Decennia lang Het proces voor het maken van een surfplank is min of meer hetzelfde: snijd het schuim; plaats een houten stringer in het midden om structuur en sterkte te bieden; vorm, wikkel het dan in glasvezel, zand en laat gaten achter voor het touw en de vinnen. Het is aangekomen Firewire-surfplanken komen. Nu gebruikt het bedrijf een constructieproces van 21 stappen en een verscheidenheid aan schuim van ruimtevaartkwaliteit, koolstofvezel en biohars om platen te produceren die regelrecht uit sciencefiction lijken te komen.
De surfwereld heeft de neiging om de voorkeur te geven aan het beproefde, maar in het geval van Firewire dient elk nieuw materiaal en ontwerp een doel. Tot ontsteltenis van elke Luddite-golfrijder werkte het board heel goed. Ik heb het grootste deel van de herfst en winter besteed aan het testen van drie nieuwe boards van Firewire: de Neutrino, Machadocado en Revo Max. Elke kamer gebruikt verschillende materialen en verschillende ontwerpen, gemaakt voor verschillende soorten golven (en surfers). Dit is wat ik heb gevonden.
Een beetje achtergrond
Firewire-surfplanken
Machadocado (2026)
In december 2005 sloot Clark Foam plotseling zijn deuren tijdens een evenement dat bekend staat als ‘Empty Monday’. Clark maakte ongeveer 90 procent van de traditionele polyurethaan (PU) surfplankplanken die werden verkocht, en plotseling werden boardfabrikanten gedwongen op zoek te gaan naar alternatieve kernmaterialen. Velen in de industrie wenden zich tot geëxpandeerd polystyreen (EPS)-schuim, waarvoor ook epoxyhars nodig is, omdat traditionele PU-hars EPS smelt.
EPS brengt echter enkele aanzienlijke prestatieproblemen met zich mee. Ten eerste is het drijfvermogen ongeveer 8 procent groter dan bij PU, wat resulteert in een ‘kurkachtige’ rit waardoor surfers het gevoel krijgen dat ze onhandig op het water drijven in plaats van erin te graven. Het buigt ook niet op dezelfde manier, wat de manier verandert waarop het bord draait.
Rond dezelfde tijd werkten de Australische shapers Nev Hyman en Bert Burger samen aan een heel ander ontwerp. De dekhuid is bevestigd aan de boven- en onderkant van de kern van EPS-schuim, wat in de volksmond ‘sandwichconstructie’ wordt genoemd. De huid is gemaakt van een 3 mm dik ruimtevaartcomposietmateriaal dat structurele integriteit en trillingsdemping toevoegt, evenals weerstand tegen deuken. Het gehele broodje wordt verpakt in een vacuümzak.
De meest opvallende verandering is echter het verwijderen van de houten band in het midden van het board die van nose tot tail loopt. In plaats daarvan wordt het bord vervangen door twee parabolische rails die langs elke kant van het bord lopen. Deze twee houten rails zorgen niet alleen voor meer controle, maar zorgen er ook voor dat je sneller uit bochten komt. Deze constructie werd bekend als Future Shapes Technology (FST).
