Het verhaal van een veteraan uit het leger uit Los Angeles die legaal naar de Verenigde Staten emigreerde, gewond raakte tijdens gevechten en eerder dit jaar zelf naar Zuid-Korea werd gedeporteerd, werd een brandpunt in een gespannen hoorzitting in het Congres over het immigratiebeleid van de Trump-regering.
Minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem kwam donderdag op Capitol Hill onder vuur te liggen vanwege militaire veteranen die tijdens de schermutselingen waren gedeporteerd het immigratiebeleid dat eerder dit jaar werd gelanceerd, ook in Los Angeles.
“Meneer, we hebben geen Amerikaanse burgers of militaire veteranen gedeporteerd”, antwoordde Noem toen hij werd ondervraagd door vertegenwoordiger Seth Magaziner (DR. I.).
Vertegenwoordiger Seth Magaziner (DR.I.) spreekt donderdag tijdens een hoorzitting van het House Homeland Security Committee. Hij nam deel aan een videogesprek met Sae Joon Park, een Amerikaanse militaire veteraan die zichzelf naar Zuid-Korea deporteerde.
(Mark Schiefelbein / Associated Press)
Een assistent hield vervolgens een tablet omhoog waarop een Zoom-verbinding te zien was Purple Heart-ontvanger Sae Joon Park in Zuid-Korea. Het congreslid voerde aan dat Park “meer had opgeofferd voor dit land dan de meeste mensen ooit zullen doen” en vroeg Noem of ze de zaak van Park wilde onderzoeken, gezien haar discretie als kabinetslid. Noem beloofde ‘de zaak volledig te overwegen’.
Park, donderdagavond in Seoul aangekomen, zei dat hij sceptisch was of Noem haar belofte zou nakomen, maar zei dat hij “kippenvel” had bij het aanschouwen van de hoorzitting in het Congres.
“Het was geweldig. En toen kreeg ik zoveel telefoontjes van al mijn vrienden thuis en overal. Ik ben zo dankbaar voor alles wat er vandaag is gebeurd”, zei Park, 56, en merkte op dat vrienden haar vertelden dat een fragment van haar verhaal verscheen op “Jimmy Kimmel Live!” donderdagavond uitgezonden.
De presentator liet op de late avond beelden zien van Park’s momenten tijdens de hoorzitting in het congres in zijn openingsmonoloog.
‘Is iemand het hiermee eens? Serieus, alle grapjes terzijde: we deporteren een veteraan met een Purple Heart?’ Kimmel zei, eraan toevoegend dat de Republikeinen “beweren veel om veteranen te geven, maar het kan ze helemaal niets schelen.”
Park emigreerde legaal naar de Verenigde Staten toen hij zeven jaar oud was, groeide op in Koreatown en de San Fernando Valley, en sloot zich aan bij het leger nadat hij in 1988 afstudeerde aan de Notre Dame High School in Sherman Oaks.
Sae Joon Park ontving een Purple Heart toen hij in het leger diende.
(Van Sae Joon Park)
De groene kaarthouder werd in 1989 naar Panama uitgezonden toen de VS probeerden de feitelijke leider van het land, generaal Manuel Noriega, omver te werpen. Park werd tweemaal neergeschoten en kreeg eervol ontslag. Hij leed aan een posttraumatische stressstoornis, gebruikte zelf illegale drugs, ging naar de gevangenis nadat hij op borgtocht was vrijgelaten wegens drugsbezit, werd nuchter en voedde twee kinderen op in Hawaï.
Eerder dit jaar, toen Park zijn jaarlijkse bijeenkomst met federale functionarissen bijwoonde om zijn nuchterheid en werk te verifiëren, kreeg hij de keuze om onmiddellijk te worden vastgehouden en gedeporteerd, of drie weken lang een enkelmonitor te dragen terwijl hij van tevoren zijn zaken op orde had. verliet het land voor tien jaar.
Destijds zei Tricia McLaughlin, adjunct-secretaris van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, dat Park een “uitgebreide criminele geschiedenis” had en een definitief verwijderingsbevel had gekregen, met de mogelijkheid om zichzelf te deporteren.
Park koos ervoor om vrijwillig het land te verlaten. Aanvankelijk had hij moeite om zich aan te passen aan een land waar hij niet meer had gewoond sinds hij een kind was, maar donderdagavond zei hij dat zijn mentale toestand – en zijn Koreaanse taalvaardigheid – waren verbeterd.
“Het was niet gemakkelijk. Natuurlijk miste ik mijn huis erg”, zei hij. “Ik doe mijn best. Ik ben meestal een heel positief persoon, dus ik heb het gevoel dat alles met een reden gebeurt, en ik probeer gewoon te overleven totdat ik weer naar huis kan.”
Een van de grootste zorgen van Park toen hij in juni de Verenigde Staten verliet, was dat zijn moeder, die 86 was en aan dementie leed, zou sterven terwijl hij niet naar de regio kon terugkeren. Maar haar gebrek aan bewustzijn over de situatie van haar man was een vreemde zegen, zei Park.
“Hij weet echt niet dat ik hier ben. Dus elke keer als ik met hem praat, zegt hij: ‘Oh, waar ben je?’ En ik vertelde het hem, en hij zei: ‘Oh, wanneer kom je naar huis? Oh, waarom ben je daar?’” zei Park. “Het is vreemd genoeg goed, want hij hoeft zich niet de hele tijd zorgen om mij te maken. Maar tegelijkertijd zou ik er graag voor hem zijn als hij dit meemaakt.”
