Sonia Holland en Erin O’Brien groeiden op in Kaapstad, Zuid-Afrika en waren onafscheidelijk.
Ze ontmoeten elkaar om zes uur en doen alles samen. Op 11-jarige leeftijd maakten ze grote plannen: op een dag zouden ze het doen reizen over de hele wereld. Ze verkopen zelfs brownies aan hun buren en innen de opbrengst op een bankrekening.
“Ook al bracht het geld ons nergens en raakten we onze bankrekening kwijt, de droom bleef bestaan”, vertelde de 26-jarige Holland aan Business Insider.
Na hun afstuderen aan de universiteit, Nederland met een bedrijfsdiploma en O’Brien in de wetenschap, besloten ze een buitenlands avontuur aan te gaan.
“We waren toen single en hadden net onze studie afgerond. Het was zoiets van: laten we gaan”, vertelde O’Brien, ook 26, aan Business Insider.
Ze zeiden dat Engels lesgeven in het buitenland een leuke kans zou zijn om meer van de wereld te zien. Putra en Eri.
Geen van beiden heeft een formele onderwijsachtergrond, maar beiden hebben jarenlang als universitair docent gewerkt.
Het idee om in het buitenland les te geven kwam van een man waarmee Holland ooit een relatie had, die vertelde dat zijn ex in China les had gegeven.
“Ik zei: ‘Erin, laten we gaan lesgeven in Azië‘, zei Holland. ‘En dat is precies wat er gebeurde.’
Toen ze eenmaal begonnen met het verkennen van onderwijsprogramma’s in Azië, Zuid-Korea bleek de meest praktische optie. China is op dat moment geen optie, aangezien de grenzen in 2022 nog steeds gesloten zijn.
“Maar het zat altijd in ons achterhoofd”, zei Holland.
Lesgeven in Azië
Gedurende het jaar gaven ze les aan een particuliere Engelse academie in Suwon, een stad buiten Seoul. Ze werkten lange dagen met weinig vrije tijd.
Ze geven ongeveer tien lessen per dag en krijgen vaak maar vijf minuten pauze tussen de lessen, zei O’Brien.
‘Een van onze collega’s heeft dat gedaan Hij gaf eerder Engelse les in China, en hij vond het geweldig. Hij vertelde ons dat de arbeidsomstandigheden geweldig waren, dat je veel vakanties kreeg, dat de mensen vriendelijk waren en dat de prijzen betaalbaar waren”, aldus Holland.
Hun ouders steunden hun beslissing om in China te gaan wonen en werken. Putra en Eri.
Beiden wilden graag vertrekken na hun jaar in Zuid-Korea. Maar omdat de grenzen nog steeds gesloten waren, trokken ze een aantal maanden met hun rugzak door Europa voordat ze terugkeerden naar Zuid-Afrika om in hun thuisland te werken.
“We hebben die tijd genomen om te zien of dat een pad was dat we wilden volgen of dat het lesgeven nog steeds iets was dat we wilden doen,” zei O’Brien.
Uiteindelijk won het onderwijs – en nu de grenzen van China weer open gingen, konden ze daar eindelijk Engels onderwijzen.
Ze solliciteerden bij scholen in verschillende steden en werden uiteindelijk geaccepteerd banen in Guangzhoubelangrijk economisch centrum in Zuid-China.
“Deze stad heeft de perfecte balans van alles”, zei Holland. Vergeleken met Shanghai zijn de kosten van levensonderhoud lager waardoor ze geld kunnen besparen. De stad heeft goede verbindingen, waardoor reizen gemakkelijk wordt, voegde hij eraan toe.
Verhuis naar China
Toen ze in augustus 2024 aankwamen, maakten ze via school kennis met een makelaar in onroerend goed, die hen hielp zich aan te passen aan hun nieuwe leven.
De school waar ze werken subsidieert een deel van hun huur in Guangzhou, China. Putra en Eri.
“Hij hielp ons aan simkaarten voor onze telefoons, het opzetten van bankrekeningen en het aanmelden bij de sportschool”, zei O’Brien.
Ze vonden een ruim appartement met twee slaapkamers vlakbij de basisschool waar ze les gaven.
De huur bedraagt 4.000 Chinese yuan, of ongeveer $570, per maand, en de school subsidieert een deel van de huur, zei Holland.
Ze werken van maandag tot en met vrijdag van 8.40 uur tot 16.40 uur, met een lunchpauze van twee uur van 12.00 uur tot 14.00 uur.
Ze wonen in een gated community vlakbij de school waar ze lesgeven. Putra en Eri.
De school zorgt voor drie maaltijden per dag en ze mogen naar huis voor de lunch, een tijd die ze normaal gesproken zouden gebruiken om naar de sportschool te gaan, een pauze te nemen of naar een show te kijken, zei O’Brien.
Ze geven elke dag ongeveer drie tot vier lessen, waarbij verschillende leerjaren worden behandeld.
In het weekend maken ze graag wandelingen en picknicks in het park, ontmoeten ze vrienden voor karaoke of bezoeken ze een 24-uurs spa, en proberen ze nieuwe restaurants uit, vooral barbecueën en hotpots.
Zij kunnen tijdens de twee uur durende lunchpauze op het werk naar huis. Putra en Eri.
Zij zijn ook begonnen vloggen over hun leven in China op YouTube en reist af en toe naar andere provincies om te verkennen.
Gedurende deze tijd ontmoeten ze gemakkelijk nieuwe mensen.
“Mensen komen naar je toe en praten. Ze zijn eigenlijk niet zo verlegen”, zei Holland, eraan toevoegend dat ze ook vriendschap hadden gesloten met lokale leraren op hun school.
Aanpassen aan een nieuwe cultuur
De twee vrienden waren niet de enigen die deze stap maakten. Volgens de laatste nationale volkstelling van China woonden er in 2020 845.697 buitenlanders in het land, tegen 593.832 tien jaar eerder.
Deel uitmaken van een groeiende buitenlandse gemeenschap betekent echter niet dat de overgang soepel verloopt naar China verhuisd betekent wennen aan een aantal nieuwe dingen voorbij de taalbarrière.
Ze geven ongeveer drie tot vier lessen per dag en de school voorziet hen van drie maaltijden. Putra en Eri.
“Alles is technologisch zeer geavanceerd”, zei Holland. China maakt vooral gebruik van mobiele en girale betalingen apps zoals WeChat en Alipay.
‘We konden onze eerste maaltijd niet betalen’, zei Holland. “Deze apps hebben we niet. Onze vertaalapp werkt niet. We hebben nog geen VPN.”
Hoewel het aanvankelijk eng was, werd het dagelijkse leven ‘zeer comfortabel’ zodra ze eraan gewend waren, voegde hij eraan toe.
Iets anders dat hen verraste was de dutjescultuur in China, niet alleen onder studenten maar ook onder volwassenen.
Zelfs straatvoedselkraampjes in China zijn afhankelijk van mobiele betalingen. Betalen met contant geld is vrijwel ondenkbaar. Putra en Eri.
“We gingen naar de bank, ze deden een dutje. Overal waar je kwam, zelfs in de supermarkt. Maar er was altijd wel iemand om te helpen”, zei Holland. “Ze werken overdag hard, ze verdienen een dutje.”
Het grootste waaraan ze zich moeten aanpassen is sensorische overbelasting.
“Alles was een stuk luider dan wat we thuis gewend waren. Alles was heel helder, luid en druk”, zei Holland.
Hoewel ze hun families missen, zeggen ze dat de ervaring van onschatbare waarde is geweest. Door in het buitenland te wonen, hebben ze geleerd onafhankelijk, veerkrachtig en ruimdenkend te zijn.
Een van de grootste dingen waar ze aan moeten wennen is zintuiglijke overbelasting. Putra en Eri.
“Door naar het buitenland te verhuizen, leren we echt een groter perspectief te hebben en beter te begrijpen hoe dingen werken en waarom mensen zijn zoals ze zijn”, zei Holland.
En ondanks dit alles zijn ze dankbaar dat ze elkaar hebben.
Als een van hen een zware dag heeft, tilt de ander hem op. Daarom zeggen ze allebei dat ze deze sprong waarschijnlijk niet alleen hadden gemaakt.
‘We hebben elkaar’, zei Holland.
‘Dat is waar het op neerkomt,’ voegde O’Brien eraan toe.
Heeft u een verhaal te vertellen over verhuizen naar een nieuwe stad? Neem contact op met deze verslaggever via agoh@businessinsider.com.
