Startup uit Tel Aviv Feit kwam vandaag uit stealth tevoorschijn met Zaadronde van $ 73 miljoen voor een ambitieuze maar vreemde missie: digitale documenten verder brengen dan de standaardformaten die de meeste bedrijven gebruiken – .PDF, .docx, collaboratieve cloudbestanden zoals Google Docs – en het tijdperk van intelligentie inluiden.
Voor Matan Gavish, oprichter en CEO van Factify, is dit niet zomaar een software-upgrade; het is een onvermijdelijkheid waar hij al jaren door geobsedeerd is.
“Deze pdf is ontwikkeld toen ik op de basisschool zat”, vertelde Gavish aan VentureBeat. “De basis van het software-ecosysteem is nog niet echt ontwikkeld… iemand moet de digitale documenten zelf opnieuw ontwerpen.”
Gavish, hoogleraar computerwetenschappen en gepromoveerd aan Stanford, geeft toe dat zijn interesse in administratieve bestandsformaten een anomalie is voor iemand met dergelijke kwalificaties.
“Dit is een zeer oncoole kwestie om over te obsesseren”, zei hij. “Gezien het feit dat mijn academische achtergrond in AI en machine learning ligt, wilde mijn moeder dat ik een AI-bedrijf startte omdat het cool was. Ik weet niet zeker waarom ik geobsedeerd raakte en vervolgens geobsedeerd raakte door papierwerk.”
Maar de obsessie heeft nu de aandacht getrokken van een grote groep investeerders onder leiding van Valley Capital Partners en gesteund door AI-zwaargewichten zoals Google’s voormalige AI-chef John Giannandrea.
De weddenschap is simpel: de statische stijfheid van de meeste digitale bestanden heeft hun bruikbaarheid beperkt, en betere, slimmere documenten die hun bewerkingsgeschiedenis en eigendom daadwerkelijk delen met gebruikers zoals bedoeld, zijn niet alleen mogelijk – ze bieden ook een kans van een miljard dollar.
Geschiedenis van digitale documenten
Om te begrijpen waarom een startronde tot 73 miljoen dollar kan stijgen, moet je de omvang begrijpen van de valkuilen waarmee bedrijven worden geconfronteerd. Er zijn momenteel naar schatting drie biljoen pdf’s in omloop. “Sommige mensen kijken meer naar pdf’s dan naar hun kinderen”, grapt Gavish.
De geschiedenis van digitale documenten is geen lineaire progressie waarbij het ene formaat het andere vervangt. Het is eerder een verhaal van ‘soortvorming’, waarbij verschillende formaten zich ontwikkelden om verschillende ecologische niches te vullen: creatie, distributie en samenwerking.
Bestandstijdperk: Microsoft Word (jaren 80-90)
Digitale documenten beginnen als geïsoleerde artefacten. In de jaren tachtig was het ‘document’ nauw verbonden met de hardware waaruit het bestond. Bestanden die in WordPerfect op een DOS-machine zijn gemaakt, zijn eigenlijk gewoon onzin voor Macintosh-gebruikers.
Microsoft Word, dat zijn oorsprong vindt in de baanbrekende WYSIWYG-editor bij Xerox PARC, veranderde dit door te profiteren van de dominantie van het Windows-besturingssysteem. In de jaren negentig werd het binaire .doc-formaat de standaardcontainer voor bewerkbare professionele documenten. Deze bestanden waren echter structureel “geheugendumps” ontworpen voor de beperkte hardware van die tijd, wat vaak corruptie of privacylekken veroorzaakte waarbij verwijderde tekst verborgen bleef in de binaire gegevens van het bestand.
Het digitale ‘rock’-tijdperk: PDF (jaren 90-2006)
PDF’s zijn niet afkomstig van schrijfhulpmiddelen; het is een hulpmiddel om te zien. In 1991 schreef John Warnock, medeoprichter van Adobe, het witboek “Project Camelot”, waarin hij een “digitale envelop” voor ogen had die er op elk scherm of elke printer identiek uit zou zien.
In tegenstelling tot Word-bestanden, die kneedbaar zijn, zijn PDF’s ontworpen om onveranderlijk te zijn. Ze gebruikten een PostScript-beeldvormingsmodel om karakters op precieze coördinaten te plaatsen, waardoor visuele getrouwheid werd gegarandeerd. Hoewel de acceptatie aanvankelijk traag verliep, heeft Adobe’s besluit uit 1994 om Acrobat Reader gratis uit te brengen ervoor gezorgd dat PDF de mondiale standaard is geworden voor ‘digitale concreetheid’: het finaliteitsformaat dat wordt gebruikt voor contracten, overheidsformulieren en archieven.
Tijdperk van samenwerkende clouddocumenten (2006-heden)
In 2006 verstoorde Google het model opnieuw door documenten van de harde schijf naar de browser te verplaatsen. Door het algoritme ‘Operationele Transformatie’ te gebruiken, stelt Google Documenten meerdere gebruikers in staat dezelfde tekststroom tegelijkertijd te bewerken.
Dit verandert het paradigma van “bestanden verzenden” naar “links delen”. Hoewel Google Workspace nu meer dan drie miljard gebruikers heeft (voornamelijk consumenten en onderwijs), verandert het de manier waarop we werken fundamenteel: documenten worden omgezet in levende, samenwerkingsprocessen en niet in statische artefacten.
Status quo: fragmentatie
Ondanks deze vooruitgang blijft de zakenwereld gefragmenteerd. We hebben een concept opgesteld in Google Docs (“Digital Stream”), opgemaakt in Word (“Digital Clay”) en ondertekend in PDF (“Digital Stone”).
Maar deze fragmentatie heeft gevolgen. “Het probleem is niet het papierwerk. Het is alles eromheen”, aldus het bedrijf. “Zodra een PDF uw systeem verlaat, is de controle verloren. Versies variëren. De toegang is onduidelijk. Er is niets zichtbaar.”
Zet digitale documenten om in een intelligente infrastructuur
De weddenschap van Factify is dat deze fragmentatie in het tijdperk van AI niet langer alleen maar vervelend is, maar een kritieke mislukking. AI-modellen hebben gestructureerde en verifieerbare gegevens nodig om te kunnen functioneren.
Wanneer de AI een pdf ‘leest’, gokt hij in wezen, waarbij hij gebruik maakt van optische tekenherkenning om tekst uit een digitale foto te schrapen.
“Waar we hier mee te maken hebben is een megalomane visie, maar tegelijkertijd misschien wel iets dat onvermijdelijk is”, aldus Gavish.
De oplossing van Factify is om documenten niet als statische bestanden te behandelen, maar als intelligente infrastructuur. In de ‘Factified’ standaard heeft een document zijn eigen brein. Het heeft unieke identiteiten, een eenvoudig toestemmingssysteem en onveranderlijke auditlogboeken die eraan zijn gekoppeld.
“We hebben een nieuw documentformaat geschreven dat PostScript vervangt”, legt Gavish uit. “We hebben een nieuwe datalaag gecreëerd die documenten als eersteklas burgers ondersteunt… en altijd beschikbaar is binnen de organisatie en mogelijk ook daarbuiten.”
Dit onderscheid – tussen bestanden en API’s – vormt de kern van de pitch van het bedrijf.”
-
Bestanden zijn verplicht: Ze stapelen zich op, raken verdwaald en kunnen worden gestolen. “Het is terug naar de baksteenstatus”, zei Gavish. “Bestanden zijn in ieder geval een risico, omdat ze zich daar ophopen, je moet er voor zorgen.”
-
API is een troef: Factify-documenten zijn actieve objecten. U kunt vragen stellen: “Wie heeft de uwe gezien? Wanneer verloopt deze? Is uw versie de meest recente?”
‘Mensen veranderen niet’, formaten wel
De geschiedenis is gevuld met formaten die PDF probeerden te vervangen (zoals Microsoft XPS). Ze falen omdat ze te veel gedragsverandering van gebruikers eisen. Gavish is zich terdege bewust van deze valkuil.
“Als ik met ondernemers op het gebied van bedrijfssoftware praat, vertel ik hen dat de twee wetten die je moet weten over het starten van een bedrijf op het gebied van bedrijfssoftware zijn dat het de samenleving niets kan schelen, en dat er niets is veranderd”, zei hij.
Om dit aan te pakken heeft Factify een diepe achterwaartse compatibiliteit ingebouwd. Gefactureerde documenten kunnen er precies zo uitzien als PDF’s, compleet met pagina-einden en marges. Gebruikers hoeven geen nieuwe interface te leren om waarde te verkrijgen; ze hoeven alleen maar een specifiek probleem op te lossen, zoals een directeur die ervoor wil zorgen dat een investeringsnota niet kan worden doorgegeven.
“Wat ze tegen hun team te zeggen hebben is: ‘Beste stafchef, de arbeidsovereenkomst en het investeringsmemorandum… zullen werkelijkheid worden. De rest gaat verder”, zei Gavish. “Ze zien meteen de voordelen… maar dan beseffen ze dat ze de Rubicon zijn overgestoken.”
Wat is de toekomst voor Factify?
Het kapitaal uit deze ronde zal worden gebruikt om de kernengineering van het platform te verdiepen – wat Gavish omschreef als ‘zwaar technisch werk’, waarbij ze documentformaten, datalagen en applicatielagen helemaal opnieuw moesten opbouwen. Het bedrijf bouwt ook een groot operationeel centrum in Pittsburgh om zijn expansie in de VS te ondersteunen.
Uiteindelijk probeert Factify niet nog een samenwerkingstool zoals Google Docs te bouwen. Ze proberen een onveranderlijk verslag van de toekomst vast te stellen – een standaard voor ‘waarheid’ in de digitale wereld.
“PDF… werd de standaard, wat betekende dat ik mijn belastingen niet in een ander formaat kon indienen. Zo ziet winnen eruit”, zei Gavish. “We hebben een documentstandaard gemaakt die niet specifiek is voor de zorg of verzekering, maar slechts een document is.”
Voor de drie biljoen statische bestanden die momenteel in de cloud zijn opgeslagen, kan het schrijven uiteindelijk stoppen.
