De nieuwste poging van Lorrie Faith Cranor om het publiek voor te lichten over privacy is een kort, kleurrijk geïllustreerd boek geschreven voor lezers die het misschien nog niet kunnen lezen.
Cranor, een professor aan de Carnegie Mellon Universiteit en directeur van de Pittsburgh School Bruikbaar CyLab Privacy- en Beveiligingslabschrijven Privacy alstublieft! na het publiceren van meer dan 200 onderzoeksartikelen, bracht hij een 2016–2017 opdracht als hoofdtechnoloog van de Federal Trade Commissionen creëren deken En gewaad geïllustreerd met veelgebruikte zwak wachtwoord.
In een Zoom-videogesprek zei Cranor dat hij het idee kreeg voor dit in eigen beheer uitgegeven kinderboek, terwijl hij een privacy-evenement in een plaatselijke bibliotheek aan het plannen was en uit de input van bibliothecarissen daar bleek dat er een onvervulde behoefte aan het boek was. “Ik vroeg hen om aanbevelingen, maar ze kenden geen kinderboeken over privacy”, herinnert hij zich. “En weet je, er is eigenlijk niet veel.”
Zeker voor een jonger publiek. OogverkoperHet vaak aanbevolen kinderboek van professor Daniel J. Solove aan de George Washington University Law School, gepubliceerd in 2020, is gericht op lezers van 6 tot 9 jaar. “Toen begon ik te denken: wat wil ik in een boek voor kleuters over privacy?” zei Cranor.
Het antwoord: 25 pagina’s met haar woorden en kunst door illustrator Alena Karabach, waarin onze naamloze hoofdpersoon, vaak vergezeld van een hond, een schildpad en een goudvis, het basisconcept van privacy uitlegt.
• “Soms wil ik alleen zijn. Ik wil niet dat iemand het ziet, hoort of in de buurt komt. Dit heet privacy.”
• “Soms luister ik naar muziek via een koptelefoon, zodat alleen ik het kan horen.”
• “Als mijn beste vrienden langskomen, spelen we in mijn clubhuis. Dat is onze privéruimte!”
• “Soms wil ik kunst maken zonder dat iemand het ziet.”
• “Privacy kan ons helpen plezier te hebben! Superhelden hebben privacy nodig als ze hun kostuums dragen.”
• “Mijn ouders vergrendelen hun telefoons zodat niemand hun privézaken kan zien.”
• “Als ik online games speel, gebruik ik grappige namen en afbeeldingen, zodat vreemden niet weten wie ik werkelijk ben.”
• “Het is geweldig om mijn technologie weg te kunnen zetten en met veel privacy buiten te kunnen spelen.”
Cranor liet zich inspireren door eerdere publieksbereikprojecten: Privacy geïllustreerdeen workshop die hij in 2014 startte om mensen van verschillende leeftijden uit te nodigen om hun eigen afbeeldingen van het concept te tekenen.
Daar kwamen bijvoorbeeld de schildpadden vandaan, herinnerde hij zich. “Ik heb nooit op deze manier over schildpadden nagedacht totdat ik mensen schildpadden zag tekenen en zei dat schildpadden hun privacy brachten.” Ondertussen zijn goudvissen een metafoor voor vinnen omdat ze helemaal geen privacy hebben. “Ik zei tegen de illustrator: laat de goudvis er zo droevig mogelijk uitzien”, zei Cranor.
Het eerste ontwerp bevatte ook een hond die zichzelf privacy gaf door een hondenhok binnen te gaan. Maar de kleuterleidster die Cranor raadpleegde, wees erop dat geen van de kinderen in de stad een hondenhok had en waarschijnlijk een hond niet herkende. pinda’s referentie ook. In plaats daarvan verstopte de hond zich onder het bed.
We zien nooit het volledige gezicht van het kind, een keuze die Cranor al vroeg maakt.
“Ik wilde ook dat de hoofdpersonen een beetje dubbelzinnig zouden zijn over de vraag of ze een jongen of een meisje waren en van welk ras ze waren”, zegt ze. Het idee was om elk kind dat het leest de kans te geven om daarin een stukje van zichzelf te zien.
Er is ook weinig technologie te zien, afgezien van één pagina waarop de hoofdpersoon zit voor een G4 iMac die inmiddels minstens 21 jaar oud is en dus een soort erfstuk moet zijn.
En alle volwassen lezers die op zoek zijn naar uitleg-like-me-suggesties lees het lange privacybeleid zal het niet vinden in dit slanke volume. “Veel van de meer complexe lessen over online privacy lijken niet geschikt voor dit publiek,” zei Cranor. “Maar ik wil helemaal niet dat er geen digitale privacy is, want ja, ze spelen al op de telefoons van hun ouders.”
Bovendien zal het niet lang meer duren voordat kleuterlezers een basis nodig hebben in de basisprincipes van technologieprivacy. “Weet je, volgend jaar komen ze online, dus ik wil daar het zaadje voor planten”, zei Cranor.
Wat betreft ouders, ooms en tantes en andere volwassenen die het boek voorlezen aan kinderen, zei Cranor dat hij hoopt dat het werk hen zal aanmoedigen om meer te luisteren. “Het is oké om te zeggen dat je niet gefotografeerd wilt worden, en het is een worsteling voor ouders omdat ouders graag foto’s van hun kinderen maken”, zei ze.
De website van het boek bevat een discussiegids voor ouders en een oefening om de deur op te hangen voor kinderen, waarbij ze worden uitgenodigd om versies van hoteldeurlabels (“Privacy Please!” of “Let’s Play!”) voor hun kamers te maken van in stukken gesneden ontbijtgranen.
Cranor verwacht het grootste deel van de omzet van het boek van $ 14,99, dat hij heeft uitgekozen publiceren in eigen beheer nadat we beseften dat het veel minder tijd zou kosten dan het vinden van een agent die het idee aan een traditionele uitgever zou kunnen verkopen, zouden er andere privacyprofessionals bij betrokken zijn. “Ze willen ze allemaal kopen voor de kinderen in hun leven”, legt hij uit.
Maar ik denk aan een andere potentiële doelgroep: oprichters van grote technologiebedrijven met een bewezen staat van dienst minder aandacht voor privacy En mensen verliezen hun honger naar technologie—Vooral oprichters met jonge kinderen.
Ik bedoel, Mark Zuckerberg. Had Cranor hem een exemplaar van het boek gestuurd? ‘Dat heb ik niet gedaan,’ zei hij. ‘Ik bedoel, het is misschien het proberen waard.’
