Ik zit vast in een doom scrollende lus Opnieuw.
Mijn algoritme sleepte me mee naar een konijnenhol vol video’s die mensen op sociale media plaatsten om 2026 uit te roepen tot hun jaar… buiten de sociale media.
Ik zie steeds meer video’s met massadeclaraties voor “ga analoog‘ en focus op activiteiten zonder scherm. De ironie is sterk, maar nu de wereld om mij heen in rep en roer is, is dit sentiment interessant.
Ik ben niet naïef genoeg om te denken dat deze beweging nieuw is of zal blijven bestaan, maar meedoen lijkt een geweldige manier om op adem te komen en het goede te midden van het puin te vinden.
Terwijl ik nog een video en nog een video bekeek, begon een idee wortel te schieten. Wat als ik een nieuwe hobby beginnen om mijn telefoon uit te zetten, ook al is het maar even per dag?
En wat als mijn man zich bij mij voegt?
Hoewel het buiten onze comfortzone voelde, kochten we een verf-op-nummer-kit
Samen met mijn man begon ik verf-op-nummer doeken te maken. Tawnya Gibson
Toen ik dit idee met mijn man deelde, kwam hij op het idee van kopen verf op nummer kit ontworpen voor volwassenen.
Dat is ver buiten onze comfortzone. Maar voordat we er beiden over konden praten, gingen we langs bij een kunstwinkel.
We besloten allebei een groter canvas te kopen, voornamelijk voor een langetermijnproject, niet omdat we zeker wisten dat we over de juiste vaardigheden beschikten. Ongeveer $ 30 later vragen we ons nog steeds af wat we dachten.
Toen we thuiskwamen, hadden we een klaptafel meegenomen van ons kantoor. De hoogte was precies goed om te delen, omdat we tussen ons in op loveseats, water, borstels en papieren handdoeken zaten.
We scheidden de verf, zetten ‘New Girl’ op repeat, pakten een leesbril en klodders kleur op onze doeken – zij was een straatbeeld in Brooklyn, ik was uitzicht op de skyline van Londen – allebei stiekem in de hoop dat het goed genoeg zou zijn om aan onze slaapkamermuur te hangen als we klaar waren.
Deze nachten zonder mobiele telefoons worden onze levensader om ons lichter te voelen, net als toen we net trouwden
Het is geweldig dat een eenvoudige hobby ons heeft geholpen meer te praten en te lachen. Tawnya Gibson
Een aantal dingen werden meteen duidelijk. Ten eerste kunnen we onze capaciteiten overschatten en hoe moeilijk schilderen op nummer is voor volwassenen.
Vervolgens benaderen we deze taak heel anders. Ik begon met grotere vlakken, draaide mijn penseel en kwam pas op het laatste moment dicht bij de rand van het canvas, terwijl ik mijn best deed om geen fouten te maken.
Mijn man koos voor de kleinere details in de donkerste kleur. Hij had alle instructies gelezen. Ik heb de mijne direct in de prullenbak gegooid.
Onze persoonlijkheden lijken op elkaar totdat ze niet meer hetzelfde zijn. Ik heb de behoefte om te catastroferen voordat ik plannen maak. Mijn man is logisch en denkt meer zwart-wit. Ik heb het gevoel dat deze verschillen duidelijk zichtbaar zijn als we schilderen.
In de loop van twee of drie afleveringen van ‘New Girl’ heb ik het starten uitgesteld, opgegeven en meer dan tien keer begonnen. Mijn lucht ziet er verschrikkelijk uit, wat mijn gebrek aan artistiek talent laat zien.
Tussen elke lach door verklaar ik een totale ramp, terwijl ik me zorgen maak over het opraken van de roze lucht van nummer 1. 12, en stopte lang voordat de laatste aflevering van de avond eindigde.
Toch gingen we avond na avond door met schilderen.
De voortgang verliep traag en we wisten geen van beiden zeker wanneer het klaar zou zijn. Maar er gebeurt iets op die avonden dat we ervoor kiezen om te schilderen in plaats van te rusten met onze telefoons in de hand: onze huizen zijn vriendelijker. Wij praten. Wij lachten.
Stress door het maken van fouten is een soort milde stress die we meestal ervaren als ons huwelijk nog jong is.
Op weg naar bed stonden we op. Evalueer. Geef commentaar op onze voortgang en slaap beter.
Wij herinneren ons hoe het voelde iets doen zonder doel of agenda. We houden er niet van om tijd samen online door te brengen.
Misschien als we allemaal klaar zijn, zal ik een foto in een wazig filter plaatsen en pronken met mijn roze Londense hemel, glitch in het volle zicht – een kleine analoge badge om te vieren dat ik weet hoe ik moet leven.
