DTLA heeft een nieuw theater – in een nep-elektriciteitskast

Overdag zou het je vergeven zijn als je langs het nieuwste theater van het centrum van LA loopt

Het is niet verborgen in een steegje of verborgen door een naamloze deur. Nee, deze speelruimte is in wezen een vermomd theater, omdat het is ontworpen om eruit te zien als een elektriciteitskast – een verzinsel dat zo realistisch is dat kunstenaars SC Mero was het aan het installeren in het Arts District, de politie hield hem tegen, bang dat hij de koperdraad had losgekoppeld. (Er zit geen koperdraad in deze houten hoek.)

Open de deuren van het theater en ontdek de stedelijke charme, waar roodfluwelen deuren en dieprood behang de gasten uitnodigen om dichterbij te komen en binnen te zitten. Dat is als ze kunnen passen.

Met spiegels aan de zijkanten en een klok erachter lijkt Mero’s creatie, ongeveer 1,80 meter hoog en 1 meter diep maar kleiner van binnen, op een intiem privé-boudoir – het soort kleedkamer dat niet zou misstaan ​​in een van de historische Broadway-theaters in de binnenstad. Dat was opzettelijk, zegt Mero, die de romantische sfeer en het kleurenpalet van het Los Angeles Theatre als belangrijkste inspiratiebronnen noemt. Mero, een oude straatkunstenaar wiens guerrillakunst vaak landschappen in de binnenstad siert, houdt ervan om verbeeldingskracht in zijn werk op te nemen: geboorte afvoerpijpA ballenbak voor muizen of transformatie a vervallen gebouwen worden ‘kastelen’. Maar er is vaak verborgen sociaal commentaar.

Met zijn Electrical Box Theatre, gelegen tegenover het American Hotel en het historische Wurstküche-worstrestaurant en -bar, probeerde Mero een geïmproviseerde speelruimte te creëren voor experimentele artiesten die niet langer een uitlaatklep hadden in galerijen in de binnenstad of op luxe podia. The American Hotel was bijvoorbeeld het onderwerp van een documentaire uit 2018 “Het Amerikaanse verhaal” en ooit de thuisbasis van het alles-kan-punkrock-ethos van Al’s Bar, bestaat het nog steeds, maar Mero merkt op dat de meeste artiestenplatforms in de buurt tegenwoordig zachter zijn.

“Veel galerijen verkopen iets”, zei Mero. “Meestal zijn het schilderijen en kunst aan de muur.”

Hij droomde echter van een anti-establishment locatie die uitnodigend aanvoelde en de grenzen tussen publiek en artiesten wegvaagde. “Mensen zijn misschien geïntimideerd om het podium of een koffiebar op te gaan, maar hier ligt het aan de kant van de weg.”

“Het werkt zoals het zou moeten,” zei Mero. Ik bezocht de box begin vorige week toen Mero een paar experimentele muzikanten uitnodigde om op te treden. Kort nadat trompettist Ethan Marks het trottoir betrad, leunde een van de huidige bewoners van het American Hotel uit het raam en begon vocaal en vrolijk de gefragmenteerde, hoekige noten na te bootsen die uit het instrument kwamen. Op dit punt wordt het ‘plein’, zoals Mero het graag noemt, een echt gemeenschappelijk podium, een platform voor participatieve oproep en respons voor de buurt.

Clown Lars Adams, 38, tuurt het SC Mero-theater uit in een nep-elektriciteitskast. Mero modelleerde de historische theaterruimte van Broadway.

(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)

Een paar dagen eerder merkte een taxichauffeur een menigte mensen op en stopte om zijn poëzie voor te lezen. Hij vertelt Mero dat dit de eerste keer is dat hij het doet. Dit niet-gescripte incident, zei hij, was “een van de beste momenten die ik ooit heb gehad met het maken van kunst.”

‘Zo is deze ruimte,’ zei Mero. “Het is voor mensen die iets nieuws proberen of experimenteren.”

Marks greep de kans om gratis op te treden in het theater, waarbij zijn ondeugende vrije bewegingen het geluid op de kruising aanvulden en contrasteerden. “Ik ben erg blij”, zei hij, terwijl Mero hem over het podium vertelde. “Er zijn zoveel onverwachte dingen dat je als improvisatie echt in het moment blijft.”

Mero woont al meer dan tien jaar in de binnenstad en is een voorstander van de buurt. Je zou kunnen zeggen dat het gebied nog niet is teruggekeerd naar de toestand van vóór de pandemie, omdat veel kantoorverdiepingen leeg staan ​​en een reeks sluiting van beroemde restaurants de samenleving raken. De Mero Gallery zelf, op de hoek van Spring Street en Seventh Street, gaat in 2024 sluiten. Vorig jaar kreeg de perceptie van de binnenstad ook een klap toen ICE naar de binnenstad daalde en de nationale media de feesttent ten onrechte afschilderden als een centrum van chaos.

Kunstenaar SC Mero bekijkt zijn nieuwste project, een nep-elektriciteitskast in het Arts District. Mero wordt al lang geassocieerd met straatkunst in de buurt.

(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)

“Er is veel veranderd in de dertien jaar dat ik hier voor het eerst kwam”, zei Mero. “Iedereen had het gevoel dat deze plek magisch was, alsof we deel zouden uitmaken van deze renaissance en LA weer dit epicentrum zou krijgen. Toen viel het epicentrum weg. Veel van mijn vrienden vertrokken. Maar ik zag er nog steeds dezelfde schoonheid in. De architectuur. De geschiedenis. Downtown is de dichtste wijk van heel LA omdat het van iedereen is. Het is het centrum van iedereen, of ze het nu leuk vinden of niet. En ik heb het gevoel dat we deel uitmaken van de geschiedenis.”

De huidige kunst in het centrum varieert van luxe galerieën zoals Hauser & Wirth tot met graffiti bedekte torens Allemaal Ocean Plaza. Ruige ruimtes, zoals Superchief Gallery, doen dat wel al vocaal over de strijd om te overleven. Ondertussen blijft Mero’s kunst een bron van optimisme in de straten van de binnenstad.

Op Pershing Square bevindt zich bijvoorbeeld zijn ‘Spike Cafe’, een mini-tropisch toevluchtsoord bovenop een bord in een parkeergarage waar parasols en snacksets een mooiere nestplek voor duiven zijn geworden. Mogelijk gezien als een visie voor verfraaiing, een contrast met bijvoorbeeld de opdringerigheid gericht op het afschrikken van dieren in het wild, is ‘Spike Cafe’ een statement van harmonie geworden.

Elders, op de hoek van Broadway en Fourth Street, nam Mero beslag op een historisch gebouw dat was afgebrand en achtergelaten om te rotten. Mero heeft, samen met collega-straatkunstenaar Wild Life, een vervallen ruimte getransformeerd in een fantastisch paradijs met een ridder, draken en meer: ​​een vervallen kasteel uit vervlogen tijden.

“Mensen zeggen vaak: ‘Ik kan niet geloven dat je ermee weg bent gekomen!’ Maar de meeste mensen hebben het nog niet geprobeerd, weet je? zei Mero. “Het kan gemakkelijk worden verplaatst. Het hindert niemand. Ik heb niet het gevoel dat ik iets slechts doe. Het niet hebben van toestemming is slechts een technische kwestie. Ik weet zeker dat wat ik deed goed was.”

Muzikant Jeonghyeon Joo, 31, speelt haegeum buiten het nieuwste kunstproject van SC Mero, een theater in een nep-elektriciteitskast.

(Kayla Bartkowski / Los Angeles Times)

Nadat hij zijn elektriciteitskastje aanvankelijk op zijn sociale media had geplaatst, zei Mero dat hij onmiddellijk meer dan twintig verzoeken ontving om op de locatie op te treden. Twee combinatiesloten hielden hem gesloten, en Mero gaf de code aan iemand die hij vertrouwde. “Sommige mensen willen accordeon komen spelen, sommige mensen willen reisleider worden”, zegt Mero.

Uiteindelijk is het een idee, zegt hij, dat hij al ongeveer tien jaar heeft. ‘Alles moet bij elkaar komen, toch? Je moet genoeg geld hebben om spullen te kopen, en dan de vaardigheden om het in elkaar te zetten.’

Hoewel ze niet zijn ontworpen om eeuwig mee te gaan, worden ze op het trottoir geïnstalleerd. Over de vraag waarom dit het juiste moment was om hem te laten gaan, was Mero openhartig: ‘Ik had ruimte nodig’, zei hij.

Er zijn zorgen. Misschien, zo speculeerde Mero, zou iemand de slotcombinatie veranderen, waardoor hij uit zijn eigen creatie zou worden geslagen. En hoe meer aandacht er via interviews in de media aan de kist wordt besteed, dat betekent dat er meer toezicht op de kist zal worden uitgeoefend, waardoor het risico bestaat dat de kist in beslag wordt genomen door de stad.

Als straatkunstenaar moet Mero echter de vergankelijkheid accepteren, al geeft hij toe dat het zonde zou zijn als een stuk binnen een dag of twee zou verdwijnen. En anders dan een galeriehouder voelde hij zich verplicht zijn werk te veranderen zodra het gepubliceerd was. Hoewel zijn “Spike Cafe” ongeveer een jaar oud is, zei hij dat hij het “moet blijven koesteren”, aangezien duiven niet bepaald bekend staan ​​om hun netheid.

Maar Mero hoopt dat de box een eigen leven gaat leiden en ziet het als een gesprek tussen hemzelf, lokale kunstenaars en de binnenstad zelf. “Ik denk nog steeds dat we deel uitmaken van iets bijzonders”, zei Mero over het wonen en werken in de binnenstad.

En voorlopig is de buurt de meest unieke podiumlocatie van de stad.