Laat er geen twijfel over bestaan: die bijzondere relatie wacht op herstel.
Donald Trump had net het platform van Dover Air Base verlaten, een president die rouwde om de ondergang van Amerika, toen zijn aandacht zich op de Britse premier richtte.
Trump is duidelijk gekwetst omdat zijn oude bondgenoten hem in tijden van nood in de steek hebben gelaten.
Dit is tenslotte een president die de Amerikaanse allianties onder Amerikaanse voorwaarden handhaaft, wat zich afvraagt waarom het internationaal recht tussen oude vrienden zou moeten staan.
De laatste oorlog van Iran: volg live
In Iran blijft de legaliteit van het conflict een punt van discussie.
Dit is belangrijk voor een president die een strijder is in zijn strijd om het conflict te rechtvaardigen Iran en misschien ook elders (Trump kan niet stoppen met praten over veranderingen in Cuba).
Uit peilingen blijkt dat een meerderheid van de Amerikanen tegen militaire interventie is, en dat het land wordt geconfronteerd met de dreiging van stijgende brandstofprijzen.
Trump heeft politiek kapitaal nodig en kan daarom de validatie van zijn bondgenoten gebruiken.
ster is niet de enige partij die zich tegen Trump verzet wat betreft Iran, maar de president heeft speciale relaties uitgekozen voor een speciale behandeling.
De Britse premier heeft zwaar geïnvesteerd in het opbouwen van een goede relatie met Trump en noemt zichzelf een bruggenbouwer over de Atlantische Oceaan.
Lees meer:
Analyse: De oorlog van Donald Trump met Iran breidt zich uit naar mondiaal niveau
Wat is de strategie achter de Amerikaanse en Israëlische aanvallen?
Het is ook niet verrassend dat de Amerikaanse president hem koos als verantwoordelijke voor verschillende conflicten.
Het was echter een waardige dag op de Dover Air Force Base in Delaware.
In dit conflict, in het Witte Huis, is waardigheid geen vanzelfsprekendheid.
Dover Air Force Base was zaterdag de locatie van een “waardige overdracht” van zes Amerikaanse soldaten die omkwamen in een gevecht.
De president bracht een treurige groet terwijl hij opstond om de zes Amerikaanse soldaten te eren die in de strijd omkwamen, een plechtige plicht van een opperbevelhebber.
Het staat in schril contrast met het beeld dat zijn regering schetste tijdens een week van vijandelijkheden.
Kijk eens naar de sociale media-inhoud die de afgelopen dagen door medewerkers van het Witte Huis is geplaatst.
Ze uploadden een korte film waarin de aanval op Irak in een videogame werd afgebeeld. Beelden van de vernietiging worden afgewisseld met ‘point of view’-video waarin jij, als kijker, het wapen vasthoudt.
Je kunt bijna het gelach en de high fives horen van het productieteam dat het speelt voor de likes.
Dat is chauvinisme en triomfalisme voor de moderne tijd, en bij conflicten kan er voor beide plaats zijn.
In context is het ook toondoof en smakeloos.
De militaire campagne heeft honderden levens geëist in landen in de hele regio, en Trump waarschuwde dat het “waarschijnlijk” was dat er in de VS nog meer slachtoffers zouden vallen.
Momenteel wordt Amerika geconfronteerd met vragen over de mogelijke betrokkenheid bij de bomaanslag op een meisjesschool waarbij meer dan 160 jongeren om het leven kwamen – iets wat Trump beweerde dat “Iran deed” tijdens een chat op Air Force One.
Een alomtegenwoordige herinnering aan de verschrikkingen van oorlog en het blijvende trauma dat deze veroorzaakt.
Dit was een militaire actie met veel onzekerheid over de grondgedachte en doelstellingen ervan.
Door er entertainment van te maken op sociale media, wordt de impact op alle partijen verkleind.
Dit is zeer belachelijk, evenals de hyperbool die wordt geuit door politieke spelers in de regering.
De waardige overdracht van Amerikaanse troepen bracht de focus terug naar de absolute zekerheid van de oorlog, die naarmate de tijd verstreek steeds sterker werd – de tragedie en de nederlaag kwamen aan het licht.
Er is geen soortgelijke daarin.
