De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio houdt een keynote speech op de 62e Veiligheidsconferentie van München, op 14 februari in München, Duitsland.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Johannes Simon/Getty Images
MÜNCHEN – Nadat de toespraak van vicepresident Vance vorig jaar over vrijheid van meningsuiting en democratie veel Europese leiders schokte, waren de verwachtingen voor het vervolg van minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio op de Veiligheidsconferentie van München dit jaar hooggespannen.
En met de lat zo laag mogelijk gelegd, kwam Rubio er – ternauwernood – doorheen. Een jaar geleden viel Vance Europa aan vanwege het toestaan van wat hij beschouwde als ongecontroleerde migratie.
Maar Rubio pakte het anders aan: hij zei dat immigratie ook een uitdaging was in de VS. En hij zei dat de Verenigde Staten en Europa in het naoorlogse tijdperk de ‘gevaarlijke waanvoorstelling’ hadden dat ze ‘het einde van de geschiedenis’ waren ingegaan en dat ‘elke natie nu een liberale democratie zou zijn, dat de banden die alleen door handel en commercie werden gevormd nu de natie zouden vervangen.’ Maar het eindresultaat was “een ongekende golf van massamigratie die de cohesie van onze samenlevingen, het voortbestaan van onze cultuur en de toekomst van onze samenlevingen bedreigt.”
Tijdens zijn toespraak bracht Rubio de Europeanen dichter bij het lot van de Verenigde Staten, waarbij hij de bijdragen van Europese landen aan de ontwikkeling van de Nieuwe Wereld schetste. ‘Onze grens werd gevormd door de Schotten-Ieren, de trotse Hardy-clan uit de heuvels van Ulster,’ zei Rubio. ‘Het is wat ons Davy Crockett en Mark Twain heeft opgeleverd. En Teddy Roosevelt en Neil Armstrong. Ons uitgestrekte hartland van het Midwesten is gebouwd door Duitse boeren en ambachtslieden die van de lege vlakten een mondiale agrarische krachtcentrale hebben gemaakt.’
Rubio haalde ook de bijdragen van Italianen, Fransen en Spanjaarden aan bij de vorming van de Verenigde Staten, maar hij verzuimde de indianen te noemen die door veel van deze groepen waren achtergelaten. Hij vermeldt niet hoe deze groepen Afrikaanse slaven uitbuitten, of de Chinezen die hielpen bij de aanleg van spoorwegen in het Amerikaanse Westen, of de bijdragen van de vele andere culturen die de Verenigde Staten hebben gemaakt tot wat het nu is.
En toen Rubio klaar was, beloonden de Europese leiders zich in Hotel Bayerischer Hof met een staande ovatie. Conferentieorganisator Wolfgang Ischinger, een voormalige Duitse ambassadeur in de VS, betrad het podium en zei dat Europa “een zucht van verlichting slaakte”, verwijzend naar de aanwezige leiders, wier landen lange tijd hebben vertrouwd op Amerikaanse veiligheids- en handelsgaranties, en pijnlijk accepteerden dat ze uit het land werden teruggetrokken.
Een ambtenaar die niet onder de indruk was van Rubio’s vroege geschiedenis van de Verenigde Staten was Kaja Kallas, hoofd van het buitenlands beleid van de Europese Unie, die er geschokt uitzag en een van de weinige mensen in de zaal was die niet onmiddellijk opstond tijdens het applaus.
Kaja Kallas, de hoge vertegenwoordiger van de Europese Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid, hield op 15 februari een toespraak op de 62e Veiligheidsconferentie van München.
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Thomas Kienzle/AFP via Getty Images
“In tegenstelling tot wat sommigen misschien zeggen, wordt een nuchter en decadent Europa niet geconfronteerd met de afschaffing van de beschaving.” zei hij op het podium op de laatste dag van de conferentie.
Kallas is niet de enige die zich niet graag laat overtuigen door leden van de regering-Trump. Een van de belangrijkste toespraken van de driedaagse conferentie kwam van een leider die doorgaans niet bekend staat om zijn opzwepende en verenigende toespraken: de Duitse bondskanselier Friedrich Merz.
In de ontnuchterende toespraak van Merz, gehouden op vrijdag, de openingsdag van de conferentie, werd opgemerkt dat het thema van de conferentie van dit jaar, getiteld ‘Under Collapse’, een sombere kijk was op de op regels gebaseerde internationale orde.
De Duitse bondskanselier Friedrich Merz spreekt met Wolfgang Ischinger (niet op de foto), voorzitter van de Veiligheidsconferentie van München, na zijn toespraak op de conferentie op 13 februari.
Johannes Simon/Getty Images
onderschrift verbergen
ondertiteling wisselen
Johannes Simon/Getty Images
“Maar ik ben bang dat we het in nog strengere bewoordingen moeten formuleren: deze orde, hoe gebrekkig deze ook was in zijn hoogtijdagen, bestaat niet meer”, zei hij.
Merz veroordeelde het intimiderende karakter van de “grote machtspolitiek” die de VS onder president Trump, China en Rusland nastreefden. “De politiek van de grootmachten keert zich af van een wereld waarin een grotere connectiviteit zich vertaalt in de rechtsstaat en vreedzame betrekkingen tussen staten”, aldus Merz. “Natuurlijke hulpbronnen, technologie en toeleveringsketens worden onderhandelingstroeven in een nulsomspel tussen grote machten. Het is een gevaarlijk spel.”
Merz vertelde de deelnemers aan de conferentie dat Duitsland en andere Europese landen lessen hadden getrokken uit de Tweede Wereldoorlog met betrekking tot de heerschappij van de “grote macht” en hij drong er bij de Europese landen op aan hun middelen te bundelen om deze grootmachten te bestrijden, en een nieuwe Europese economie op te bouwen die zou wedijveren met de grootmachten, maar toch de democratische waarden zou behouden.
“Het bruto binnenlands product van Rusland bedraagt momenteel ongeveer 2 biljoen euro, maar het bbp van de EU is bijna tien keer hoger”, zei Merz, “maar Europa is nog steeds niet tien keer sterker. Ons militaire, politieke, economische en technologische potentieel is enorm, maar we hebben dit potentieel al heel lang niet benut, dus het belangrijkste is om nu van gedachten te veranderen.”
Merz erkende dat het huidige geopolitieke klimaat Duitsland heeft gedwongen veranderingen door te voeren in de manier waarop het zijn leger financiert, zodat het op “volle snelheid” kan opereren, maar hij zei dat het nu de verantwoordelijkheid van Europa is om de druk te benutten om iets nieuws en goeds te creëren.
Terwijl de Europese leiders ambtenaren van de Trump-regering misschien een staande ovatie geven als ze de hoop op de trans-Atlantische betrekkingen horen, heeft de Veiligheidsconferentie van München dit jaar aangetoond dat dergelijke waardering weinig meer is dan waardering.
Europa gaat vooruit.
