De lente is het seizoen van de schepping, een tijd van vernieuwing en een nieuw begin. Helaas waren we afgelopen voorjaar in Los Angeles een stad van as. Het was een tijd om te rouwen.
Een moeilijk jaar gevolgd door overstromingen, ICE, AI, enz. bedreigt het optimisme van ons land. Wat nog erger is: in december verloren we LA’s groot visionaire vizierde architect die ons herhaaldelijk uit onze maatschappelijke afgrond heeft getild en LA heeft getransformeerd, waardoor de stad waar hij zoveel van hield er goed uitzag, zich goed voelde en goed deed.
Maar het gebeurt nog steeds. Er zijn nog steeds veel plannen die Frank Gehry voor ogen heeft voor LA. Gehry schonk blauwdrukken en modellen, schetsen en concepten aan een groot en toegewijd team van jonge architecten en visionairs van de volgende generatie, uitgerust om een uitweg uit de angst te creëren.
Moeten er geen Olympische Spelen komen waardoor de stad onvoorbereid lijkt? Het voorjaar van 2026 is de tijd om te bouwen.
Een paar lentes geleden noemde L.A. County de blokken rond Gehry’s meesterwerk, de Walt Disney Concert Hall, het Grand Avenue Cultural District. Deze omvatten het Music Center, het Museum of Contemporary Art, de Broad en Colburn Schools. The Grand, het statige complex van Gehry aan de overkant van Disney, is onlangs geopend en zal baanbrekend zijn voor het Colburn Center, een concertzaal met 1.000 zitplaatsen die is uitgerust om dans, opera en alle andere onontdekte genres tentoon te stellen die Gehry heeft ontworpen om dit mogelijk te maken.
Het Colburn Center ligt op schema voor voltooiing volgend jaar. Delen van de roze schil van het gebouw beginnen al op lentebloemen te lijken op de bouwplaats bij 2nd en Olive. The Broad is begonnen met uitbreiden. Maar na twee jaar is er geen andere actie ondernomen om van dit gebied een cultureel gebied te maken, iets anders dan de rest van de stad.
Vier lentes geleden I Bezoek Grote Avenue met Gehry om samen te stellen wat hij in gedachten had voor een kunstdistrict. Toen Disney Hall in 2003 werd geopend, werd het onmiddellijk een blijvend symbool van LA en overtrof het in veel gevallen zelfs Hollywood. De Dodgers wilden pronken met de opwinding van het winnen van hun tweede opeenvolgende World Series afgelopen oktober, waar anders dan voor Disney? Maar niet tegenover alles wat Gehry in gedachten had.
We zullen dit jaar binnenkort een paar futuristische nieuwe museumgebouwen hebben om te pronken: de David Geffen Gallery, het Peter Zumthor-gebouw van het controversiële Los Angeles County Museum of Art (ik voorspel dat het een sensatie zal zijn), en het nieuwe Lucas Museum of Narrative Art (daarover geen voorspellingen) naast het Colosseum. Maar het feit dat elk station op 15 minuten rijden ligt van het nieuwe Metrostation in dit culturele gebied maakt deze wijk nog centraler.
Het is inderdaad een centrum. Gehry’s visie omvat het voltooien van Disney’s oorspronkelijke kostenbesparingsplannen een kwart eeuw geleden, samen met nieuwe aanpassingen en meer in de hele regio. Sommige zijn duurder dan andere. Er zijn genoeg dingen die gedaan kunnen worden op Grand Avenue in de aanloop naar de Olympische Spelen om een verschil te maken als we nu beginnen.
Sinds de opening is Disney – helaas – het slechtst verlichte gebouw ter wereld geworden. Gehry heeft speciaal staal gekozen vanwege het vermogen om licht te reflecteren. Het idee is om in de zaal te projecteren welk concert er die avond plaatsvindt. Er is geen geluid, enkel een beeld. De broekriemaantrekkers willen geen twee of drie miljoen dollar of wat dan ook uitgeven en hebben het moeilijk.
Het werd spectaculair getest op het 10-jarig jubileum van de zaal, maar met plakkerige videobeelden en slechte versterking. Voorzieningen zijn nu inbegrepen in de Grand voor projectoren. Dit zou geweldig zijn geweest in 2003 en het zou nu geweldig zijn. The Grand trekt langzaam de restaurants, bars, cafés en winkels aan die het nodig heeft om drukte te creëren. De projectie zou dat allemaal kunnen veranderen en zelfs zoveel commotie kunnen veroorzaken dat de onwillige, autogekke stad van Grand Avenue een voetgangersbarrière maakt.
Er komt nog meer voor Disney. Gehry wil van BP Hall, waar pre-concerttoespraken worden gehouden, een kleine kamermuziekzaal met een hangend balkon maken. Hij had plannen om het kleine, zelden gebruikte Keck Amphitheatre in de open lucht om te bouwen tot een overdekte jazzclub voor Herbie Hancock en de zelden gebruikte ingang aan 1st Street te veranderen in een met glas omsloten bar die de naam Ernest zou krijgen, ter ere van Ernest Fleischmann, de uitvoerend directeur van LA Phil die verantwoordelijk was voor de bouw van Disney.
Disney moest een orkestruimte hebben, waarin opera’s en dansen konden worden opgevoerd. Het plan is er. Voor een paar miljoen zou het in de zomer gedaan kunnen worden. De bottom-liners hebben ook het oorspronkelijke ontwerp van Gehry veranderd in een elegantere lobby met een café aan de voorkant, in plaats van een sombere lobby die tegen zijn zin werd geïnstalleerd.
Het Colburn Centre heeft het potentieel om nog een gamechanger in de omgeving te zijn, een dynamische nieuwe zaal waar ons meer dan 200 evenementen per jaar worden beloofd uit alle geledingen van het muziekleven, lokaal en internationaal. Maar Gehry had nog meer gedachten.
Hij wil de steile, voetgangersonvriendelijke 2nd Street-heuvel verlagen zodat deze op korte loopafstand ligt van het nieuwe metrostation, twee blokken verderop, en nog twee voetgangersblokken toevoegen door het verkeer om te leiden naar de 2nd Street-tunnel. Het zal de culturele wijk verbinden met de Grote Centrale Markt aan de ene kant en de Broad aan de andere kant. Dan zou de 2e een drukke straat kunnen worden met de winkels en restaurants die de “wijk” nodig heeft.
Een aanvullend model van het ontwerp van architect Frank Gehry voor de Colburn School.
(Christina House/Los Angeles Times)
Geweldig eerste plan voor Colburn Centrum inclusief het ombouwen van de parkeerplaats tegenover de 2e hal tot een openbaar plein met een gigantische videomuur en een hoogwaardig buitengeluidssysteem, om avondconcerten in de hal te projecteren. Gehry was een toegewijd binnen-buitenarchitect en hij ontwierp voor de zaal een balkon waar muzikanten konden optreden.
Het initiatief werd tot nu toe gedwarsboomd door ambtenaren van het stadhuis, uit angst voor de verouderende infrastructuur van de tunnel. Maar als dat het geval is, ben ik niet zo opgewonden om in de tunnel te zijn als nu als de Grote komt. Dit is waar LA zijn bezorgdheid toont. Upgrade de tunnel. Nu! Als dit Peking, New Delhi of Hanoi was, dan zou dit een no-brainer zijn.
Gehry stelde verder voor om goedkope kunstenaarswoningen te bouwen in Grand Park, direct tegenover het Muziekcentrum, waardoor een echte kunstgemeenschap verder zou ontstaan. Er werd al dertig jaar gesproken over de renovatie van het Dorothy Chandler-paviljoen, en dat was alles wat er gebeurde. Het in huisstijl ingerichte Music Center Plaza had onlangs wat opvrolijking nodig, misschien Fase II.
Kunst vormt een stad. Het Schotse Edinburgh Festival werd na de Tweede Wereldoorlog in het leven geroepen om de stad nieuw leven in te blazen. Na het bombardement richtte Tokio een symfonieorkestvereniging op als een fenomenaal experiment in massale antidepressie. De Negende symfonie van Beethoven speelde een belangrijke rol bij het verbeteren van de collectieve stemming en bereidde Tokio voor op de creatie van wat nu aanvoelt als de meest opwindende hoofdstad ter wereld.
In tegenstelling tot Schotland, in tegenstelling tot Engeland, in tegenstelling tot Duitsland, in tegenstelling tot Frankrijk, in tegenstelling tot Italië, in tegenstelling tot Polen, in tegenstelling tot Rusland, in tegenstelling tot Finland, in tegenstelling tot Tsjechië, in tegenstelling tot China, in tegenstelling tot een aantal andere landen, heeft Amerika tegenwoordig geen groot internationaal kunstfestival. We hadden het in LA in 1984 met het Olympic Arts Festival. De Culturele Olympiade van 2028 vertoont geen botten. Maar als we de culturele wijk zo cultureel mogelijk maken, is er geen betere plek om een groot festival te houden.
Wij hebben de goederen. Kunstenaars uit LA helpen het moderne Salzburg Festival tot een betekenisvol model voor alle betrokkenen te maken. In 1992, de vorige zomer Esa-Pekka Salonen werd muziekdirecteur van het Los Angeles Philharmonic, hij en het orkest werden uitgenodigd om de inherente Oostenrijkse traditie wakker te schudden. Met de hulp van regisseur Peter Sellars ensceneerden ze Messiaens epische opera ‘Saint François d’Assise’, met een piramide van televisies, waarbij ze muziek en monitoren produceerden die in Mozarts geboortestad de rol van de moderne opera en, zou je kunnen zeggen, het geluid van muziek op zijn kop zetten.
In de daaropvolgende decennia zijn Sellars en Salonen de belangrijkste sterren van de Salzburger Festspiele geworden. Afgelopen zomer ensceneerden ze opnieuw twee monodrama’s, Schönbergs “Erwartung” en “Abschied” (het slotdeel van Mahlers symfonische liedcyclus “Das Lied von der Erde”). De dirigent en regisseur keken diep naar ‘Hoop’ op de dood en gaven het ‘Lied van de Aarde’ het ‘Vaarwel’ waar we allemaal op hebben gewacht. Ik heb het twee keer gezien en kon me niet voorstellen dat de persoon die eruit kwam dezelfde persoon was, niet meer levend, niet kwetsbaarder. De kunst op het podium gaat niet dieper dan “One Morning Turns Into Eternity”, zoals Sellars zijn productie noemt. Salonen, die produceerde bij de Wiener Philharmoniker, wordt nu in het najaar creatief directeur van LA Phil en brengt de productie volgend seizoen met LA Phil naar Disney. Veruit het belangrijkste operanieuws komend seizoen in Amerika. Reden te meer om een gat in de hal te slaan en met een veel groter plan te beginnen.
Salzburg, dat hier en daar zo’n 80 miljoen dollar wist binnen te halen, hielp ook bij het beantwoorden van een vraag die ik tot nu toe had vermeden: wie gaat dit allemaal betalen? Ik vermeed het omdat het de verkeerde vraag was. Het geld begon net het Disney Hall-gebouw binnen te stromen toen mensen erachter kwamen wat er ging gebeuren. Vijf jaar geleden betaalde Crypto.com meer dan $700 miljoen om de naam van Staples Center te veranderen. Dat bedrag, dat alleen al reclame genereert voor een product van twijfelachtige waarde voor de samenleving, is de prijs van twee Walt Disney-concertzalen en misschien wel van alle projecten van Gehry samen. Met dit bedrag kunnen bijna negen festivals op Salzburg-schaal worden gefinancierd.
Als we onszelf toestaan te geloven dat de rijkdommen van LA zich alleen maar bekommeren om mega-crypto-advertenties, herenhuizen en megajachten, dan is LA voorbij. Nee. Willen we dat gewoon aan de wereld laten zien? Downtown, en het meest bekend de Crypto.com Arena in LA Live, is aangewezen als het centrum van LA28, zoals wij de Olympische Spelen noemen. Dit zorgt voor een groots, majestueus cultureel gebied, een dat functioneert als een existentiële, niet commerciële creatie, niet ver van LA Live, LA live.
Als een ochtend een eeuwigheid wordt, vraag je niet om de rekening.
