Dave Grohl heeft een oplossing voor iedereen die de tekst niet kent van het nummer dat hij en de rest van de Foo Fighters woensdagavond zullen spelen op het Kia Forum in Inglewood.
‘Kijk naar de oude man naast je en zing het gewoon,’ zei hij tegen het publiek, terwijl warrig zwart haar warrig over zijn bezwete, rode voorhoofd hing. “Hij luistert waarschijnlijk al sinds begin jaren 80 naar KROQ.”
De show van woensdag werd aangekondigd als een viering van Grohl’s 57e verjaardag – op een gegeven moment brachten twee stagehands een enorme taart tevoorschijn – en een inzamelingsactie voor verschillende organisaties die dakloosheid bestrijden in de geboorteplaats van de band, Los Angeles.
Maar bijna vier jaar na de schokkende dood van de drummer Taylor Hawkinshet concert demonstreerde ook de essentiële veerkracht van Foo Fighters: de onwankelbare maar opgewekte vastberadenheid van de groep om hoe dan ook door te gaan.
De show van woensdag is een inzamelingsactie voor twee organisaties die dakloosheid in LA bestrijden
(Ronaldo Bolaños/Los Angeles Times)
Vorig jaar ontsloeg de band Hawkins’ vervanger, Josh Freese, zonder veel uitleg, en verving hem vervolgens Hij met Ilan Rubin van Nine Inch Nails. (In een zeer KROQ-draai nam Freese later de plaats van Rubin in bij Nine Inch Nails.)
Het drama met de drummers volgde op Grohl’s onthulling eind 2024 dat hij een buitenechtelijk kind had verwekt – een dreigende reputatieschade voor een man die lang werd beschouwd als de welwillende oom van de rock-‘n-roll.
En vorige week kondigden de Foos aan dat gitarist Pat Smear de komende show van de band zou missen nadat hij per ongeluk “de s- uit zijn linkervoet had geslagen.” Jason Falkner, voormalig lid van de grote psychpopband Jellyfish uit de jaren 90, die jarenlang speelde met Wenkingevuld voor Smear op het Forum, waar Rubins kickdrum een foto had van Smear’s gezicht.
Ondanks dat alles presteerde Foo Fighters zoals gewoonlijk: zwaar, knapperig, snel en melodieus.
‘Weet je, ik ben de hele show nog niet één keer naar het toilet geweest,’ zei Grohl toen hij de grens van twee uur naderde.
Nadat hij in de punkscene in Washington DC opdook, werd Grohl beroemd als drummer Nirvana; hij richtte in 1994 Foo Fighters op als een manier om de dood van Kurt Cobain van Nirvana dat jaar te verwerken. In de loop der decennia is de muziek van de band gestaag opgeschoven in de richting van het soort klassieke rock dat punk ooit verachtte – denk Led Zeppelin, denk Aerosmith, ga je gang en denk Boston – terwijl Grohl de rol op zich heeft genomen van maffe frontman die met verve David Lee Roth benadert.
Hier trad Foos op op een roterend podium waarvan de zanger vrolijk zei dat het hem het gevoel gaf “ik was in de showroom bij de Mercedes-dealer in Van Nuys.” (Hij wees er ook op dat de regeling ervoor zorgde dat iedereen uiteindelijk ‘mijn kont eens goed zou bekijken’.)
De sleutel tot het lange bestaan van de band zijn uiteraard de vele hits die nu als basisbestanddelen op elke klassieke rockafspeellijst worden beschouwd. “Learning to Fly” en “Times Like These” hebben scherpe melodieën; ‘My Hero’, dat Grohl opdraagt aan Smear en zijn gebroken been, voelt op de een of andere manier bluf aan En opdringer. ‘Monkey Wrench’ klinkt als een atoomaangedreven versie van ‘Johnny B. Goode’. En ‘Best of You’ heeft een gevoelvolle aantrekkingskracht die je daaraan herinnert Heer coverde het nummer in the rain tijdens de Super Bowl in 2007.
De show van woensdag vierde ook de 57e verjaardag van Dave Grohl.
(Ronaldo Bolaños/Los Angeles Times)
Ongeveer halverwege gooide Grohl een stukje van Motörheads “Ace of Spades” in Foos’ “No Son of Mine” – “Dat is voor Lemmy‘, zei hij over de overleden frontman van Motorhead – en vroeg zijn bandleden vervolgens om een pauze te nemen terwijl ze een solo zong van ‘Under You’, over zijn worsteling om het overlijden van Hawkins te accepteren.
De laatste keer dat Foo Fighters op Forum speelde, zei hij, was in 2022 all-star onderscheidingen naar de drummer. Na ‘Under You’ keerde de rest van de groep lange tijd terug, op zoek naar het nummer ‘Aurora’, waarvan Grohl zei dat het het eerste nummer was dat hij en Hawkins samen schreven.
‘Het spijt me dat we zo emotioneel werden’, zei hij, hoewel weinig mensen van alle generaties bezwaar maakten. (Wat minder enthousiast werd ontvangen was het doelloze jammen van de band op “Run.”)
Foo Fighters sloten het af, zoals ze altijd doen, met ‘Everlong’, een solide alt-rocknummer uit het midden van de jaren negentig dat nooit oud lijkt te worden, zelfs – of vooral – onder kinderen die nog niet eens geboren waren toen het werd uitgebracht.
‘Hallo,’ zingt Grohl sereen boven een bed van rommelende elektrische gitaar, ‘ik heb hier op je gewacht.’
