Vorig jaar schreef ik erover Slechtste film die ik ooit heb gezien2002 Rollerbalwaarbij hij opmerkt dat de film een remake is van een veel betere film, het origineel uit 1975 met James Caan in de hoofdrol. Vreselijke Hollywood-remake heeft de neiging om zeldzame gevallen te overtreffen een remake zou je kunnen zeggen beter dan het origineel, dus er wordt niet verwacht dat de moderne versie groter zal zijn. Als het echter om de meeste gaat, zou ik zeggen dat de meeste remakes… prima zijn.
Iets soortgelijks gebeurde in de remake uit 2009 Pelham Neem 123wat volgens mij een zeer waardevolle film is met een cast van getalenteerde acteurs. Het komt echter niet in de buurt van het origineel uit 1974 met Robert Shaw en Walter Matthau, en dit is waarom.
Ten eerste voelt de originele setting in New York rauwer aan dan de versie uit 2009
Als New Jerseyaan ben ik dol op films die zich afspelen in New York City, en hoewel we deze klassieker uit ’74 niet op onze lijst hebben gezet geweldige films uit New York CityPersoonlijk zou ik het origineel overwegen Pelham Neem één twee drie om een van de beste representaties van de Big Apple te zijn. Vooral omdat de film zo… grungy, zo rauw is, zo veel lijkt op de stad New York die volgens mij bestond voordat ik in 1983 werd geboren. Soldaten, dat is mijn favoriete film uit de jaren 70.
Het is gewoon alles aan deze film schreeuw New York. De straten van de stad, het accent, de ‘fuck it’-houding, de vuile metro’s waar ik het kon doen geur urine. Het culmineert allemaal in een van de meest authentieke en waarheidsgetrouwe afbeeldingen van New York die ik ooit heb gezien.
En dan heb je de remake van Tony Scott. Deze Wallstreet. De Dow Jones. Ik bedoel, natuurlijk, toen het werd uitgebracht, was het een redelijk goede weergave van de financiële situatie van New York destijds, maar het voelt nu al aan als een verouderde weergave van de stad van vandaag.
Het zand is niet hetzelfde als het origineel; dezelfde energie. Vreemd, want de versie van Tony Scott is veel spannender dan het origineel. Het voelt echter niet authentiek aan en heeft niet dezelfde geest van de stad. De remake is dus prima, maar het origineel voelt echt alsof het het hart van de stad sneller laat kloppen gedurende de 104 minuten durende speelduur.
John Travolta is geweldig op zijn eigen manier, maar hij kan de prestaties van Robert Shaw niet aanraken
Kijk, het hangt van de film af, ik vind het leuk Johannes Travolta als crimineel. Hij is er geweldig in Gezicht/Uit. En terwijl ik niet verliefd ben op Thomas Jane bestraffer film (ik denk dat er ver is een betere versie van het personageWeet je), ik denk dat Travolta de hoofdpersoon van de film is als Howard Saint. Echter…
Ik vond hem niet leuk in deze film. Naast het feit dat hij onnodig F-bommen links en rechts liet vallen, was hij naar mijn smaak te grillig en luidruchtig. Neem de scène waar hij wil Denzel Washingtonhaar karakter, Garber, om weer op het goede spoor te komen. Travolta’s personage vermoordt iemand, en dan… boos begint praktisch af te tellen via de radio schreeuwen aan hen om aan hun eisen te voldoen.
Robert Shaw heeft niets om over te schreeuwen. Zelfs niet één keer. In feite was het zijn stille, bijna stoïcijnse houding die het geval was maken hij is eng. Wanneer zijn personage, Mr. Blue, een trein kaapt, belt hij de transitautoriteiten en geeft ze geduldig bevelen. Al zijn mannen dragen nepsnorren en -brillen, en als een van hen uit de rij stapt, merkt meneer Blue hem op en schiet hem vervolgens in de rug als ze allemaal het geld krijgen.
Eerlijk gezegd heeft Shaw deze film gemaakt, maar hij had een geweldige hoofdrolspeler om tegen te spelen.
Ik hou ook van Denzel Washington, maar ik vind Walter Matthau leuker in de originele versie
Hoewel ik in de meeste films van John Travolta hou, hou ik van Denzel Washington in ALLE films, en dat is hier ook het geval. Hij speelt een metro-coördinator die de uitdaging aangaat om het cool te spelen en klaar is om in actie te komen als de tijd daar is. Hij kan de rol in zijn slaap uitvoeren.
Dat gezegd hebbende, vond ik het niet leuk dat de film vaak aanvoelde als een touwtrekken tussen de personages van Travolta en Washington. Ik gaf de voorkeur aan Walter Matthau uit het origineel als transitpolitieagent, omdat hij zich meer een tandwiel in een heel groot wiel voelde dan het tandwiel erin. Matthau’s versie van Garber lijkt niet zo gehaast of actieheldachtig. Hij leek meer op een man die op een dag op zijn werk kwam en toevallig met een terroristische situatie te maken kreeg.
Matthau is heel gelijkmatig en neemt vaak alleen meneer Blue mee omdat dit het meest logische lijkt om te doen. Als Blue zegt dat hij een miljoen dollar wil, anders gaat hij mensen vermoorden, zegt Garber: oké, bel de burgemeester en laat het daarbij. Hij behandel het. Want wat moet hij anders doen? Dit is ruim boven zijn salarisschaal.
Maar dat betekent niet dat hij zijn handen niet vuil wil maken. Hij loopt daadwerkelijk een metroterminal binnen en confronteert meneer Blue, maar Blue pleegt zelfmoord omdat hij niet naar binnen wil worden gebracht. Matthau levert geen bombastische prestatie, maar dat hoeft ook niet. De film is behoorlijk bombastisch.
De snelheid is langzamer dan de originele versie, maar effectiever
Als filmfan mis ik Tony Scott. Sommige van beste scène aller tijden komt uit het oeuvre. Ondertussen maakte zijn broer, Ridley, vaak langzamere en ietwat sfeervolle films (die eigenlijk afhingen van of het nu sciencefiction of geschiedenis is), maakt Tony Scott meestal snelle actiefilms zoals Toppistool, Donder dagEn Ware romantiek. Dus ik ben over het algemeen dol op dat aspect van de filmografie van Tony Scott.
Deze keer echter niet, omdat ik denk dat de remake te snel is gegaan. Dezelfde hectische energie als in de film Ware romantiek niet noodzakelijkerwijs geschikt voor deze film. Of beter gezegd, het werkt, maar ik denk dat het langzamere tempo van de originele versie veel effectiever is.
Het onderhandelingsaspect over het openbaar vervoer voelt als de echte hartslag van de originele film, terwijl de remake het lijkt alsof de interessantere aspecten zich in de metro afspelen, maar dat was voor mij niet het geval.
Ik hou ook van het geklets tussen Matthau en Jerry Stiller. Ik genoot van het gevoel van verwarring aan de basis en van de tikkende klok. Ik vind het leuk alle daaruit. Maar wat ik het leukste vind, is dat de film nog steeds ontroerend aanvoelt, ook al beweegt hij na De belangrijkste antagonist is verdwenen, wat mij bij mijn laatste punt brengt.
En het einde. Dat einde kun je niet verslaan
Ten slotte heeft de originele film een perfect einde. Nadat het personage van Robert Shaw is geroosterd, valt er nog meer te filmen, omdat er nog één overlevende is, maar ze weten niet wie hij is. Ze hadden enkele aanwijzingen, maar dat was het.
Gedurende de hele film hoort Matthau echter iemand niezen elke keer dat hij met meneer Blue praat, en elke keer zegt Matthau “Gesundheit”. Aan het einde van de film, terwijl Matthau van de ene verdachte naar de andere gaat, vinden ze de echte dader, maar ze weten niet dat hij het is.
In feite heeft de dader Garber snel uit zijn appartement gekregen, en het leek erop dat hij ermee weg zou komen, maar op dat moment niesde hij toen Garber naar buiten stapte, en Garber zei nonchalant: ‘Gesundheit.’ Maar toen duwde hij de deur weer open en gaf haar perfect Zie “Ik begrijp je”.
Het is een van mijn favoriete eindes aller tijden, en de remake is gewoon niet te vergelijken.
