Een van de eerste dingen die Silvana Estrada opmerkte aan Las Vegas was het gebrek aan natuurlijk licht.
De Mexicaanse singer-songwriter heeft de sombere, kunstmatig verlichte interieurs van de casino’s van de stad altijd enigszins verontrustend gevonden. Dus voorafgaand aan de Latin Grammy’s in november – waar haar folkballad ‘Como un Pájaro’ werd genomineerd voor het beste singer-songwriternummer – koos Estrada ervoor om in een hotel te verblijven dat niet ‘underground’ aanvoelde.
“Mijn eerste gedachte (toen ik het hotel binnenliep) was: ‘Godzijdank is er zonneschijn'”, zei Estrada, terwijl hij tegenover mij zat in een drukke koffieshop in het Encore-resort in Las Vegas. Haar gezicht werd verlicht door het kostbare zonlicht dat door het raam filterde. “Ik kan zonlicht ontvangen, ik kan groene bomen zien – en er is een kleine fontein met vissen.”
Estrada heeft geleerd te genieten van de kleine dingen te midden van een zwaar en hardwerkend jaar. Na de release op 17 oktober van haar tweede album, ‘Vendrán Suaves Lluvias’, of ‘There Will Come Gentle Rains’, was de 28-jarige te zien in de Tiny Desk-serie van NPR; het beginnen aan een Europese tournee; begon vervolgens in november aan een Noord-Amerikaanse tournee, die zal doorgaan tot en met 2026, met stops in de VS en Mexico.
Vrijdag landt hij in Los Angeles, waar hij headliner zal zijn op een concert in Belasco in Downtown LA
“Ik ben een grote fan van drukte,” zei Estrada. “Ik heb het gevoel dat ik de hele tijd iets moet doen om waarde te hebben. Maar ik wil me niet schuldig voelen als ik een pauze neem… Het is leuk om altijd passie te hebben, maar het is een beetje schadelijk om iets te doen vanuit de behoefte om functioneel te zijn.”
Volgens Estrada is dit nieuwe begrip van productiviteit een bijproduct van het harde werk dat hij heeft gestoken in ‘Vendrán Suaves Lluvias’, een album met tien nummers vol ontroerende orkestrale reflecties over verlies. In drie jaar die hij ‘een beetje chaotisch’ noemt, wijdde hij zijn laatste jaar in de studio aan het leren produceren van zijn eigen muziek. Hij beschrijft dit creatieve proces als ‘vernederend’, maar toch lonend.
“Ik was betrokken bij elk proces (van het album)”, zei Estrada. “Het is dus allemaal een waas tot het einde. Volledige controle hebben over je muziek, dat is iets dat je niet kunt opgeven als je het eenmaal voelt. Je kunt het niet loslaten.”
Een vervolg op haar solodebuut uit 2022, ‘Marchita’, waarin de gevolgen van haar eerste liefde gedetailleerd werden beschreven, haar tweede plaat is eveneens weemoedig van toon; maar deze keer zingt hij een ander liefdeslied. Het grootste deel van het album gaat over het diepe verdriet dat hij ervoer nadat zijn beste vriend en broer in Mexico werden ontvoerd en vermoord.
“Als vrouw in Mexico ben je altijd bang”, zegt Estrada, die in Mexico-Stad woont. “Je bent bang om verkracht of vermoord te worden, of allebei. Maar tegelijkertijd ben ik opgegroeid in een heel liefdevolle omgeving – dus in mijn eigen verhaal is er een beetje licht in de duisternis.”
Estrada werd geboren in het kleine bergstadje Coatepec in Veracruz, Mexico, een plaats die beroemd is om de muziek van zijn zoon Jarocho. Zijn eigen ouders waren gitaarbouwers en orkestmuzikanten; Hoewel hij zei dat hij opgroeide in een liefdevol gezin, beleefde zijn geboorteplaats een periode van intens geweld naarmate hij ouder werd. Terwijl hij in angst voor anderen leeft, vindt Estrada troost in de natuurlijke flora en fauna om hem heen.
“Ik heb altijd van de natuur gehouden. Ik ben opgegroeid aan de rand van een rivier op een koffieplantage in mijn thuisland, dus de natuur heeft me altijd nauw aan het hart gelegen. Maar naarmate ik ouder word, beschouw ik het niet meer als vanzelfsprekend”, aldus Estrada.
In de langzame symfonie ‘Un Rayo De Luz’ koestert Estrada het verfrissende gevoel van zonneschijn na een strenge winter, terwijl ze de dood frontaal onder ogen ziet – terwijl ze ‘Cómo será de hermosa la muerte / Que nadie ha vuelto de allá’ zingt. Ondertussen zijn er op nummers als ‘Dime’ en ‘Flores’ duidelijke orkestrale pieken, waar subtiele percussie plaats maakt voor grootse, louterende releases.
“Er zijn veel liedjes die ik (schreef) terwijl ik naar de bomen keek en in de natuur was. Het kalmeert mijn ego”, zei Estrada. “Als ik omringd ben door de natuur, probeer ik niemand iets te bewijzen. Je begint je te herinneren dat je deel uitmaakt van een groter ecosysteem en dat je gewoon jezelf moet zijn.”
Maar zelfs in sombere odes over velden waar geen bloemen groeien, of eindeloze stormen, blijft zijn vermogen om de positieve kant van de dingen te zien doorschijnen in elk doordringend gefluit en zacht gitaargetokkel.
“Ik was als een mug”, zei Estrada. “Ik volg van nature het licht. Natuurlijk heb ik duisternis in mij. Maar als ik verdrietig ben of pijn heb, zijn er momenten waarop ik naar het licht moet gaan.
“Ik werd omringd door geweld en vaak wilde ik hem geen macht geven”, voegde hij eraan toe. “Dus ik probeer altijd in alles iets moois en lichts te vinden – gewoon om de hardheid te verdunnen.”
Wanneer hij deze nummers live zingt, maakt hij gebruik van zijn verdriet op een manier die niet onschadelijk is, maar eerder een manier om dieper contact te maken met zichzelf en zijn fans.
“Soms als ik zing, open ik bepaalde deuren. In de ene kamer is mijn verdriet en in een andere kamer is er mijn pijn, maar het openen van deze deuren maakt me niet ziek. Ik weet wat daar is. Maar zingen is wat mij met al deze plaatsen verbindt”, zei Estrada.
“Het mooie (op tournee) is dat ik daadwerkelijk mensen zie met wie ik op dat moment een connectie heb. Voor mij is dat de magie van optreden.”
Toen hij vooral terugkeek op het Amerikaanse deel van zijn tour, zei hij dat het belangrijker dan ooit is om zijn fans te helpen zich verzorgd te voelen.
“Dit is een heel vreemd en gewelddadig moment dat alleen Latino’s in de VS meemaken”, zei Estrada, verwijzend naar toenemende aanvallen op immigrantengemeenschappen door het hele land. “Ik ben gepassioneerd door het vieren van Latijns-Amerikaanse muziek en erfgoed. Ik wil gewoon kleine momenten creëren waarin mensen zich welkom en geliefd kunnen voelen. Ze verdienen het om goed te leven en gelukkig te zijn. Ik wil gewoon het leven vieren tijdens dit concert.”
