Te midden van de vele vreselijke krantenkoppen dit jaar was er één ding dat mijn nerdy hart doorboorde.
“Geniet je van deze titel? Je zelden: lezen voor je plezier daalt…” is top een verhaal van mijn collega Hailey Branson-Potts in augustus. Het leesplezier onder Amerikaanse volwassenen is in twintig jaar met meer dan 40% gedaald – een voortzetting van een trend die in de jaren veertig begon.
Ik begrijp. We willen niet voor de lol lezen als we er doorheen proberen te navigeren gooi de informatie die we online vinden weg en begrijp het onze politieke tijden zijn slecht. Maar als Tyrion Lannisterde sluwe held uit George R.R. Martins ‘A Game of Thrones’ zei: ‘De geest heeft boeken nodig zoals een zwaard een slijpsteen nodig heeft, als hij zijn scherpte wil behouden.’
Dus voor mijn jaarlijkse vakantie kolom Als ik goede boeken over Zuid-Californië aanbeveel, houd ik het bij een beter leesbaar formaat – hapklare juweeltjes van intelligentie, als je wilt. Door middel van essays, korte verhalen, gedichten en foto’s zal elk van mijn suggesties troost bieden door de schoonheid van de plaatsen waarin we leven en inspiratie bieden over hoe we ernaar kunnen streven slechte mensen te bestrijden.
“Zuid-Californië: schrijven vanaf de weg, 1992-2025” door LAist-verslaggever Adolfo Guzman-Lopez.
(Gustavo Arellano / Los Angeles Times)
De warme stem van Adolfo Guzman-Lopez heeft Angelenos 25 jaar lang geïnformeerd over kunst, politiek en onderwijs bij wat lange tijd KPCC heette. gebruikt nu LAist 89.3. Wat de meeste luisteraars misschien niet weten, is dat de inwoner van Mexico-Stad voor het eerst erkenning kreeg als oprichter Taco Shop-dichtereen invloedrijk collectief in San Diego dat Chicano-schrijvers in de kijker zet in een stad die hen lijkt te negeren.
Guzman-Lopez laat anderen die geschiedenis leren in de inleiding en het vervolg op ‘Southern California: Writings from the Road, 1992-2025.’ Als je zijn korte bloemlezing leest, wordt het al snel duidelijk waarom zijn audio-levering altijd een proza-achtige kwaliteit heeft die vaak ontbreekt bij openbare radioverslaggevers, wier voordracht vaak zo droog is als Death Valley.
Meestal in het Engels, maar af en toe Spaans en Spanglish, neemt Guzman-Lopez lezers mee van de Amerikaans-Mexicaanse grens naar LA, met behulp van het soort lyrische bank dat alleen een dichter kan. Ik vond vooral zijn beschrijving van Silver Lake leuk als ‘twee belastingschijven verwijderd/van Salvatrucha Echo Park.’ Een ander hoogtepunt komt in ‘Trucks’, waar Guzman-Lopez immigrantenondernemers van over de hele wereld prijst die naar LA komen en hun bedrijven naar hun geboortestad vernoemen.
‘Zeg deze namen om het land te prijzen’, schreef hij. ‘Zeg deze namen om zijn reis te documenteren. Zeg deze namen om zijn reis te herinneren.’
Guzman-Lopez deed onlangs een gezamenlijke lezing Lisa Alvarezdie haar eerste boek, ‘Some Final Beauty and Other Stories’, publiceerde na tientallen jaren Engelse les te hebben gegeven – ook aan mijn vrouw in de jaren negentig! — aan de Irvine Valley Universiteit.
Deze inwoner van LA deed het onmogelijke voor iemand die zich zelden in verzonnen verhalen verdiept omdat de echte wereld behoorlijk fantastisch is: hij liet me niet alleen fictie lezen, maar er ook van genieten.
Alvarez’ debuut is een losjes gebonden verzameling waarin progressieve activisten in Zuid-Californië centraal staan, waaronder de seismische uitzending van iemand die vocht tijdens de Spaanse Burgeroorlog en een inwoner van het OC-canyon die de FBI waarschuwde voor de deelname van zijn buurman aan de opstand in het Capitool in het Amerikaanse Capitool op 6 januari.
Auteur, activist en professor aan het Irvine Valley College Lisa Alvarez houdt een exemplaar vast van haar korte verhalenbundel ‘Some Final Beauty and Other Stories’.
(Don Leach / Dagelijkse piloot)
De meeste hoofdrolspelers zijn vrouwen, die tot leven worden gewekt door de strakke, stralende zinnen van Alvarez. Herinneringen spelen een sleutelrol: mensen die geliefd zijn en verloren, plaatsen waar naar verlangd wordt en die verguisd worden. Een neef herinnert zich hoe zijn oom in het subversieve dossier van de FBI terechtkwam nadat hij een toespraak van Paul Robeson in Zuid-LA had bijgewoond, kort nadat hij in de Tweede Wereldoorlog bij de marine had gediend. Een burgemeester van L.A. die een voorstander lijkt Antonio Villaraigoisa beschrijft zichzelf als “de sluwe, koele stem van een man die zijn verleden en toekomst ziet in de hoofdstukken van een bestseller” terwijl hij een vervaagde filmster probeert te overtuigen om tijdens een protest uit een boom te komen.
Om William Faulkner over het Zuiden te parafraseren: het verleden is nooit dood in Zuid-Californië – het is niet eens het verleden.
Hoewel Alvarez een beginnende auteur is, heeft DJ Waldie veel boeken geschreven. Livy of Lakewood, die al tientallen jaren belangrijke essays schrijft over de geschiedenis en aardrijkskunde van L.A., heeft een aantal van haar nieuwste inspanningen verzameld in ‘Los Angeles Elementen: aarde, water, lucht, vuur.”
Veel van haar onderwerpen – moederbomen uit L.A., baanbrekende prediker Aimee Semple McPherson, de eerste Hass-avocado – zijn beproefd terrein voor schrijvers uit Zuid-Californië. Maar weinigen van ons kunnen een zin als Waldie omzetten. Over de legendarische Dodger-presentatoren Vin Scully en Jaime Jarrín schreef hij: “De zustersteden Los Angeles en Los Angeles, opgeroepen door (hun) stemmen… lijken misschien onvergelijkbare plaatsen voor degenen die ze niet hebben gehoord, maar de grenzen van de twee steden zijn wazig. Geluid reist.”
Man, ik wou dat ik dat schreef.
‘Elements of Los Angeles’ is de moeite waard om te kopen, al was het maar om ‘Taken by the Flood’ te lezen, Waldie’s verhaal over St. Mary’s Dam-ramp Franciscus in 1928 waarbij minstens 431 mensen – vooral Latino’s – omkwamen en carrières werden verwoest De peetvader van LA-water, William Mulholland. De langzame weergave van de tragische chronologie door de auteur, uit het beroemde werk van Mulholland “Daar is het. Neem het‘citaat terwijl hij water van binnenuit laat ontsnappen Owens Vallei in 1913 om de dorst van de stad te lessen, hoe L.A. de ramp snel vergat en pompositeit na pracht en praal toevoegde.
Maar dan besluit Waldie met een citaat uit een Spaanstalige gang over de ramp: “Vrienden, ik verlaat jullie/met dit trieste lied/en met een pleidooi voor de hemel/Voor degenen die getroffen zijn door de overstroming.”
De belangrijkste slachtoffers waren volgens Waldie niet degenen die stierven door de St. Mary’s Dam. Francis, maar eerder alle Angelenos die deelnamen aan Mullhollands fatale idiotie in Mullhollands L.A.
“Elements of Los Angeles” werd uitgegeven door Angel City Press, onderdeel van de Los Angeles Public Library, die ook “Cruising J-Town: Japanese American Car Culture in Los Angeles” uitbracht.
Oliver Wang, hoogleraar sociologie aan Cal State Long Beach, biedt een krachtig koffietafelboek door wat gemakkelijk verkocht zou kunnen worden als een plakboek met coole foto’s en dit te baseren op de geschiedenis van een gemeenschap die de belofte en het lijden van Zuid-Californië zoals weinig anderen in het land.
We zien Japans-Amerikanen poseren voor geïmporteerde soep, genietend van de SoCal-cultuurscène in de jaren zestig, voor auto’s staan in een interneringskamp uit de Tweede Wereldoorlog en hun tuinwagens tegelijk inladen. toen ze de tuinbouwsector domineerden.
“Je zou de hele geschiedenis van de Amerikaanse autocultuur kunnen lezen en geen Japanse of Aziatisch-Amerikaanse betrokkenheid kunnen ontdekken”, schrijft Wang – maar dat zou net zo langdradig zijn als “Cruising J-Town.”
De rest is net zo leuk om te escaleren als mijn andere platen. Stop een dag met doomscrollen, neem de tijd om alles te lezen en word gaandeweg een betere Zuid-Californië. Genieten!
