Het revolutionaire Frankrijk lijkt misschien een vreemde plek om life-hacks te vinden, maar in de jaren 1790 bood de Franse satiricus Nicolas Chamfort enkele stevig advies om onze dagelijkse moeilijkheden te overwinnen.
‘Je moet elke ochtend een kikker doorslikken, zodat je de hele dag niet met iets walgelijks te maken krijgt’, schreef hij. Met andere woorden, begin met datgene waar je het meest bang voor bent, en de volgende verplichtingen zullen veel leuker aanvoelen.
De naam van Chamfort is grotendeels vergeten door Engelssprekende landen, maar de verontrustende uitdrukking ervan blijft populair. productiviteit mantra: “Eet de kikker.” Het idee inspireerde zelfs a bestverkochte zelfhulpboek uit de jaren 2000. Maar werkt het echt?
Pas de laatste paar jaar hebben wetenschappers deze strategie onderzocht en ontdekten ze dat het ‘eten van kikkers’ daadwerkelijk een opmerkelijk effect heeft: het verhoogt onze tevredenheid, motivatie en prestaties op het werk, terwijl het ons helpt de avond met een frisser gevoel te beginnen. We moeten alleen onze magen voorbereiden en aan de slag gaan.
Vooringenomen verwachtingen
Misschien bent u sceptisch. Het idee van ‘het eten van de kikker’ druist in tegen de wijdverbreide intuïtie dat we de eenvoudigste taken moeten uitvoeren. De meesten van ons denken dat we vertrouwen kunnen opbouwen naarmate we vooruitgang boeken, maar dat blijkt volkomen verkeerd te zijn. Rachel Habbert en Juliana Schroeder aan de Universiteit van Californië, Berkeley, bracht deze bias voor het eerst aan het licht in 2020.
In een reeks experimenten vroegen de onderzoekers de deelnemers eerst om verschillende woordspelletjes te overwegen en de volgorde te bepalen waarin ze de woordspelletjes wilden voltooien, waarbij de meeste deelnemers ervoor kozen om de moeilijkste uitdaging aan te gaan. Ze lijken te geloven dat hierdoor hun zelfvertrouwen zal groeien.
Om te testen of dergelijke voorkeuren gerechtvaardigd waren, vroegen Schroeder en Habbert de deelnemers vervolgens om taken uit te voeren in oplopende of aflopende volgorde van moeilijkheid. In tegenstelling tot hun voorspellingen voelden deelnemers die met de meest veeleisende taak begonnen zich uiteindelijk veel zelfverzekerder dan degenen die de tegenovergestelde taak deden. Blijkbaar had het eten van de kikkers aan het begin van de taak ervoor gezorgd dat ze deze goed konden voltooien.
“Gemakkelijke extra effecten”
De resultaten zijn in lijn met verdere bevindingen door Edward Lai, assistent-professor marketing aan de Polytechnische Universiteit van Hong Kong. Hij liet zich mede inspireren door de ‘piekregel’. Simpel gezegd is dit het principe dat onze herinnering aan een ervaring wordt beïnvloed door de meest intense momenten en hoe de ervaring eindigde – terwijl de algehele duur ervan wordt genegeerd.
In een vroeg experiment dat dit fenomeen illustreert, vroeg wijlen Daniel Kahneman, een Nobelprijswinnend psycholoog aan de Universiteit van Princeton, de deelnemers om één van hun handen gedurende 60 seconden in onaangenaam koud water (14°C) te dompelen. Eenmaal droog, stopten ze hun andere hand gedurende dezelfde tijd in water van dezelfde temperatuur, gevolgd door nog eens 30 seconden bij 15 ° C (59 ° F) – voordat hen werd gevraagd welk experiment ze wilden herhalen. Het logische antwoord lijkt het eerste te zijn, maar de meesten kiezen voor het laatste, omdat het op een aangenamere toon eindigt.
Lai en zijn collega’s wilden testen hoe dit op ons werk van toepassing zou kunnen zijn.
Ze belasten sommige deelnemers met algemeen administratief werk, zoals het alfabetisch archiveren van boeken of het beantwoorden van vragen van klanten. Sommige deelnemers kregen één blok met taken, terwijl anderen werd gevraagd dezelfde hoeveelheid werk te voltooien en tegelijkertijd aan een tweede blok met eenvoudigere taken te werken. (De mensen die vragen van klanten beantwoordden, kregen bijvoorbeeld verschillende aanvullende e-mails waarin om directe opheldering werd gevraagd.)
Hoewel ze over het geheel genomen meer werk verrichtten, hadden mensen die extra problemen kregen het gevoel dat ze over het geheel genomen minder moeite deden dan degenen die alleen aan de kerntaken werkten, en voelden ze zich daardoor meer tevreden. Ze tonen ook een grotere volharding.
“Het is minder waarschijnlijk dat ze een pauze willen nemen, en eerder ervoor kiezen om extra taken op zich te nemen en deze ook daadwerkelijk af te krijgen,” zei Lai.
Om te controleren of de volgorde belangrijk was, probeerden ze ook eenvoudigere taken aan het begin of in het midden van de reeks te plaatsen. ‘Maar de enige manier waarop mensen zich gelukkiger en tevredener voelen, is wanneer we de gemakkelijke dingen op de laatste plaats zetten’, zegt hij – wat ertoe leidt dat onderzoekers dit het ‘gemakkelijke toegevoegde effect’ noemen.
We kunnen alleen maar zoveel concluderen uit laboratoriumexperimenten, maar deze bevindingen zijn waar sindsdien gerepliceerd in echte bedrijven.
In een onderzoek van een week moedigden Chen Zhang, een professor in leiderschap en management aan de Tsinghua Universiteit in Beijing, en zijn collega’s 83 kenniswerkers bij een IT-bedrijf aan om hun schema’s te verschuiven, zodat ze zich ’s ochtends meteen konden concentreren op de grootste uitdagingen van de dag.
Zoals de bevindingen van Schroeder en Lai voorspelden, sloten ze de dag positiever af, met minder vermoeidheid toen ze thuiskwamen van hun werk. Uit een tweede onderzoek bij een e-commercebedrijf bleek dat deze aanpak ook de productiviteit kan verbeteren. De supervisors van de deelnemers meldden dat ze eerder geneigd waren om verder te gaan dan hun dagelijkse verantwoordelijkheden, nadat ze bijvoorbeeld eerst hun meest veeleisende taken hadden voltooid.
Reflectie en planning
Om dit alles in de praktijk te brengen, is wat voorbedachtheid vereist. In het onderzoek van Zhang besteedden de deelnemers de eerste momenten van elke ochtend aan het beoordelen van de moeilijkheidsgraad van elke taak voordat ze hun schema bepaalden. In sommige gevallen is er maar één logische volgorde om dingen te doen. Wanneer we echter een beetje flexibiliteit hebben, kunnen we ervoor kiezen om de grootste uitdagingen zo vroeg mogelijk aan te pakken.
Zelf pas ik deze strategie vaak toe. Ik ben bijvoorbeeld net begonnen met het schrijven van een nieuw boek, en sommige van de meer technische delen vergden veel werk. Omdat ik de gemakkelijke bijwerkingen kende, concentreerde ik me vóór de lunch op deze meer veeleisende taken en bracht de middag door met het werken aan bindweefsel en persoonlijke anekdotes, die vaak veel leuker zijn om te schrijven, voordat ik het laatste uur besteedde aan het herzien van wat ik had geschreven. Ik organiseer werkbezoeken en vergaderingen op dezelfde manier, waarbij ik potentieel conflictueuze ontmoetingen in de eerste helft van de dag plaats, en vriendelijke ontmoetingen tegen de avond.
Alleen al het categoriseren van e-mails kan een echt verschil maken, zei Lai. Natuurlijk moeten sommige kikkers onmiddellijk worden beantwoord, maar zodra je prioriteit hebt gegeven aan de kikkers die onmiddellijke aandacht nodig hebben, kun je de kikkers eerst opeten en de snelste reactie tot het laatste moment laten staan.
Lai gelooft dat deze eenvoudige gewoonte zijn geluk heeft vergroot. “Als ik dat doe, heb ik het gevoel dat het geen slechte dag is als ik het kantoor verlaat”, zei hij.
We kunnen wel raden dat Nicolas Chamfort het daar graag mee eens zal zijn.
