De onlangs herziene voedselpiramide mag fruit dan wel als een middelmatige prioriteit beschouwen, maar er is niets waar de regering-Trump meer van houdt dan van een bron van twist.
Bij elke nieuwscyclus lijkt de president van plan iets nieuws te introduceren waar Amerikanen over kunnen debatteren: de wijsheid (en wettigheid) van de oorlog in Irak; de term “betaalbaarheid”; de effectiviteit van stembiljetten per post (onlangs gebruikt door presidenten); betekenis van geboorterecht; de legitimiteit van een vice-president die publiekelijk door twee pausen is berispt omdat hij een boek heeft geschreven over zijn bekering tot het katholicisme – we discussiëren nog steeds over die nieuwe voedselpiramide.
Maar er is één recente ontwikkeling waar we het over eens moeten zijn: het oprichten van een gouden standbeeld van president Trump midden in zijn voorgestelde presidentiële bibliotheek is een niet goed, heel slecht idee.
Dinsdag de zoon van de president Eric plaatste een eerste look-video voor de bibliotheek, die aan de waterkant in Miami komt te staan. Hoewel er vragen werden gerezen over de opname van de Boeing 747-8 die de president op controversiële wijze als geschenk ontving van Qatar en het gebrek aan ruimte in de bibliotheek om boeken op te slaan, was het het enorme gouden standbeeld van Trump dat boven het podium uittorende in een voorgestelde zaal die de meeste aandacht trok.
Dat Trump ervoor koos deze kleine (eigenlijk vrij grote) schoonheid te onthullen, slechts enkele dagen nadat miljoenen Amerikanen in het hele land hadden deelgenomen aan een gecoördineerde campagne. Er staan geen koningen in de rij kan worden opgevat als verbluffende ironie of, waarschijnlijker, als een metaforische middelvinger naar verontwaardiging.
Zoals bekend is dat hij onlangs deed, heeft de gouverneur van Californië. Gavin Newsom reageerde snel op zijn persbureaurekening
Trumps obsessie met goud zal ongetwijfeld toekomstige generaties historici, kunstenaars, psychoanalytici en Wikipedia-redacteuren obsederen – een guerrilla-kunstgroep Geheime handdruk heeft maandag een gouden toiletbeeld geïnstalleerd in de National Mall, dat de spot drijft met het plan van de president om de badkamer van Lincoln te renoveren in een tijd van oorlog en strijd, als eerbetoon, volgens de plaquette van het standbeeld, “aan een vastberaden visionair die naar beneden keek, de problemen zag en ze goud schilderde.”
Maar zelfs op basis van persoonlijke smaak is een groot gouden standbeeld van Trump een slecht idee. Voor hem.
In tijden van problemen en/of veranderingen in leiderschap zijn standbeelden vaak de eersten die worden verwijderd – zoals Trump goed weet, toen hij in de nasleep van de Black Lives Matter-beweging ontheemde Zuidelijke generaals probeerde te vervangen en onlangs vlakbij het Witte Huis een replica oprichtte van het standbeeld van Christopher Columbus dat tijdens de protesten van 2020 in de Inner Harbor van Baltimore werd gegooid.
Nadat ze de Onafhankelijkheidsverklaring voor het eerst in het openbaar hadden horen voorlezen, hebben leden van de Sons of Liberty het standbeeld van koning George III in Bowling Green afgebroken; tijdens de Franse Revolutie vielen koningen in heel Parijs; hetzelfde gold voor Napoleon toen hij uit de gratie raakte. In Rusland werden koninklijke monumenten vervangen door beelden van communistische leiders, die later werden afgebroken; ook in Hongarije, Georgië en Albanië vielen beelden van Stalin. Meer recentelijk onderging een standbeeld van Saddam Hoessein hetzelfde lot.
Zoals Robert Frost zou kunnen zeggen: er is iets tegen standbeelden van verdeeldheid zaaiende leiders. Vooral als het goud is.
Oké, ik heb dat laatste deel toegevoegd.
Er zijn veel beroemde en populaire gouden beelden: de Thaise Gouden Boeddha; de Gouden Madonna uit Essen in Duitsland; Jeanne d’Arc in Parijs; Prometheus in het Rockefeller Center in New York; zelfs het dodenmasker en de massief gouden kist van Toetanchamon, die de wereld rondreisden. Maar zoals je waarschijnlijk al weet neigen ze naar religie, mythe of geschiedenis, namelijk de dood.
Op het weelderige gedenkteken dat zijn rouwende weduwe, koningin Victoria, heeft opgericht, is Prins Albert een gouden man, maar er zijn maar weinig wereldleiders die voor altijd van goud zijn voorzien, en zeker niet vóór hun dood. (Het gouden beeld van koning Charles II in Londen werd tijdens zijn leven opgericht, maar was oorspronkelijk van brons – het goud werd later toegevoegd. Het beeld toont ook Charles in Romeins gewaad, dus ik denk dat het standbeeld van Trump nog erger zou kunnen zijn – we zien tenminste zijn blote knieën niet.)
In de Verenigde Staten zijn gouden beelden zeldzaam en meestal metaforisch – Oregon Pioneer, Gold Driller, Spirit of Communication. Goud blijft aantrekkelijk, een ambitieus symbool van succes (“gouden standaard”) en rijkdom (“golden touch”), maar het kan ook een gevoel van spot met zich meebrengen (“gouden kind”) en waarschuwing. De echte gouden toets was van koning Midas, die er dol op was totdat hij per ongeluk zijn dochter vermoordde door haar in een gouden beeld te veranderen.
Het uiterlijk, vooral in de architectuur of openbare kunst, wordt vaak als plakkerig, plakkerig of, God verhoede het, beschouwd. nieuw rijk. Trump kan op deze manier worden beschouwd; hij was al lang dol op de schoonheid van Versailles; in de voorgestelde nieuwe bibliotheek zou ook een gouden lift te zien zijn.
Zijn persoonlijke smaak is zijn recht en wordt door veel mensen gedeeld.
Als het echter om beelden gaat, wordt ‘goud’ meestal geassocieerd met ‘afgoden’, beelden die speciaal voor de aanbidding zijn opgericht – het Gouden Kalf dat God en Mozes zo boos maakte – en Amerikanen zijn historisch gezien geen grote fans van afgodenaanbidding.
Vandaar de scheiding tussen kerk en staat, een regering met drie takken en presidenten met een beperkte ambtstermijn. De vroege kolonisten waren resoluut anti-heidens en zelfs moderne katholieken, zoals vice-president Vance ontdekte, worden al geruime tijd bekritiseerd door hun protestantse tegenhangers vanwege hun liefde voor beelden, reliekschrijnen en andere iconografie die volgens sommigen neerkomt op afgoderij.
Trump heeft duidelijk geen probleem met afgoderij, zolang hij het idool in kwestie is – hij heeft zijn aanhangers lange tijd gekarakteriseerd als mensen die van hem zullen houden, wat hij ook doet. Niemand hoeft dus verbaasd te zijn dat zijn zoon de presidentiële bibliotheek van Trump zou verankeren met een enorme gouden buste van zijn vader – Trump is niet iemand die genoegen neemt met bronzen of, helaas, marmeren bustes.
Ongetwijfeld zal elke kritiek op het standbeeld met spot worden onthaald door Trump-aanhangers. In al zijn vele vormen is afgoderij, ondanks frequente en vaak rampzalige bewijzen van de gevaren ervan, al eeuwenlang blijven bestaan, en veel mensen zouden een veel groter dan levensgroot gouden beeld van een president bijzonder mooi vinden.
Maar iemand zou de president misschien willen vertellen dat het ophangen van een enorm gouden standbeeld van hemzelf, terwijl de steden nog bezig zijn met het opruimen van de massale No King-marsen, voor sommige mensen misschien grappig lijkt. Maar voor anderen… nou ja, Versailles was ooit een oogverblindende koninklijke residentie.
Totdat blijkt van niet.
