cruiserweight als zwaargewicht. Bekend om zijn hart en vasthoudendheid in het werk, zal hij altijd overweg kunnen met iedereen die hem persoonlijk wil ontmoeten. Hij verdedigde zijn onbetwiste zwaargewichtkroon tegen Foreman in april 1991.
Ondanks het leeftijdsverschil van dertien jaar is Foreman niet iemand die gemakkelijk wordt onderschat of belast. Holyfield liep nooit gevaar te verliezen, maar Foreman maakte zijn punt door er alles aan te doen.
