Dominee Jesse Jackson opende de deur voor zwarte vrouwen in de politiek

Leah Daughtry was zes jaar oud toen ze dominee Jesse Jackson voor het eerst ontmoette tijdens een boycot van een plaatselijke supermarkt die weigerde zwarte arbeiders in dienst te nemen.

Zijn vader was een prominente burgerrechtenactivist en kerkleider die lange tijd actief was in de politiek, en Jackson was een vaste waarde in het huis en de kerk van de familie Daughtry in Brooklyn. Later, toen Daughtry nog een student was aan het Dartmouth College, liet Jackson hem kennismaken met de presidentiële politiek toen hij hem rekruteerde om jonge kiezers in New Hampshire te mobiliseren.

“Het was heel empowerend, heel krachtig, maar wat ik van die ervaring leerde, was dat hij in mij geloofde”, herinnert Daughtry zich. “Hij zag iets in mij en ons allemaal dat zei: ‘Ik geloof dat je het kunt en ik zal je de verantwoordelijkheid geven om mij te helpen winnen.'”

Onderdeel van Jackson’s burgerrechtenerfenis, die dinsdag op 84-jarige leeftijd overleedis de uitbreiding van de politieke macht van zwarte vrouwen in het stemhokje en in de politiek van de Democratische Partij.

Jackson, die samenwerkte met ds. Martin Luther King Jr. en leiding gaf aan organisaties die belangrijk waren in de strijd voor burgerrechten, waaronder de Rainbow PUSH Coalition, en die in 1984 en 1988 twee uiteindelijk mislukte presidentiële biedingen deed. Via die kandidaturen hielp Jackson de Amerikaanse politieke macht opnieuw vorm te geven door een diverse coalitie op te bouwen die zich concentreerde op degenen die lange tijd waren uitgesloten van het nationale leiderschap – waaronder zwarte kiezers, vrouwen, jongeren en de arbeidersklasse. Dit was de coalitie die de politieke hoeksteen van de moderne Democratische Partij zou worden.

Terwijl Jacksons burgerrechtenwerk uitgroeide van een beweging tot een politieke kracht, registreerde zijn campagne miljoenen nieuwe kiezers – en werd hij bekend als de Rainbow Coalition – en werd de opkomst van diverse kiezers onderdeel van zijn levenswerk. Haar campagne hielp bij het normaliseren van het leiderschap van zwarte vrouwen buiten de stembus als organisatoren, besluitvormers en strategen. In de jaren sinds haar presidentiële campagne hebben zwarte vrouwen het leiderschap van de partij gevormd en de richting van de Amerikaanse politiek helpen bepalen.

“Hij zei vaak: ‘Ons land is niet groot genoeg’”, zei Daughtry over Jackson. “In welke gemeenschap dan ook zijn er niet genoeg van ons om verandering teweeg te brengen bij verkiezingen. We moeten een quilt bouwen met grotere delen, en wij allemaal samen betekenen dat we de verandering kunnen krijgen die we allemaal nodig hebben. We zijn veel sterker als we samen zijn, en we zijn met meer mensen – zelfs als ze niet afkomstig zijn van waar wij vandaan komen, of op ons lijken. Er is een gemeenschappelijke basis, als we ernaar zoeken.”

Vrouwen waren de sleutel tot de Rainbow Coalition, zei Melanie Campbell, die studeerde aan Clark College (nu Clark-Atlanta University) toen ze zich vrijwillig aanmeldde voor Jacksons campagne en kiezers in Georgië registreerde.

“Hij had op politiek vlak vrouwen om zich heen… Hij liet ons begrijpen dat we de macht hebben om te stemmen”, zegt Campbell, die nu voorzitter is van de National Coalition for Black Civic Partication. “Ik had geen idee dat ik op het gebied van de burgerrechten zou werken. Het feit dat ik bij hem en andere leiders op het gebied van de burgerrechten, mannen en vrouwen, kon zijn, heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.”

Donna Brazile behoorde ook tot de jonge zwarte vrouwen die hun start in de politiek kregen door met Jackson samen te werken. In 1984, op 23-jarige leeftijd, verliet hij zijn baan bij Coretta Scott King om voor Jackson te gaan werken, dat zijn roots in Louisiana gebruikte om zich te concentreren op kiezers in het Zuiden.

Ze herinnert zich hem als iemand die mensen als individuen beschouwde, die haar nooit het gevoel gaf dat ze gekleineerd werd of dat ze moest vechten om een ​​kamer binnen te komen.

‘Hij betrok ons ​​altijd’, zei Brazile, die in 2000 de eerste zwarte vrouw werd die leiding gaf aan de presidentiële campagne van een grote partij. ‘Hij gaf me vleugels. Hij begreep dat ik me kon organiseren en gaf me alle kansen. Hij wortelde me in de politiek. Hij vertelde me dat ik een campagne kon leiden. … Vrijwel elke vaardigheid die ik leerde, heb ik geleerd door op zijn schouders te staan.’

Minyon Moore, geboren in Chicago, was een studente die werkte bij Encyclopedia Britannica toen ze werd aangenomen om te werken voor Operatie PUSH, de burgerrechtenorganisatie die Jackson mede had opgericht in haar geboorteplaats. In 1988 werd Moore benoemd tot plaatsvervangend velddirecteur voor Jacksons presidentiële campagne.

“Shirley Chisholm zei: ‘Als je geen plaats aan tafel hebt, neem dan een klapstoel mee.’ Pastor Jackson zei: ‘Je hebt een stoel aan tafel – en het is een harde stoel,’” – een vaste plek, zei Moore. Hij benadrukte het belang van voorbereiding en het belang van het dienen van anderen en het op zich nemen van welke taak dan ook, hoe groot of klein ook, voegde hij eraan toe.

Moore’s carrière in de politiek omvatte onder meer dat ze de eerste zwarte vrouw was die diende als directeur politieke zaken in het Witte Huis, onder president Bill Clinton, en later voorzitter was van het Democratic National Committee en partijconventies.

Zwarte vrouwelijke gekozen functionarissen maken ook deel uit van Jacksons nalatenschap. De democratische vertegenwoordiger Maxine Waters was medevoorzitter van Jacksons campagnes van 1984 en 1988. Ze werd in 1990 in het Congres gekozen en vervulde haar 18e termijn in het 43e district van Californië.

In een eerbetoon aan Jackson schreef voormalig vice-president Kamala Harris: “Hij vertelde ons dat onze stemmen er toe deden. Hij leerde ons dat we mensen waren die er toe deden. En hij verbreedde het pad voor generaties om in zijn voetsporen en leiderschap te volgen.”

In 1984 werd Jackson de tweede zwarte Amerikaan die zich kandidaat stelde voor het presidentschap van een grote politieke partij, na de kandidatuur van Shirley Chisholm in 1972. Hoewel geen van beiden werd gekozen, behaalden de kiezers dankzij Jacksons kandidatuur belangrijke winst in politieke vertegenwoordiging. Hij drong erop aan dat de Democratische Partij haar regels met betrekking tot het toekennen van afgevaardigden zou wijzigen om een ​​einde te maken aan de voorverkiezingen waarbij de winnaars alles winnen, waardoor een eerlijkere en proportionelere vertegenwoordiging zou ontstaan.

In 2024 verscheen Jackson op de Democratische Nationale Conventie, waar Harris de nominatie van de partij voor president accepteerde, op de openingsavond onder een staande ovatie vanuit de arena, een bewijs van zijn bijdragen aan de Amerikaanse politiek. Het was een krachtig moment voor Moore, die zei dat Jackson hem de afgelopen decennia altijd heeft begeleid.

‘Hij vertrouwde erop dat we zouden gaan werken voor de gemeenschap’, zei Moore. “Hij wilde altijd dat ik precies wist wat onze blanke tegenhangers wisten. Hij voelde dat de enige manier om dat te doen was door ons de ervaring te geven om het te doen. Er was nooit een plek waar we niet welkom waren.”

Door zwarte vrouwen uit te nodigen in de nationale politiek zorgde Jackson ervoor dat zij de toekomst van het land zouden helpen vormgeven. Haar aanpak biedt lessen voor zwarte vrouwelijke organisatoren en politieke strategen die haar werk voortzetten, zegt Glynda Carr, president van Higher Heights for America.

“Haar twee campagnes waren gebouwd op het idee van coalitie, om de stemmen van de werkende armen, de arbeidersklasse en de middenklasse te verheffen en te bevestigen dat zwarte kiezers en onze gemeenschappen centraal staan ​​in het nationale gesprek”, aldus Carr, wiens politieke actiecomité zwarte vrouwelijke kiezers mobiliseerde om zwarte vrouwen voor hun ambt te kiezen. “Als we Amerika echt willen herbouwen, hoe ziet echte coalitievorming er dan uit?”