Het is bekend wanneer kat Als ze vallen, kunnen ze vaak perfect landen, waarbij ze behendig manoeuvreren om zichzelf recht te zetten voordat ze de grond raken. Nu hebben onderzoekers van de Japanse Yamaguchi Universiteit ons begrip van dit buitengewone vermogen verbeterd door zich te concentreren op de mechanische eigenschappen van kattenstekels.
Wat ze vonden, werd onlangs gedetailleerd beschreven Studie in het tijdschrift The Anatomical Record is deze zekere voetlanding gedeeltelijk te danken aan het feit dat het thoracale gebied van een kat veel flexibeler is dan het lumbale gebied.
Hoewel het vermogen van de kat om door de lucht te draaien zonder opnieuw ergens tegenaan te duwen de wetten van de natuurkunde lijkt te schenden, is het in werkelijkheid een ingewikkelde richtmanoeuvre. Om erachter te komen hoe ze dat deden, analyseerden onderzoekers in de nieuwe studie eerst de stekels van vijf dode katten, waarbij ze de thoracale en lumbale gebieden van elkaar scheidden en vervolgens mechanische tests uitvoerden om de flexibiliteit, kracht en weerstand tegen rotatie te meten. In een ander experiment gebruikten onderzoekers een hogesnelheidscamera om twee katten te filmen die op een zacht kussen vielen.
Uit de daaropvolgende analyse, zoals verteld door het tijdschrift Phys.orgHet team merkte op dat wat katten zo goed maakt in vallen, hun stekels zijn, die niet overal even flexibel zijn. Met name het thoracale gebied is zeer flexibel: het kan met weinig inspanning ongeveer 50 graden draaien. Het lumbale gebied is daarentegen veel stijver en werkt als stabilisator.
Daarom draait de kat bij het strekken in de lucht eerst zijn hoofd en voorpoten naar de grond, omdat de thoracale wervelkolom flexibel is, en daarna volgt de rest van het achterlichaam. Het stijvere lumbale gebied fungeert als een soort anker, waardoor de kat de voorkant kan draaien zonder de controle te verliezen.
De resultaten van het nieuwe onderzoek laten zien dat de complexe luchtaanpassingsmanoeuvres die katten uitvoeren, in een precieze volgorde plaatsvinden. “Tijdens het luchtstrekken wordt de anterieure romprotatie eerder voltooid dan de posterieure romprotatie”, aldus het rapport Studie lezen. “Deze resultaten suggereren dat de romprotatie tijdens het luchtstrekken bij katten opeenvolgend plaatsvindt, waarbij eerst de voorste romp roteert, gevolgd door de achterste romp, en een flexibele thoracale wervelkolom en een stijve lumbale wervelkolom in axiale torsie zijn geschikt voor dit gedrag.”
Naast het ontsluiten van het geheim van het vermogen van katten om ‘rechtop’ te vallen, concluderen de auteurs, kunnen de bevindingen dierenartsen helpen bij de behandeling van ruggenmergletsels en zelfs leiden tot de ontwikkeling van wendbaardere robots.
Dit verhaal verscheen voor het eerst in KABEL Italië en is vertaald uit het Italiaans.
