Ik heb elkaar nooit ontmoet mijn grootmoeder Marie, die stierf toen ze nog maar 50 jaar oud was. Er werd mij verteld dat we op elkaar leken, en ik voelde me vaak gedwongen om meer over hem te weten te komen.
Ik wist niet goed hoe ik het ter sprake moest brengen in een gesprek met mijn moeder, die op 21-jarige leeftijd wees werd. Mijn moeder heeft zelden of nooit over mijn grootmoeder gesproken en andere familieleden toen ik klein was, dus ik neem aan dat het hem pijn deed om dat te doen.
Uiteindelijk heb ik een deel van de mijne geërfd Antieke sieraden van oma uit de jaren 40, inclusief haar armband en verlovingsring. Ik heb ook oude familiefotoalbums. Ik besloot de armband van mijn grootmoeder als gespreksonderwerp te gebruiken en stuurde mijn moeder een sms met de vraag: “Wanneer zag je haar die dragen?” samen met een foto van mijn grootmoeder die een armband draagt uit het album.
Dit brak het ijs en hielp bij het lanceren van veel vliegtuigen gesprek over herinneringen Ik heb een fotoalbum. Deze items werden een toegangspoort tot een verleden waar ik heel graag meer over wilde weten en een speciale manier voor mijn moeder om details van onze familiegeschiedenis te delen via telefoontjes en sms-berichten.
De auteur stuurt een foto van een armband die hij heeft geërfd (laat zien) naar zijn moeder om een gesprek over het verleden van zijn familie op gang te brengen. Met dank aan Isabella Jade.
Ik leerde over dierbaren die ik nooit heb gekend
Op één foto zag ik mijn grootvader en grootmoeder bij elkaar staan – ze zagen er heel jong uit. Door met mijn moeder te praten, heb ik dat geleerd Foto opgenomen in Astoria, Queens, kort nadat mijn grootvader, die bij de luchtmacht diende, na de Tweede Wereldoorlog terugkeerde. Ik kon al zijn medailles op zijn jasje zien. Mijn moeder legde uit dat mijn grootouders kort nadat deze foto was gemaakt, trouwden. Voor mij vertegenwoordigt deze foto mijn eerste generatie Italiaans-Amerikaanse grootouders die verliefd worden en mijn Zuid- en Noord-Italiaanse roots die samenkomen, een belangrijk moment in onze familiegeschiedenis.
Op een dag opende ik een klein turquoise doosje en staarde naar het doosje van mijn grootmoeder verlovingsring. Ik voel me geïnspireerd. De naam van de juwelierszaak stond op de doos, dus ik heb de winkel online onderzocht. Ik zag het gebouw dat hoogstwaarschijnlijk was gekocht nog steeds in Steinway Street staan, niet ver van de plek waar uit de volkstellingen blijkt dat mijn grootmoeder destijds in Queens woonde. Als ik zie dat het gebouw er nog steeds staat, vraag ik me af op de dag dat mijn grootvader die ringen kocht en hoe gelukkig hij was over hun toekomst.
De auteur zei dat ze online onderzoek heeft gedaan om meer te weten te komen over de juwelierszaak waar de verlovingsring van haar grootmoeder hoogstwaarschijnlijk is gekocht. Met dank aan Isabella Jade.
Foto’s geven aanwijzingen over hun persoonlijkheid
Mijn grootouders verhuisden in de jaren vijftig met hun drie kinderen naar New Hampshire. Foto’s laten zien dat mijn grootmoeder haar stadsstijl nooit heeft veranderd, ondanks dat ze in een veel kleinere stad woonde. Ik bewonder dat hij altijd zichzelf wil zijn.
Ik sms’te mijn moeder met meer foto uit album, en ik leerde in deze periode meer over de veerkracht van het gezin. In het begin was het niet gemakkelijk in New Hampshire, legde mijn moeder uit, omdat ik niet hetzelfde voedsel en dezelfde ingrediënten in de supermarkt had, geen vertrouwde kinderarts in de buurt had, geen familieleden in de buurt, en niets van wat gezinnen in grotere steden gewend waren; het was een grote aanpassing.
Voor mij was het geruststellend om te weten dat mijn grootouders eraan hadden gewerkt om deze moeilijkheden te overwinnen en om te weten dat mijn familie die vastberadenheid bij ons had gekregen.
Ik voel mij dichter bij mijn roots
De foto’s die ik met mijn moeder zie, hebben tot discussies geleid waardoor ik me beter voelde verbonden met mijn voorouders. Ik leerde dat mijn grootmoeder altijd jurken en lippenstift droeg (net als ik), dat ze graag Italiaans kookte en tegelijkertijd de afwas liet zinken zodat ze het gezin op de eerste plaats kon zetten, en dat ze opgewekt was en met iedereen een gesprek kon beginnen. Door over aspecten van zijn persoonlijkheid te praten, voel ik me dichter bij hem, ook al hebben we elkaar nog nooit ontmoet.
De auteur zei dat het horen van de verhalen achter oude foto’s hem hielp zich verbonden te voelen met familieleden die hij nooit kende. Met dank aan Isabella Jade.
Door verdere discussie kwam ik erachter dat mijn grootvader altijd elke dag een overhemd met knoopjes en een pantalon of een volledig pak droeg. En ik ontdekte ook dat hij daarna een gerespecteerde carrière als timmerman had buiten dienst gesteld.
Dit zorgde er ook voor dat mijn moeder en ik dichter bij elkaar kwamen
Door de jaren heen genoot mijn moeder van onze gesprekken terwijl ze nadacht en terugging in de tijd via foto’s en herinneringen. Ik denk dat het herinneren van deze dingen genezend was voor ons beiden, en het heeft ons ook veel gebracht een nieuwe manier van verbinden.
Als ik nu naar foto’s van mijn grootouders kijk, zie ik ze niet alleen elkaars hand vasthouden voordat ze gaan trouwen, maar denk ik aan het moment, de plaats, het waar en wanneer, en hoe de foto naar mij en mijn moeder leidt – en nu naar mijn kinderen. Ik heb geleerd dat de details op een foto of de herinneringen rond een aandenken bijzondere verhalen zijn die onthouden en doorgegeven kunnen worden, en ik kan niet wachten om deze verhalen ooit door te geven aan de volgende generatie.
