NIEUWJe kunt nu naar Fox News-artikelen luisteren!
“Gedenk de sabbatdag en houd die heilig.”
Dat Vierde gebod het kwam onlangs plotseling in me op toen ik het Free Press-artikel van Larissa Phillips las over Dankbare doden. Het draait allemaal om het volgen van de doden en hoe het geheel lijkt op een gigantische kerk, mobiel en vol vreugde.
Ik ben het ermee eens.
Terwijl ik tussen duizenden andere Deadheads stond, vooral op het hoogtepunt van Jerry Garcia’s kippenvelopwekkende gitaarsolo, keek ik om me heen naar de verrukte menigte en dacht: “Als dit geen religie is, wat dan wel?” Een religie zonder een valse, overdreven en diep teleurstellende ‘God’, en met echte, getalenteerde muzikanten van vlees en bloed om te aanbidden: wie zou er om meer kunnen vragen?
Phil Lesh, Bob Weir en Jerry Garcia van de Grateful Dead treden op 15 juli 1984 op in het Greek Theatre in Berkeley, Californië. (Larry Hulst Archief/Michael Ochs/Getty Images)
Eric Clapton, Jerry Garcia, Elton John en Carlos Santana zijn mijn vier muziekgoden. In grote lijnen behoren degenen onder ons die in het vliegtuig stappen en door het land of over de oceaan vliegen om naar muziek te kijken, tot wat ik de Kerk van het Eerste Lied noem.
Het zien en volgen van de Grateful Dead maakte deel uit van dit geloof. Ik had het geluk om The Dead te zien voor shows in de stad in de gebieden New York City en Los Angeles. Ik reed naar bepaalde plaatsen in Foxboro, Massachusetts; Oakland en Ventura, Californië; Oxford Raceway, Maine; en Pittsburgh, Pennsylvania. Ik vloog om ze te zien in Buffalo en Chicago (twee keer).
JERRY GARCIA DANKBAAR DOOD INTIMIDATE DOOR GITAARLEGENDE MICHAEL BLOOMFIELD: BOEK
En dan waren er nog de ‘volgende’ reizen – reizen naar verschillende steden en locaties: The Meadowlands, New Jersey, naar Washington, DC (met af en toe een stop bij het Garden State Arts Center, waar de Neville Brothers openden voor Jimmy Buffett) en de beste reis van allemaal: Berlijn naar Frankfurt naar Parijs. Het volgen van de doden in heel Europa in 1990 was een van de hoogtepunten van mijn leven.
Jerry Garcia, Donna Godchaux en Bob Weir treden op 4 juni 1978 op met The Grateful Dead in het Santa Barbara Stadium aan de Universiteit van Californië, Santa Barbara. (Ed Perlstein/Redferns/Getty Images)
Ik ben vooral mijn oude vrienden uit de middelbare school, John Adams, Gill Ilanit en Chris Wessling, dankbaar die mij – toepasselijk genoeg – op Goede Vrijdag in 1987 naar mijn eerste Dead-show hebben gesleept. De overvloed aan botten, schedels en skeletten in de iconografie van de Grateful Dead bracht mij tot de conclusie, met verrassende onnauwkeurigheid, dat dit een soort satanische death metal betrof. Ik stelde me zoiets als Black Sabbath voor, maar dan nog kwaadaardiger.
Ik heb de uitnodiging van mijn vrienden krachtig afgewezen, maar ze bleven volhouden. Om hun gezeur te stoppen, sloot ik ten slotte een deal: ‘Oké. Ik zal je Grateful Dead zien. Voor deze ene keer. En daarna wil ik geen woord meer over ze horen!’
‘Oké. Oké. Oké,’ stemden ze in, waarschijnlijk giechelend achter mijn rug bij het zien van de met wormen versierde haak die bijna in mijn bovenlip bleef haken.
Jerry Garcia, de charismatische leider van de Grateful Dead, stierf in 1995 op 53-jarige leeftijd. (Tim Mosenfelder/Getty Images)
Dus vertrokken we naar het inmiddels ter ziele gegane Irvine Meadows Amphitheatre op een zonnige middag in Zuid-Californië. We brachten uren door op de grote parkeerplaats, grondig vermaakt, terwijl onze gebatikte jonge Amerikaanse vrienden zak speelden, frisbees gooiden en met hun honden dansten op illegale concertopnames. De gelovigen vereren ze als de Dode Zeerollen.
In hem Vrije persartikelen getiteld “Wie heeft God nodig als er dankbare doden zijn?” Phillips legt perfect het historische moment vast waarop deze kleurrijke middag tussen Deadheads plaatsvond:
“Ik kan me voorstellen dat het moeilijk zou zijn om The Dead mainstream te zien worden, nadat ze jarenlang een soort geheim genootschap waren geweest. In 1987 produceerden ze hun eerste Top 10-hit, en vanaf dat moment ging het wild. MTV begon de video ‘Touch of Grey’ af te spelen. Ik zag studententypes die tie-dye droegen, en de preppy kinderen van mijn middelbare school in een buitenwijk begonnen naar de show te kijken.’
Jerry Garcia treedt op 22 mei 1982 op met de Grateful Dead in het Greek Theatre in Berkeley. (Clayton/Redfern-oproep)
Ja, preppy kinderen, zoals de meeste van mijn vrienden op Palisades High School buitenwijk van Los Angeles. (We waren destijds universiteitsstudenten en pas afgestudeerden.) Ik was op 17 april de best voorbereide van mijn bemanning, maar ik was verreweg niet de enige op de Top-Siders.
Op dit punt reageerde Jerry Garcia toen zijn band eindelijk de Billboard Top 10-club betrad: “Ik ben geschokt.”
The Grateful Dead (met de klok mee: Bob Weir, Phil Lesh, Bill Kreutzmann, Ron “Pigpen” McKernan, Mickey Hart en Jerry Garcia) poseren voor een foto in 1970. (Chris Walter/WireAfbeelding)
Terug in Irvine voelde de opwinding op de parkeerplaats als de hele attractie. Eigenlijk was het slechts een voorproefje. Mijn vrienden waren al vol en herinnerden me eraan dat we daar waren om naar een concert te kijken.
Toen de schemering naderde, gingen we eindelijk naar de Dead-show. In plaats van harmonieën uit de hel hoor ik een aangenaam geluid dat ik noem “psychedelische countryrock.” De muziek is leuk, vrolijk, vrolijk en mooi.
Het is ook bekend. Ik herinner me dat ik ‘Beste Profeet’ hoorde en vroeg: ‘O, Dat Grateful Dead-nummer?” Ook op de setlist: “Truckin’.” Ik zei: “Deze ken ik. Ik heb het op de radio gehoord. Doen de doden dit?”
De rest van de nummers zijn nieuw voor mij. ‘Deal’ was een rauwe eerste set-aanpak die ik onmiddellijk omarmde en nog steeds waardeer. “Friend of the Devil” en “Samson and Delilah” werden meteen favorieten.
DANKBARE DOOD DRONKEN ‘HEL IN EEN BUCKET’ EEND OP SET, PAL TOONT WIE HET KAN GAAN GEBEUREN
Dat Ik heb net Bob Weir verlaten valt op op slaggitaar en zang. Ik werd meteen verliefd op de magie van het toetsenbord en zijn raspende stem wijlen Brent Mydland. Wijlen Phil Lesh zette het allemaal stilletjes op bas in elkaar. Het was niet één maar twee drummers – Mickey Hart en Bill Kreutzmann, beiden nog in leven – die de percussie aan het beuken hielden.
Honorees Bob Weir en Mickey Hart van Dead and Company en The Grateful Dead treden op op het podium van de MusiCares Person of the Year 2025 ter ere van The Grateful Dead in het Los Angeles Convention Center op 31 januari 2025 in Los Angeles, Californië. (Foto door Jeff Kravitz/FilmMagic)
En natuurlijk was er de eerste onder gelijken, wijlen leadgitarist Jerry Garcia. Hoewel hij toen nog maar 44 jaar oud was, zag hij er door zijn decennia van minder dan natuurlijke leven uit alsof hij 80 jaar oud was. Hij is onze rock-‘n-roll-grootvader, en wij zijn zijn kleinkinderen. Haar keelstem, zwevende leads en zwevende akkoorden zorgen voor pure, ongefilterde extase. Met Perzische tapijten op het podium tussen de gitaren en houten rekwisieten voelde de sfeer als Jerry’s huiskamer. Hij speelt alleen voor ons. En zelfs onder de ongeveer 16.000 fans is het allesbehalve gezellig of intiem.
Aan het einde van de show vroeg Gill me: “Wat denk je?”
Ik lachte en antwoordde: “Waarom heb je me niet eerder meegenomen?”
KLIK HIER VOOR MEER FOX NIEUWS ADVIEZEN
‘Ik weet nog dat ik je naar die show sleepte en je toen rond zag draaien op de parkeerplaats!’ John Adams herinnerde zich het later. ‘Schattig. Geïnteresseerd voor het leven.’
Dat was mijn eerste reis met de Grateful Dead.
KLIK HIER OM DE FOX NEWS-APP TE DOWNLOADEN
Ik kwam terug voor nog eens 70 shows.
Als dit geen religie is, wat dan wel?
KLIK HIER OM MEER TE LEZEN VAN DEROY MURDOCK
